Πάμε Σάχελ

Ασκημο πράγμα να πάει να πεθάνει ένας έλληνας στρατιώτης στο Σάχελ – αλλά λογικό να σιγοντάρεις εμμέσως ή ευθέως τους αντιεμβολιαστές και να πεθαίνουν τριάντα Ελληνες τη βδομάδα στα νοσοκομεία. Τουλάχιστον, θα πεις, πεθαίνουν στην πατρίδα τους. Και ήταν ακόμα πιο λογικό να στέλνεις μπριγάδες από κόκκινα ρομπότ στην Κούβα να μαζέψουν τον καπνό, αντί να βοηθάνε τους Ελληνες στα καπνοχώραφα της Ξάνθης. Και ήταν λογικό να στέλνουν οι Κουβανοί πέντε χιλιάδες κουβανούς στρατιώτες να πεθάνουν στο Κονγκό χάριν του Μαρξ, ή στη Χιλή (κάτι που στο βάθος έβλαψε τον Αλιέντε) αλλά παράλογο να πολεμούσε ένας Ελληνας στο Σάχελ, για να σώσει τη δική του πατρίδα απ’ τον κάθε Χατζηαβάτη.

Σιγά, βέβαια, να μη ζητούσαν ποτέ οι Γάλλοι να πάνε Ελληνες στο Σάχελ, αλλά λέμε τώρα, χάριν ευθυμίας – εκτός κι αν μας καλούσαν στη Γαλλία σε περίπτωση που εκείνοι απ’ το Σάχελ εξεστράτευαν και πολεμώντας διέσχιζαν τη μισή Αφρική, για να καταλάβουν τον πύργο του Αϊφελ και το Μπατακλάν. Παράλογο να πάνε οι Ελληνες στο Σάχελ, αλλά τόσες δεκαετίες προβάλλονταν ως λογικό κι επαναστατικό που πήγαν ελληνικές «διεθνείς» ταξιαρχίες να πολεμήσουν στην Ισπανία τον Φράνκο. Τι δουλειά είχαν οι Ελληνες με τις ταυρομαχίες; Να τους φέρνουν πίσω σκοτωμένους, σκεπασμένους με κόκκινες (όχι ελληνικές) σημαίες, νέα παιδιά, με τη ζωή μπροστά τους, για χάρη της «μεγάλης ρωσικής πατρίδας», ή παρτίδας;

Ητανε λογικό να πάνε να σκοτώνονται οι σοβιετικοί νέοι μπουκάροντας στην Τσεχοσλοβακία, ή στην Ουγγαρία, αλλά παράλογο να πάνε Ελληνες στο Σάχελ – το αναφέρουμε παρότι είναι φαιδρό από μόνο του και αδυνατεί να εξυπηρετήσει ως επίκληση το μελό όσων δεν ψήφισαν την ελληνογαλλική συμφωνία. Ακου στο… Σάχελ. Αλλά και σοβαρό να ήτανε και να έστεκε κάπως, ως ιδέα, ως ενδεχόμενο, πάλι το Σάχελ είναι πιο κοντά απ’ την Κούβα, όπου οι Σοβιετικοί έστειλαν στη δεκαετία του εξήντα πλοία και πυραύλους και στρατιώτες και συμβούλους για να σκοτωθούν πολεμώντας  υπέρ του «μουσάτου» όπως λέει τον Φιντέλ ο Ελρόι.

Απ’ την άλλη, και από την εποχή της εκστρατείας στην Τροία, αυτό συμβαίνει. Τι δουλειά είχε ο Αχιλλέας από τη Φθία, κι όλες οι άλλες πόλεις που αναφέρει ο Ομηρος, να πάνε να πολεμήσουν με τον Αγαμέμνονα και τον Μενέλαο στου διαβόλου τη μάνα – τότε;  Τι δουλειά είχε ο πονηρός Οδυσσέας από την Ιθάκη να τραβιέται στο Ιλιον για «ένα αδειανό πουκάμισο, για μιαν Ελένη», και να φάει κι άλλα δέκα χρόνια για να ξαναγυρίσει στην πατρίδα του, μιας και τότε δεν υπήρχε καλή συγκοινωνία, ούτε υπήρχαν ταχύπλοα και Super craft; (Ασε που η Πηνελόπη θα είχε πια επικίνδυνα γεράσει).

Και μήπως ο Πελοποννησιακός Πόλεμος δεν ξεκίνησε για χάρη της Κέρκυρας και της Ποτίδαιας, στη Χαλκιδική, όπου για να ‘ρθούνε τότε οι Αθηναίοι και οι Σπαρτιάτες έκαναν δύο μήνες πεζοπορία, ενώ τώρα πας αεροπορικά στο Σάχελ σε τρεις ώρες – το πολύ. Και μήπως, από τότε, οι ιωνικές πόλεις δεν συμπολεμούσαν οπουδήποτε εφόσον ανήκαν σε κάποια συμμαχία, Αθηναϊκή, Σπαρτιατική, ή Περσική, και μάλιστα εναλλάξ, αφού και ο τυχοδιωκτισμός από τότε ανακαλύφθηκε, όπως και η κωλοτούμπα που είναι μια σταθερή αξία στην πολιτική, all time classic – άσχετα αν πρόσφατα κάποιοι το παράκαναν.

Βέβαια υπήρχανε και άλλα κέρδη, τότε, τουλάχιστον για το ελληνικό πνεύμα. Δηλαδή αν δεν πήγαινε ο Ξενοφών να πολεμήσει στην Περσία ως μισθοφόρος (έστω) για τον Κύρο εναντίον του Αρταξέρξη, στα Κούναξα (401 π.Χ.), δεν θα είχε γράψει και την έξοχη «Κύρου Ανάβασιν» (όπου και η «Κάθοδος των μυρίων»). Και μήπως αν ο Ηφαιστίων καθότανε στα αυγά του στην Πέλλα, ως κοντόφθαλμος μικροαστός, και δεν πήγαινε με τον Μέγα Αλέξανδρο να πεθάνει στη Βαβυλώνα, θα υπήρχε τώρα στην Αμφίπολη ο Τύμβος του Καστά χάριν της μνήμης του; (Για τον οποίο κάποιοι δεν ενδιαφέρθηκαν καν, αλλά μετά τους έπιασε δήθεν κόψιμο για τα ευρήματα στο μετρό της Βενιζέλου).

Σε κάθε περίπτωση, το είπανε οι αρχαίοι που ήταν κάπως πιο έξυπνοι από εμάς: Πάσα γη τάφος. Τι Σάχελ, και τι Μάχελ. Πάντως καλύτερα από το να πας μονάχος κι έρημος με αναπνευστήρα στο Ιπποκράτειο. Τώρα θυμήθηκα και τους Τσιάπας, στο Μεξικό. Κάποιοι πήγαιναν τότε στους Τσιάπας, να τσιαπίσουν υπέρ της «επανάστασης». Τι δουλειά είχαν εκεί κάτω; Εκτός αν ήταν λογικό να πάνε στο Μεξικό χωρίς σοβαρό λόγο (να πήγαινες για τη Φρίντα Κάλο θα το καταλάβαινα), αλλά όχι για εθνικούς λόγους στο Σάχελ. Παράνοια.

Με άλλα λόγια έψαξαν να βρούνε μια τρίχα στη σούπα της συμφωνίας για να μην την ψηφίσουν. Διύλισαν τον κώνωπα τον ανωφελή. Ομως, συνήθως, την κάμηλο την καταπίνουν, κοπάδια καμήλων. Ποτέ δεν επιτρέπουν στη συντριπτική πραγματικότητα να τους χαλάσει μιαν έμμονη ιδέα. Δηλαδή, για να γίνει κατανοητό: θεωρούν ότι είναι προτιμότερο να χάσουμε κάποια νησιά του Αιγαίου, να σκοτωθούν χιλιάδες Ελληνες, αρκεί να μη χαθούν πέντε στρατιώτες στο Σάχελ (που αποκλείεται), ή στη Ζουαζιλάνδη; Ποια είναι η αριθμητική; Ποια είναι η λογική πρόταση; (Σκέψου να ήταν και στην κυβέρνηση – κατακαημένη Αράχωβα).

Θα πεις, εδώ υποστήριζαν πως έγινε απλός συνωστισμός στη Σμύρνη, και τους νοιάζει αν χαθούν κάποιοι στρατιώτες (που αποκλείεται) στο Σάχελ, αλλά όχι το ότι έφαγε έντεκα Ελληνες ο Κουφοντίνας. Λογικά πράματα. Τι Πλαστήρας τι Παπάγος. Στην Κορέα κακώς πήγαν οι Ελληνες, αλλά καλώς στην Ισπανία. Καλώς στην Κούβα, αλλά όχι στα καπνοτόπια της Ξάνθης. (Ποια κορόιδα τούς πλήρωναν εισιτήρια για Αβάνα, διαμονή και πούρα;).

Η ρήση λέει: όποιος δεν θέλει να ψηφίσει δέκα μέρες κοσκινίζει. Αλλά μη νομίσουν πως επειδή τους είδαμε αλευρωμένους, τους περάσαμε και για μυλωνάδες.