Νέα δεδομένα στο ΚΙΝΑΛ

Νέα δεδομένα στο ΚΙΝΑΛ

Τα καινούργια δεδομένα που δημιουργεί η απόσυρση της προέδρου Φώφης Γεννηματά από την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, και την κούρσα της εκλογής νέου αρχηγού, προφανώς πρέπει να αντιμετωπιστούν με μεγάλη προσοχή από όλους τους υπόλοιπους που συνεχίζουν, αλλά και τους τρεις καινούργιους που προστέθηκαν. Τίποτε δεν πρέπει να γίνει που να την επιβαρύνει περισσότερο, ψυχικά, και επίσης τίποτε δεν πρέπει να συμβεί που να θέσει σε δοκιμασία την ενότητα της ούτως ή άλλως καθημαγμένης παράταξης. Οπως για παράδειγμα, το ενδεχόμενο που προβλήθηκε κατά κόρον από διάφορες πλευρές – ευτυχώς για λίγο… – για αναβολή κατά μερικούς μήνες των διαδικασιών. Υποπτες προτάσεις. Διότι προς τι η αναβολή, όταν είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να οδηγηθεί η χώρα σε πρόωρες εκλογές, και να κινδυνεύει η παράταξη να κατέλθει σε αυτές, ακέφαλη; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό, αντιθέτως. Ολα δείχνουν – το έχουμε κατά καιρούς επαναλάβει – ότι ο Μητσοτάκης είναι σαν τον πιλότο που πετάει το αεροπλάνο μέσα στην καταιγίδα, και αναζητά ένα «άνοιγμα» για να μπορέσει να το κατεβάσει με ασφάλεια. Σε αυτή τη φάση βρισκόμαστε. Πότε θα το «κατεβάσει»; Μπορεί σε μερικούς μήνες, μπορεί λίγο μετά το Πάσχα, μπορεί στα τέλη Μαΐου, κάπου εκεί. Η Κεντροαριστερά έχει την πολυτέλεια να ομφαλοσκοπεί, να τρώγεται με τα ρούχα της, μέχρι να εκλέξει κάποιον που να την οδηγήσει στις εκλογές;

Επίσης, μια παρατήρηση: Η (έμμεση) μεγάλη προσφορά της Φώφης Γεννηματά στην παράταξη, που είναι το κύμα της αγάπης, της συγκίνησης και της συμπαράστασης στη μάχη που δίνει, δεν είναι κρίμα να πάει χαμένη στις μάχες χαρακωμάτων και της εσωστρέφειας;

Το παράδειγμα με τον Ανδρέα

Οι διαδικασίες θεώρησα από την πρώτη στιγμή ότι πρέπει να εξελιχθούν κανονικά. Και προς επίρρωση αυτής της άποψής μου, θα θυμίσω εδώ, τι είχε συμβεί τον Ιανουάριο του 1996, όταν ο Ανδρέας ο Αείμνηστος νοσηλευόταν στο Ωνάσειο. Τέθηκε τότε από διάφορες πλευρές (δεν θέλω να αναφερθώ σε ονόματα) ότι έπρεπε να παραδώσει την εξουσία – παραιτούμενος από πρωθυπουργός. Δεν εξετάζω το αν το αίτημα ήταν σοβαρό, και υπαρκτό – που ήταν. Λέω μόνο ότι την ώρα που ο άλλος νοσηλευόταν διασωληνωμένος στο Ωνάσειο, οι γύρω, κινούσαν τις διαδικασίες για την αντικατάστασή του. Ητοι δεν ανέμεναν ούτε καν τη μερική ανάνηψή του, για να συναινέσει έστω και τυπικά. Κινήθηκαν – υπενθυμίζω οι διαδικασίες – και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, έπειτα από ψηφοφορίες ανέδειξε πρωθυπουργό (ευτυχώς…) τον Κώστα Σημίτη.

Και ποια ήταν η συνέχεια; Ο Ανδρέας έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουνίου του ίδιου χρόνου. Στις 26 πραγματοποιήθηκε η πάνδημη κηδεία του. Και 3 ημέρες μετά, στις 29 συγκλήθηκε κανονικά το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ όπου εν μέσω μιας θυελλώδους συνεδρίασης εξελέγη (και πάλι ευτυχώς για τη χώρα…) ο Κώστας Σημίτης πρόεδρος, και αποφεύχθηκε έτσι μια καταστροφική δυαρχία με τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Εγινε καμιά προσπάθεια να ανασταλούν οι διαδικασίες του Συνεδρίου τότε; Οχι. Κανονικά πραγματοποιήθηκε. Τρεις ημέρες μετά την ταφή του Ανδρέα.

Επιμύθιο: όταν υπάρχει αυτό το παρελθόν, τι άλλο από σκοπιμότητες, ύποπτες και γκρίζες, εξυπηρετούσαν τα περί μετακίνησης των διαδικασιών «για αργότερα»;

Ενα μάταιο εγχείρημα

Είναι μερικές φορές, που απορείς με τον ρόλο που παίζουν διάφοροι, υποτιθέμενοι καλοί άνθρωποι οι οποίοι περιβάλλουν τους ηγέτες. Είναι αυτοί που τους «πιπιλάνε» το μυαλό, επιχειρώντας κάθε φορά να περάσουν την άποψή τους ή γιατί όχι ακόμη και τα συμφέροντά τους. Και είναι επίσης αλήθεια ότι πολλοί εκ των ηγετών, συνήθως κάνουν ό,τι τους έχει ψιθυρίσει στο αφτί ο τελευταίος εξ αυτών που έκλεισε την πόρτα πίσω του. Φοβάμαι πως σε αυτή τη φάση βρέθηκε τις τελευταίες ημέρες ο Γιώργος (Παπανδρέου). Που αρκετοί εξ όσων τον περιβάλλουν, και είναι αυτοί που κατέστρεψαν και τον ίδιο και το ΠΑΣΟΚ (όταν τον έπεισαν να διασπάσει το κόμμα του πατέρα του, και να δημιουργήσει το ΚΙΔΗΣΟ), προσπάθησαν τώρα διά της πλαγίας να τον πλασάρουν ως τη λύση για τον χώρο.

Επιχείρησαν να τον πείσουν ότι πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλία να ηγηθεί εκ νέου της παράταξης. Και διακινούνται φήμες πως ο ίδιος δεν θα είχε αντίρρηση αρκεί να του το ζητήσουν όλες οι πλευρές. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Γιώργος προσπάθησε από μόνος του να μιμηθεί τον Ρωμαίο Κιγκινάτο, αναμένοντας εν σώματι τους «συγκλητικούς» του κόμματος να του ζητήσουν να αναλάβει εκ νέου ύπατος – περί της άκρως ενδιαφέρουσας ιστορίας του Κιγκινάτου, δεν θα πω περισσότερα, υπάρχει και το Διαδίκτυο στο οποίο μπορεί να ανατρέξει κανείς… Θα αναφέρω απλώς το μάταιο του εγχειρήματος – ο Γιώργος πρόεδρος ξανά, αγορεύων στη Βουλή, και ο «Λεγάμενος» από κάτω να του φωνάζει πες μας για το Καστελλόριζο, και δώσε μας λογαριασμό για τα χρέη του ΠΑΣΟΚ…

Δεν θα συνεχίσω άλλο την περιγραφή του μέλλοντος να συμβεί. Νομίζω ότι έδωσα ένα αρκετά ζωηρό δείγμα…

Το κρίσιμο ερώτημα

Και κάτι τελευταίο: είναι προφανές ότι και οι έξι, πλέον, υποψήφιοι διεκδικητές της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ, ήτοι οι Ν. Ανδρουλάκης, Π. Γερουλάνος, Χ. Καστανίδης, Β. Κεγκέρογλου, Π. Χρηστίδης και Α. Λοβέρδος, πρέπει να προετοιμαστούν για το κρίσιμο ερώτημα που εκ των πραγμάτων θα τεθεί, όταν επανεκκινήσουν την καμπάνια τους. Ποιο είναι αυτό; Το τι θα πράξουν, όχι μόνο τώρα στον δρόμο για τις προσεχείς εθνικές εκλογές, που θα πραγματοποιηθούν σημειώνω – πολύ κρίσιμη παρατήρηση – με απλή αναλογική, αλλά ΜΕΤΑ τις εκλογές. Ητοι με ποιον θα πάνε, και σε ποιον θα στρέψουν την πλάτη. Ο κόσμος που θα τους ψηφίσει έχει δικαίωμα να γνωρίζει τι θα κάνουν, έτσι ώστε να μην παίξει ρόλο στην εκλογή τους, κανένας τρίτος!

Και ελπίζω να με εννοούν τι εννοώ. Οι φήμες που ήδη κυκλοφορούν ότι αυτός θα στηρίξει τον Μητσοτάκη ή εκείνος θα στηρίξει Τσίπρα, πρέπει να κοπούν με το μαχαίρι. Τώρα!..

Χρήσιμο βιβλίο

Το βιβλίο επιγράφεται «Κάτω από τον πήχη», είναι του φίλου μου, και παλαιού «συναγωνιστή» / ανταγωνιστή στα πάνελ των πολιτικών εκπομπών, Γιώργου Κύρτσου. Ο άνθρωπος μέσα από τις 600 (!) σελίδες του βιβλίου «επιχειρεί – όπως αναφέρει – να θέσει ζητήματα στρατηγικής σημασίας και να συμβάλει στο μέτρο του δυνατού στον προβληματισμό για την αναζήτηση και την εφαρμογή της αναγκαίας στρατηγικής. Το πρώτο ζήτημα έχει να κάνει με την υστέρηση που εμφανίζει η Ευρωπαϊκή Ενωση έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας στην αντιμετώπιση των αλλεπάλληλων κρίσεων». Ευρωβουλευτής επί σειρά ετών, και γνωρίζοντας από πρώτο χέρι το πώς λειτουργούν και αποφασίζουν οι δομές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ο Κύρτσος αναλύει τη λειτουργία των ευρωπαϊκών Θεσμών και τη σχέση τους με τους πολίτες στη λειτουργία του δημοκρατικού συστήματος των κρατών-μελών αλλά και των πολιτικών ομάδων που κινούνται σε ευρωπαϊκό επίπεδο, τις σχέσεις της με τους πρωταγωνιστές της Διεθνούς πολιτικής και αυτούς που έχουν την τάση να κινούνται εκτός Διεθνούς νομιμότητας, τη μάχη που δόθηκε κατά του Covid-19 σε επίπεδο κρατών-μελών και τι διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε από τα λάθη που έγιναν.

Από τα πιο ενδιαφέροντα μέρη του βιβλίου είναι η ενότητα που αφορά την ανάρμοστη σχέση ΕΕ – Τουρκίας, γιατί μέσα από αυτήν αναδεικνύονται οι αντιφάσεις, η έλλειψη αλληλεγγύης και στρατηγικού προσανατολισμού των 27.

Δεν λέω πως είναι βιβλίο να το πάρεις στην παραλία το καλοκαίρι ή να το διαβάσεις «δίπλα στο τζάκι, αγκαλιά στην πολυθρόνα». Είναι όμως ένα καλό βιβλίο για τους επαγγελματίες της πολιτικής και όσους ενδιαφέρονται γι’ αυτήν…