Σταδίου και Αμερικής

Οσα ακολουθούν συνέβησαν ένα βράδυ της προηγούμενης εβδομάδας. Ποιο ακριβώς, ούτε θυμάμαι, ούτε έχει και μεγάλη σημασία. Ετσι ή αλλιώς, σχεδόν κάθε βράδυ κάτι ανάλογο παρατηρείται στο κέντρο της Αθήνας, και στην περιοχή του Συντάγματος ειδικότερα.

Στο πολύπαθο Σύνταγμα, λοιπόν, καμιά πενηνταριά νοματαίοι με καμιά δεκαριά πανό και τον απαραίτητο καθοδηγητή με την ντουντούκα είχαν προκαλέσει κυκλοφοριακό χάος. Διαμαρτύρονταν, λέει. Για ποιο πράγμα ακριβώς δεν έχει σημασία, αφού κανέναν βέβαια δεν συγκινούσαν τα συνθήματά τους και κανένας δεν θα θυμόταν το γεγονός το επόμενο πρωί. Για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών; Για την πώληση της ΔΕΗ; Για την ελληνογαλλική συμφωνία; Για την «παγκοσμιοποίηση»; Για τη «νέα τάξη πραγμάτων» (σε αντιδιαστολή με την «παλαιά», άραγε;). Για τις υπερεξουσίες του Καρλομάγνου; Για τον νόμο της βαρύτητας; Ετσι κι αλλιώς, υπάρχουν κάποιοι, όχι πολλοί είναι αλήθεια, που προορισμό τους επί της Γης δείχνουν να έχουν να διαμαρτύρονται και να καταγγέλλουν.

Και αυτοί μεν τη δουλειά τους (με την ευρύτερη έννοια του όρου) κάνουν. Τα απωθημένα τους βγάζουν, το χούι τους ικανοποιούν. Στο κάτω κάτω, αποτελούν πλέον και ένα ακόμα στοιχείο του αθηναϊκού φολκλόρ, κάτι σαν τους τσολιάδες που τους ατενίζουν από απέναντι, αγέρωχοι, να κάνουν τη συνηθισμένη τους «διαμαρτυρία». Τι γίνεται, όμως, με την καθημερινότητα όλων ημών των κατοίκων του κέντρου – και όχι μόνον του κέντρου – που δεν μπορούμε να φτάσουμε στο σπίτι μας; Επίσης, με εκείνον τον πολυσυζητημένο νόμο για την υποχρέωση των «ολιγομελών» διαδηλώσεων να βαδίζουν στην άκρη του δρόμου τι γίνεται; Ισχύει; Εφαρμόζεται; Και αν εφαρμόζεται, πώς γίνεται να κλείνει τόσο συχνά η Σταδίου, λίγο πριν από το Σύνταγμα, στη διασταύρωση με την Αμερικής πιο συγκεκριμένα;

Να, όμως, που το πρόβλημα έχει και μιαν άλλη διάσταση. Ο ρόλος της Αστυνομίας είναι, άραγε, να κρεμάει μια ασπροκόκκινη κορδέλα, να κλείνει τον δρόμο και απλώς «να βλέπει τα τρένα να περνούν» − ή μάλλον «τα αυτοκίνητα να μην περνούν»;

Προ ημερών πάντως, οπότε υπήρξα για πολλοστή φορά θύμα του χάους που είχε προκαλέσει μια παρόμοια «διαδήλωση», μπορώ να βεβαιώσω πως η μισή αγανάκτησή μου αφορούσε τα λεβεντόπαιδα με τα αραχνιασμένα συνθήματα, ενώ η άλλη μισή άλλα λεβεντόπαιδα, αυτά της Αστυνομίας / Τροχαίας. Στην άπειρη ώρα που είχα στη διάθεσή μου μέχρι να καταφέρω να περάσω, ώστε να γυρίσω σπίτι μου έπειτα από μια κουραστική μέρα, πρόλαβα να μελετήσω καλά τη συμπεριφορά των εκεί παρόντων μοτοσικλετιστών αστυνομικών. Τέσσερις κομψευάμενοι νεαροί και μια χαριτόβρυτη αστυνομικίνα, λοιπόν, είχαν στήσει ψιλή κουβεντούλα, αδιαφορώντας εντελώς για το χάος που επικρατούσε μπροστά στα μάτια τους. Ούτε ένας δεν προσπάθησε, έστω για ένα λεπτό, να βάλει κάποια τάξη στο πανδαιμόνιο. Απ’ το ύφος τους προσπάθησα να καταλάβω τι να συζητούσαν, άραγε, τα καλόπαιδα. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θέμα τους θα πρέπει να ήταν το Τζόκερ, το Λόττο, το Στοίχημα ή κάτι τέτοιο. Τώρα που το σκέφτομαι, πάντως, δεν αποκλείεται και να συναγωνίζονταν ποιος θα πουλήσει «μούρη και γοητεία» στη μοναδική αστυνομικίνα της παρέας.

Ο Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής