Ο Δένδιας στο προσκήνιο

Κανείς δεν ξέρει πώς ακριβώς να το πει αυτό που συνέβη με τον Νίκο Δένδια. Το έφεραν οι περιστάσεις (το ιλαροτραγικό επεισόδιο Μπογδάνου) και ο υπουργός Εξωτερικών ξαφνικά αναδείχθηκε ως κάτι περισσότερο και δυνάμει μεγαλύτερο από υπουργός Εξωτερικών: αρχηγικός, για να το πω με μια λέξη. Η ενόχληση για την εμφάνιση του Δένδια στη Βουλή, που δεν μπόρεσε να συγκρατήσει ο Αδωνις Γεωργιάδης (ο οποίος επίσης διαπνέεται από υψηλές φιλοδοξίες), νομίζω ότι επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές.

Περισσότερο με ζήλια έμοιαζε η ενόχληση του αντιπροέδρου, διότι η πρωτοβουλία του Δένδια να περιποιηθεί καταλλήλως τον Μπογδάνο δεν είχε τίποτε το ανάρμοστο. Αντιθέτως, θα ήταν μεμπτός ο Δένδιας αν έκανε τον Παυλόπουλο μπροστά στην επικίνδυνη ελαφρότητα του Μπογδάνου. Η ευκαιρία τού έπεσε επάνω στα μούτρα, που λέει ο λόγος, κι εκείνος την άρπαξε χωρίς δεύτερη κουβέντα. Επραξε άριστα – και για τον εαυτό του και για την κυβέρνηση που υπηρετεί. Η διαγραφή του Μπογδάνου, που ήλθε εν συνεχεία από τον Μητσοτάκη προσωπικώς, το αποδεικνύει. Συμπληρωματικά έδρασαν υπουργός και Πρωθυπουργός, δεν παρέσυρε ο ένας τον άλλον.

Αλλωστε, υπήρχε και ένα ενδιαφέρον προηγούμενο μεταξύ των δύο προσώπων. Ο Μπογδάνος ήταν εκείνος ο οποίος είχε υποδείξει το ανοίκειο της παρασημοφόρησης του διασώστη Ιάσονα Αποστολόπουλου από την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον περασμένο Ιούλιο, θυμίζω. Την ευθύνη για την κατάρτιση του καταλόγου είχε το υπουργείο Εξωτερικών και ήταν αυτό που εξετέθη από την αποκάλυψη της επιλογής του Αποστολόπουλου. Αλλο αν ο Τύπος, που εκφράζει τη λεγόμενη λαϊκή (λαϊκίστικη, στην πραγματικότητα) Δεξιά, εκμεταλλεύθηκε το επεισόδιο για να φορτώσει την ευθύνη στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Αυτό ακριβώς είναι το σημείο που δίνει το ξεχωριστό ενδιαφέρον την περίπτωση του Δένδια: οι άριστες σχέσεις του με τη «Nouvelle Democratie profonde», τη μακρινή απόγονο του Λαϊκού Κόμματος, που διατηρεί αναλλοίωτα τα φλογερά αισθήματά της για τον φιλελευθερισμό. Ο ίδιος ο υπουργός Εξωτερικών δεν κρύβει, σε ιδιωτικές συζητήσεις του, ότι ο Κώστας Καραμανλής ο Ακάματος του έδωσε την πρώτη ευκαιρία, κάνοντάς τον υπουργό και, επίσης, ότι ο ίδιος δεν είναι αχάριστος. Διατηρεί άριστες σχέσεις με τη δημοσιογραφική εκπροσώπηση του χώρου, η οποία σπεύδει πάντοτε να τον προστατεύσει, όπως στο επεισόδιο Αποστολόπουλου. Δεν χρειάζεται σοφία, αρκεί να παρατηρείς προσεκτικά την καθημερινότητα της πολιτικής, τις λεπτομέρειες και τις λεπτές αποχρώσεις, για να καταλάβεις ότι η λαϊκή Δεξιά τον καλλιεργεί ως οιονεί αντίπαλον δέος του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αυτές είναι προθέσεις των συγκεκριμένων κύκλων, δεν αμφιβάλλω. Θα αδικούσα όμως τη σοβαρότητα του Νίκου Δένδια, αν έλεγα ότι τις ενστερνίζεται και ο ίδιος. Ο Δένδιας είναι κύριος, που σημαίνει πρώτα απ’ όλα έντιμος. Τη δημοκρατικότητα των αντιλήψεών του βεβαιώνει το γεγονός ότι εκείνος ξεκίνησε τη δίωξη της Χρυσής Αυγής ως αρμόδιος υπουργός τότε – και μάλιστα μέσα σε ένα κλίμα αμφιβολιών ως προς την ευστάθεια των κατηγοριών, για όσους θυμούνται την εποχή. Οσο για την ποιότητα της συγκρότησής του και το ηθικό σθένος του, τα είδαμε στην περίφημη συνέντευξη Τύπου με τον καλό του φίλο τον Μεβλούτ.

Δεν αμφιβάλλω ότι στον ίδιο αρέσει που το ανάστημά του ψηλώνει. Ομως οι πράξεις του δεν εκθέτουν άκομψα τις φυσιολογικές και θεμιτές φιλοδοξίες του. Οι περιστάσεις τον ευνοούν, αυτός ανταποκρίνεται. Και, πάντως, ψώνιο δεν είναι, για να πεις ότι θα πάρουν τα μυαλά του αέρα. Παρ’ όλα αυτά, ας μου επιτραπεί να επισημάνω ότι εκεί ψηλά φυσούν ρεύματα ισχυρά και είναι καλό να προσέχει. Το λέω διότι μου προκάλεσε κάποια αμηχανία το άρθρο του το περασμένο Σάββατο στα «ΝΕΑ», για τις πρώτες τέσσερις λέξεις: «Η συμφωνία που υπέγραψα». Ευτυχώς προσθέτει παρακάτω: «μαζί με τον υπουργό Εθνικής Αμυνας Νίκο Παναγιωτόπουλο». Πώς να ξεχαστεί τέτοια υπερκινητικότητα;