Μια δίκαιη «τιμωρία»

Τι ωραία που είναι η Δημοκρατία! Η Ελληνική, προφανώς. Μπορείς να εκφράζεις ό,τι σου ‘ρχεται. Να δηλώνεις κομμουνιστής ή αντικομμουνιστής. Αντιφασίστας ή φασίστας. Να σηκώνεις το χέρι σε ρωμαϊκό χαιρετισμό ή με γρονθοκοπική αποφασιστικότητα. Να φοβάσαι τη διαφορετικότητα ή να την αγκαλιάζεις. Να διαδηλώνεις όπως και όπου «γουστάρεις». Να λούζεις με ύβρεις τον πολιτικό αντίπαλο και να νομίζεις ότι έχει «γνώμη».

Ολα τούτα, προφανώς, είναι κατοχυρωμένη υποχρέωση ελευθερίας των βουλευτών. Κρίνονται, ελπίζω αυστηρότερα, για την ψήφο τους. Δεν κρίνονται ούτε για ιστορικές, ούτε για ανιστόρητες αφηγήσεις. Ούτε καν για τις συχνά σκόπιμες ανακρίβειες. Ούτε για τα επιτηδευμένα ψέματα.

Η απομάκρυνση του βουλευτή Α’ Αθηνών από την Κοινοβουλευτική Ομάδα της πλειοψηφίας είναι μια σαφής, σκληρή αλλά πάντα πολιτική, «τιμωρία». Υπερασπίζεται, η απόφαση του προέδρου της ΚΟ της ΝΔ, το προφανές. Δεν μπορείς να πολιτεύεσαι, όταν μάλιστα είσαι μέλος της κεντρικής επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας (Καταστατικό, άρθρο 16.1στ), σκορπώντας ιδεολογικό μίσος, αναξέοντας πληγές του Εθνους και, το σπουδαιότερο, δίνοντας «ανάσες» στους αντιπάλους σου, τη στιγμή μάλιστα που αυτοί έχουν κλονιστεί από το βροντερό άπερκατ που συνιστά το Αμυντικό Σύμφωνο με τους Γάλλους στο ρινγκ του Κοινοβουλίου.

Οι ιστορικές αναδρομές και αφηγήσεις, ειδικά όταν οι πολιτικοί τις χρησιμοποιούν μες στο ημίφως των συμφερόντων της στιγμής, δηλαδή της τρέχουσας κομματικής συγκυρίας, αποβαίνουν, κατά κανόνα, επικίνδυνες. Επιπλέον, η συστημική «Αριστερά» έχει πετύχει, σε σημαντικό βαθμό, ειδικότερα σε κάθε νέα φουρνιά της νεολαίας, να καθιερώσει τη δική της εκδοχή των γεγονότων και, ακόμη περισσότερο, την «ιστορική δικαίωση», με την έννοια ότι βρέθηκε πάντοτε, μόνη αυτή, στην πλευρά του «καλού» ενώ όλοι οι άλλοι ήσαν «κακοί» αν όχι «πουλημένοι» σε υπερεθνικά συμφέροντα. Ουδέν αναληθέστερο. Στην άλλη πλευρά του πολιτικού τόξου, αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια, ένας ιστορικός αντικαθρεπτισμός. Σε αυτό επένδυσε ο απομακρυνθείς βουλευτής. Εκ του προχείρου μάλιστα, αντικαθιστώντας την ιστορική αναδίφηση με το γκουκλάρισμα, όπως φαίνεται από το μπέρδεμα των επιστολών Ζαχαριάδη (όταν δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η απάντηση στις δυνάμεις του Αξονα ήταν πανεθνική και πατριωτική), αλλά και τη διπλή εκτέλεση του Πλουμπίδη και την κυπριακού ενδιαφέροντος απόγνωση του Γρίβα.

Είναι ανόητο να μην αντιλαμβάνεσαι τι λες, πώς το λες και πού το λες. Στο μοιρογνωμόνιο Μητσοτάκη ήταν μόνον ο Τσίπρας, που δυσκολεύεται να πείσει όποιον έχει μια ελάχιστη τσίπα πατριωτισμού και αντίληψης των κινδύνων στην περιοχή μας. Να νομίζεις ότι οι προβολείς είναι πάνω σου όταν φωτίζουν μόνον το Σύμφωνο. Να κοσκινίζεις τους κόκκους εθνικής διχόνοιας όταν η Τουρκία κομπορρημονεί επικινδύνως.

Τα υπόλοιπα ήσαν αυτονόητα. Ο Μητσοτάκης τα πήρε και δεν άκουγε κανέναν – και ορθώς. Ο Δένδιας δεν θα έχανε την ευκαιρία ενός εξαίσιου coup de théâtre. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε έναν χρήσιμο προβοκάτορα. Κι έμεινε μόνος, ο αγαπητός, κατά τα λοιπά, Κωνσταντίνος, κεχηνώς, να νομίζει ότι μίλησε «ορισμένες αλήθειες» όταν απλώς επανέλαβε πομφόλυγες του Διαδικτύου.

Ο Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος και βουλευτής