Τα πραγματικά αφεντικά

Ο λεκές που απλώθηκε στις εξέδρες της μισοτελειωμένης Αρένας της Αγίας Σοφίας, γιατί σιγά να μην το λέγαν το στάδιο «Αγία Σοφία». Εδώ τα πάντα είναι χρήμα και Αγία Οικονόμα. Και στο όνομα «Αγία Σοφία» χορηγός θα ήτανε; Το Πατριαρχείο; Θα σου ‘στελνε δηλαδή πρόσφορα, αγιασμό και λάδι για τα καντήλια; Αυτά τι να τα κάνει ο Μελισσανίδης; Ψυχοσάββατα; Το γήπεδο θέλει λεφτά, γι’ αυτό πάντρεψε την Αγια-Σοφιά με την Αρένα. Πάλι καλά που δεν την πάντρεψε με την Πέπσι Κόλα ή με τα ΜακΝτόναλντς. Αν και γι’ αυτό θα ήταν ικανός.

Ομως, τις προάλλες έγινε μια βρωμιά στο μισόχτιστο γήπεδο, όταν καμιά εκατοστή αληταράδες από τον σκληρό πυρήνα ξάπλωσαν και άπλωσαν τεράστια πανό με τα οποία του έδειχναν την έξοδο με καθόλου κόσμιο τρόπο. Και εκείνος φρένιασε. Και με το δίκιο του. Γιατί, επειδή είναι κεραμιδόγατος κι έχει περπατήσει σε πολύ λασπόχωμα, καταλαβαίνει κάτι που άμα δεν μεγαλώσεις σε προσφυγικό μαχαλά ούτε το πιάνεις ούτε το οσμίζεσαι. Και αυτό που εισέπραξε ήταν αυτό που φοβόταν πάντα. Οτι είναι γιαλαντζί αφεντικό. Κοινή μοίρα με όλους τους προηγούμενους, μεγαλολεφτάδες και μεγαλοβιομήχανους και μεγαλοεπιχειρηματίες. Οχι μόνο στον Δικέφαλο. Παντού, σε όλους τους συλλόγους, μικρούς και μεγάλους.

Ενας είναι το αφεντικό. Οι αληταράδες στις επώνυμες θύρες, στην 4, στην 7, στη 13, στην 21. Αυτοί ανεβάζουν και κατεβάζουν προέδρους και αξιωματούχους, γενικούς αρχηγούς, ειδικούς συμβούλους, προπονητές, όταν θέλουν κι όποτε τους τσιτώσει. Και στο τσίτωμα, μη βάζει ποτέ κανείς στον νου του αιτία την κακή πορεία της ομάδας. Γιατί για «κακή πορεία» γκρινιάζουν, το πολύ πολύ γαβγίζουν. Αλλο τους τρελαίνει. Κι αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με το θέαμα, ούτε με την εμφάνιση, ούτε με το αποτέλεσμα. Ολα αυτά τους οχλούν, δεν τους πονούν. Πόνος υπάρχει μόνο στην τσέπα τους. Κι άμα με τον α ή β τρόπο τούς ψαλιδίσεις τα μπικικίνια και τους κόψεις το τσάμπα, τότε άρχισε να μαζεύεις τις βαλίτσες σου. Σαν το ακορντεόν ανοιγοκλείνει η ζοχάδα τους. Και δεν υπάρχει ώρα, στιγμή, λεπτό της ημέρας να μη σε βρίζουν, όπου και να βρεθούν, όπου σε πετύχουν. Τότε αρχίζουν να ουρλιάζουν τα βαθιά λαρύγγια και να σκάνε μύτη κοπτήρες, σκυλόδοντα και νύχια.

Κι από την αποθήκη λυμάτων που κουβαλάει η ψυχή τους εκδράμουν οι πλέον απίθανοι αταβισμοί και οι πλέον εμπνευσμένες βωμολοχίες. Και η ψυχάρα ο Καπετάνιος δεν ήταν λίγες φορές που πλακώθηκε μαζί τους. Γιατί; Γιατί ήτανε κομμάτι σπάγκος και δεν έβγαινε χιλιάρικο από την τσέπη του ούτε με πετονιά, εκεί τα πράγματα τα μάζευε ο Θόδωρος και ηρεμούσαν οι βρικόλακες. Κι όταν στα τέλη της δεκαετίας του ’90, μετά τον θάνατο του Θόδωρου, με την παρότρυνση επίδοξων δελφίνων, ένα απόγευμα, ο Βαρδής και η γυναίκα του και τα παιδιά του πήγαν στο γήπεδο, σ’ ένα τέταρτο φύγαν άρον άρον, κατεβάζοντας για πάντα, ύστερα από 20 χρόνια δωρεών και χορηγιών, μαύρη αυλαία. Ηταν, όταν ενορχηστρωμένοι οι καλολαδωμένοι αληταράδες της Θύρας 13 τού τραγουδάγανε συνεχώς το γνωστό θλιβερό δίστιχο.

Τα ίδια και με τον Γιαννακόπουλο, όταν καμιά φορά τους άφηνε πεινασμένους. Κι άμα τους έβλεπε ο Παύλος αγριεμένους, έστελνε τον Θανάση να τους ποτίσει. Ε, τότε ηρεμούσαν. Αυτά όμως ο Γιαννακόπουλος τζούνιορ δεν τα ανέχτηκε. Και με την τρέλα που κουβαλάει ο Δημητράκης τούς τα ‘κοψε όλα εν μία νυκτί και μόνη. Αποτέλεσμα; Σκαρφαλώσανε τα κάγκελα και κάναν ντου στο σπίτι του. Και μου τα εξηγούσε με το δικό του αγρινιώτικο αξάν ο Νώντας: «Δεν καταλαβαίνουν οι πρόεδροι κάτι απλό, ότι όλα έχουν το κόστος τους. Και το φανατιλίκι, και η ζοχάδα, και οι φωνές, και τα νταηλίκια, και τα ντου, βεβαίως βεβαίως. Και πληρώνεις, γιατί οι βαρεμένοι ξοδεύουν ενέργεια, ταλαιπωρούν λαρύγγια, κουράζουν γροθιές, κλωτσιές, κεφαλιές, και εκθέτουν εαυτόν εις εσχάτους κινδύνους. Ολα αυτά γιατί τα κάνουν; Για την αγάπη στη σημαία ή για τον έρωτα για τη φανέλα; Για την κονόμα γίνονται, για τα προνόμια γίνονται, για τα τσαμπέ εισιτήρια, για τις δωρεάν μετακινήσεις, για τα δωρεάν τσιγαριλίκια, και για την αδρά πληρωμένη φιλοξενία, με ύπνο και φαΐ, κάθε φορά που ξεμπουκάρουν ταξιδεύοντας για Ανω Περτούλι ή Κάτω Παναγιά».

Και από τη συμπεριφορά αυτή κι από το κυριολεκτικό καπέλωμα δεν γλίτωσε κανείς, ούτε ο παντοδύναμος Βαρδής. Ούτε ο Περουκάκιας στον Ηρακλή, ούτε ο Παντελάκης στον ΠΑΟΚ, ούτε ο Δημήτρης ο Κοντομηνάς στον Αρη, ούτε ο Μπάρλος στην ΑΕΚ. Ακόμα και ο λίαν πετυχημένος Νταϊφάς, με αγανάκτηση έκλεισε για πάντα την αυλόπορτα του Θρύλου. Αυτό κατάλαβε και ο Μελισσανίδης, ότι το παραμύθι έχει κοντά ποδάρια. Κι επειδή δεν είναι στο μενού του ούτε να ταΐζει, ούτε να βολεύει, ούτε να συντηρεί λογιών λογιών Μαμελούκους, κοιτάζει να την κάνει με σημειωτόν πηδηματάκια.