Σήμερα είσαι…

Υπάρχουν χώρες ευτυχισμένες με την απλή αναλογική: δεν διακρίνω καμιά δυσανεξία στη Γερμανία επειδή οι πολιτικοί  των έξι κοινοβουλευτικών κομμάτων (το μεγαλύτερο με 25%) τους επόμενους 2-3 μήνες θα διαπραγματεύονται πώς θα μοιραστούν την εξουσία, (αντί με «τριήμερα» να σπεύσουν αμέσως σε νέες εκλογές) ενώ οι πολίτες θα στοιχηματίζουν αν θα κυβερνήσει «Φωτεινός Σηματοδότης», «Τζαμάικα», «Κένυα» ή άλλος χρωματικός συνδυασμός.

Δεν την φοβούνται την πολυχρωμία οι Γερμανοί και ας μιλάμε εμείς συγκαταβατικά για τον γκρίζο ουρανό τους και την προτεσταντική σοβαρότητά τους (ή και μιζέρια). Γκρίζος είναι ο ελληνικός πολιτικός ουρανός -κάποιες φορές, κατάμαυρος- και μίζερη η πολιτική ζωή που κινείται από σκανδάλου εις δικαστήριον, από δικαστηρίου εις χυδαιότητας, από χυδαιότητος εις εθνοκαπηλίαν.

Το ελληνικό κομματικό σύστημα δεν έχει κανένα απολύτως φρένο. Δεν έχουμε παρεμβατική προεδρική εξουσία, «άνω βουλή», συνταγματικό δικαστήριο,  ομοσπονδιακή αποκέντρωση ισχύος – ούτε απλή αναλογική που κατά κανόνα εξημερώνει τα πολιτικά ήθη. Η «ενισχυμένη αναλογική» του 1990 ήταν σκληρό πλειοψηφικό σύστημα που μοιραία οδηγεί σε δικομματισμό, στον οποίο τα δύο κόμματα τα «δίνουν όλα» συνεχώς για να τα πάρουν όλα μετά τις εκλογές.

Για την ακρίβεια, να τα πάρει όλα ο αρχηγός του πρώτου κόμματος: το εκλογικό σύστημα ενίσχυσε τον «αρχηγισμό», οι επικεφαλής διαχειρίζονται τα πάντα ανεξέλεγκτα: από τη «χρηματοδότηση» των φορολογουμένων και τις ιδιωτικές «δωρεές», ως την κατάρτιση των ψηφοδελτίων – δηλαδή, ποιοι θα γίνουν βουλευτές, διότι το όριο του 3% εμποδίζει την εκλογή ανεξαρτήτων. Στην Ελλάδα, όχι μόνο δεν θα είχε 40 βουλευτές το Linke (που δεν έφθασε το όριο του 5%) αλλά ούτε καν οι τρεις που του εξασφάλισαν την είσοδο στη βουλή  δεν θα είχαν εκλεγεί, ακόμα και αν είχα πάρει 100% στην περιφέρειά τους.

Το σύστημα δεν είναι αντιπροσωπευτικό αλλά απολύτως συγκεντρωτικό, ενικό τελικά: μόνο τα κόμματα και από τα κόμματα μόνο ο αρχηγός αντιπροσωπεύει τη χώρα – αυτή την αλήθεια ανέδειξε ο κ. Μητσοτάκης οργανώνοντας το «επιτελικό κράτος», που είναι «πρωθυπουργικό κράτος» με μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσιών και από τα προεδρικά πολιτεύματα.

Αυτές οι εκλογές θα γίνουν με απλή αναλογική και είναι απολύτως ζημιογόνος για τη χώρα η απειλή των «διπλών εκλογών» από τον κ. Μητσοτάκη: η επαναφορά του πλειοψηφικού συστήματος οδηγεί σε δικομματισμό, σε προσωπικό ανταγωνισμό του ίδιου με τον κ. Τσίπρα. Και, επειδή «στην πολιτική σήμερα είσαι, αύριο δεν είσαι», όπως εν σοφία είπε κάποτε η μητέρα του, θα πρέπει να μας εξηγήσει γιατί στρώνει τον δρόμο ώστε σε λίγα χρόνια να έχουμε παντοδύναμη κυβέρνηση με επικεφαλής τον κ. Τσίπρα.