Οδός αστέγων

Δεν είναι εύκολος ο δρόμος της επιστροφής. Πρέπει να διατρέξω, να προσπεράσω, εικόνες που πληγώνουν το βλέμμα, κάνουν την ανάσα βαριά κι έρχεται κι ενοχή από δίπλα, άντε να τη βολέψεις, να την καταχωνιάσεις άλλη μια φορά και να μπεις στο ταξί σαν κυνηγημένος.

Ομως όσο κι αν αποφεύγω το βλέμμα, εκεί που δεν μπορώ με τίποτα να κάνω τα στραβά τα μάτια είναι στη συμβολή Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου (αυτό πάλι, τι το έχουμε εμείς το Βουκουρέστι και το κάναμε δρόμο;) κάτω από αυτές τις ριμάδες τις Ουασιγκτώνιες που σουρομαδάνε μέσα στις σιδερένιες γλάστρες, ο τετραγωνισμός του κύκλου επετεύχθη τελικά, βρίσκεται κατάχαμα ξαπλωμένος στην άσφαλτο και για μαξιλάρι το ρείθρο του πεζοδρομίου, ένας άστεγος με τ’ ακουστικά στ’ αφτιά κι ένα πλαστικό κυπελάκι στο χέρι για ό,τι έχετε ευχαρίστηση.

Εκεί δεν μπορείς να τ’ αποφύγεις. Το παπούτσι σου πατάει φορές την άκρη του ρούχου, ακούς την αναπνοή του κάτω απ’ το φανάρι κι αργεί πολύ το πράσινο να ανάψει, σαν να σ’ εκδικείται και… Κωνσταντίνος Μπογδάνος. Εχει πολλές πλευρές ο Πλεύρης, και πολλά ονόματα…

Τέλος πάντων κάπως είχα βολέψει μέσα μου, όπως τόσα άλλα, με τον καιρό την εικόνα του επαίτη άστεγου. Η ζωή όμως θες – δεν θες σε τραβάει απ’ το μανίκι. Είναι μέρες τώρα που σε μια εσοχή της εισόδου ενός μεσοπολεμικού κτιρίου φωλιάζει ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων που δεν έχει καμία σχέση με ό,τι έχω συναντήσει έως τώρα. Πεντακάθαροι, φτιάχνουν, στολίζουν λες, το νυχτερινό σπιτάκι τους, με καθαρές κουβέρτες, άσπρα σεντόνια, δυο μαξιλάρια, και σε χάρτινες σακούλες το δείπνο τους, χαμογελαστοί σαν να πήγαν εκδρομούλα.

Κανονίσαμε με τον φίλο και συνεργάτη μου την επομένη να τους μιλήσουμε. Ομως τι να πεις; Η εικόνα ήταν τέτοια που σκέφτεσαι, μήπως τους προσβάλω; Αλλά μπα. Θα τους πούμε, «δεν μπορούμε να σας λύσουμε το πρόβλημα αλλά αν θέλετε κάτι, μπορούμε ευχαρίστως να σας το προσφέρουμε».

Τέλειωσε η πρόβα, πάμε προς τα κει, κάνουμε να μιλήσουμε, αλλά δυστυχώς τη θέση τους την είχε πιάσει ένας άλλος, που είχε αφήσει τον ύπνο να τον παρηγορήσει και… Κωσταντίνος Μπογδάνος, έλα Βουλή στον τόπο σου…

Χθες, πηγαίνοντας πια στην πρόβα ώρα έξι – εφτά, ο ήλιος ακόμα απάνω, βλέπουμε το ζευγαράκι να έχει έρθει ήδη στη νυχτερινή φωλιά του, από φόβο ίσως μην τους την πάρουν άλλοι, και άπλωνε το σπιτικό του στα μαρμάρινα σκαλιά. Κάνω να τους μιλήσω, όμως εκείνη τη στιγμή κάτι της έλεγε χαμογελώντας και το κορίτσι σαν να ντρεπότανε κουτούλαγε τον ώμο του κατακόκκινη.

Τα ‘χασα. Αισθάνθηκα αδιάκριτος πολύ, δεν ήθελα με τίποτα να διακόψω αυτή την τρυφερή προσωπική στιγμή, κι είπα, άσε το βράδυ μετά την πρόβα βλέπουμε και… Κωνσταντίνος Μπογδάνος, ζήτησε, λέει, συγγνώμη. Μπα; Τι μας λες; Μας υποχρέωσε. Αυτός συγγνώμη ζήτησε, ο Πρωθυπουργός ζήτησε την παραίτησή του; Βέβαια είναι Πέμπτη που γράφω, μέχρι το Σάββατο μπορεί. Για να δούμε. Περιμένουμε…

Τέλειωσε κάποια στιγμή η πρόβα και σίγουρος πια πήγα προς την είσοδο-φωλιά και σπίτι του ζευγαριού. Ομως είχαν δοθεί στον ύπνο, σχεδόν ευτυχισμένοι, εκείνη είχε κουρνιάσει στην αγκαλιά του κι αυτός είχε περάσει το χέρι του στον ώμο της σαν να προστάτευε και τον ύπνο της ακόμα. Τους άφησα ακόμα μια φορά στο όνειρό τους. Αύριο θα τους μιλήσω οπωσδήποτε.

Αλήθεια, αυτός ο κύριος Κωνσταντίνος Μπογδάνος τι όνειρα θα βλέπει;

Εγώ πάντως αύριο θα τους μιλήσω, ο κόσμος να χαλάσει.

Αν και πιστεύω πως ναι.

Ο κόσμος έχει ήδη χαλάσει. Θα τους μιλήσω.