Βίκυ Καρατζόγλου

Παλιά έβλεπα συχνά ένα όνειρο. Εβλεπα ένα κορίτσι. Είχε τα μαλλιά του κοτσίδες, φορούσε ένα φόρεμα με λουλούδια, κοκάλινα γυαλιά μυωπίας και κρατούσε στην αγκαλιά της μια κούκλα. Δεν είδα ποτέ το πρόσωπό της. Ετρεχε, έτρεχε να προλάβει, δεν ήξερα τι. Γύρω κόσμος πολύς με απρόσωπα πρόσωπα και αυτοί.

Το κορίτσι είχε μια αγωνία στο πρόσωπό του αλλά ήταν πάντα φωτεινό, σαν από πίνακα του Γκόγια. Δεν καταλάβαινα τι συνέβαινε τριγύρω. Ενιωθα μια συνεχόμενη κίνηση των ανθρώπων, άνθρωποι με βαλίτσες να τρέχουν, να πετάνε, να φωνάζουν. Αλλοι πάλι ριζωμένοι να στέκουν και απλώς να παρακολουθούν τα πράγματα να αλλάζουν. Δεν έβλεπα ξεκάθαρα τι γινόταν. Το κορίτσι τρομαγμένο έτρεχε, δεν ήξερα τι ήταν αυτό που γεννούσε δάκρυα στο πρόσωπό της. Δάκρυα αθόρυβα, από λύπη, χαρά, δεν ξεχώρισα ποτέ. Το κορίτσι συνέχιζε να τρέχει χωρίς να κουράζεται ή να λαχανιάζει, ο θόρυβος και οι φωνές των ανθρώπων τριγύρω μεγάλωναν. Κάποια στιγμή έγινε εκκωφαντικός, το κορίτσι σταμάτησε να τρέχει, έκλεισε τα αφτιά της και άρχισε να τραγουδάει, χωρίς να ακούω ποιο τραγούδι έλεγε. Ο θόρυβος και οι φωνές άρχισαν να υποχωρούν.

Ξαφνικά ο ουρανός γέμισε φως, το σκηνικό άλλαξε εντελώς και το κορίτσι βρέθηκε σε μια γιορτή. Ενα μεγάλο τραπέζι, στρωμένο με ένα ολόλευκο τραπεζομάντιλο, επάνω πιατέλες γεμάτες φαγητά, ποτήρια με κόκκινο κρασί (το αγαπημένο μου) και το ραδιόφωνο να παίζει μουσική. Σιγά σιγά το τραπέζι άρχισε να γεμίζει. Ανθρωποι με χαμογελαστά πρόσωπα έμπαιναν στο δωμάτιο και έπαιρναν τη θέση τους σε αυτό. Σαν να υπήρχε μια συγκεκριμένη θέση για τον καθέναν από αυτούς, όπως ακριβώς στη ζωή μου. Τα πρόσωπα πια ήταν ξεκάθαρα και οικεία, όχι ξένα. Εβλεπες το πλατύ χαμόγελό τους. Ηταν όλοι εκεί, όλοι όσοι με κάνουν να νιώθω ασφάλεια, η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά, ο παππούς, οι φίλοι, αλλά και όσοι φύτεψαν τη μουσική και το τραγούδι μέσα μου. Χατζιδάκις, Γαλάνη, Κότσιρας, Λοΐζος, Μικρούτσικος, Αλεξίου, Μητροπάνος, Τσανακλίδου, Θηβαίος, η μουσική μου ασφάλεια. Μια μεγάλη γιορτή με όλους να γλεντούν και να τραγουδούν με την ψυχή τους. Δεν υπήρχε ούτε ένα γκρίζο σημείο στη μεγάλη εικόνα.

Η μουσική και το τραγούδι έκαναν το όνειρο όμορφο και ξεχωριστό, όπως γίνεται με τα σάουντρακ στις ταινίες. Ο ήχος φτιάχνει μια δική του ξεχωριστή και πάντα ατμοσφαιρική εικόνα, πολλές φορές πιο δυνατή από την οπτικοποίηση των πραγμάτων. Δεν κατάλαβα ποτέ ποιο τραγούδι έλεγε το κορίτσι ενώ έτρεχε. Ηταν απλώς το τραγούδι που τα έκανε όλα να μοιάζουν ζωντανά και φωτεινά.

Οταν νιώθω φόβο, ανασφάλεια ή βιώνω μια περίοδο με άσχημα γεγονότα γύρω μου, όπως αυτή που ζούμε, αρχίζω να τραγουδάω. Το έχω ανάγκη, έτσι ξεφεύγω από αυτόν τον κόσμο και φτιάχνω τον δικό μου, χαρούμενο και φωτεινό. Ετσι παίρνω ενέργεια και επιστρέφω στην πραγματικότητα για να αντιμετωπίσω ό,τι κι αν έχει προκύψει. Μπορώ να χαμογελώ ό,τι κι αν έχει συμβεί, κάποιοι μάλιστα δεν μπορούν να το καταλάβουν και τους φαίνεται περίεργο. Δεν με απασχολεί, βλέπεις το κορίτσι από το όνειρο μου έμαθε πώς να βρίσκω το φως ακόμη και στην πιο σκοτεινή μέρα. Και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου πάρει αυτό το χαμόγελο. Γι’ αυτό αγαπώ το τραγούδι. Είναι το ταξίδι μου στο φως.