Περαστικά μας

Πριν συμβεί η γελοιότητα του «επεισοδίου Αποστολάκη» σκεπτόμουν πως ο ανασχηματισμός ήταν προεκλογικός: αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε για στόχο την τετραετία, θα έπρεπε να κάνει νέα εκκίνηση ώστε να έχει τον καιρό η 60μελής «επιτελική» κυβέρνησή του να παράγει το έργο που δεν έχουμε δει ως τώρα. Αφού οι αλλαγές περιορίστηκαν στις αναμενόμενες απομακρύνσεις και στην περαιτέρω ενίσχυση του δεξιού άκρου της ΝΔ, δεν πρόκειται για μακρόπνοες αλλαγές αλλά για αναγκαίες κινήσεις ώστε ο πρωθυπουργός να μην αμφισβητηθεί από το ίδιο του το κόμμα του και η κυβέρνηση να κινηθεί σε ρηχά ήρεμα νερά ως τις εκλογές, που δεν θα αργήσουν – το πολύ την άνοιξη, σκεπτόμουν.

Και όταν έγινε το «επεισόδιο Αποστολάκη» δεν με απασχόλησαν οι άμεσες πολιτικές συνέπειες αλλά οι συνέπειες που θα υπήρχαν αν είχε εκραγεί πόλεμος κατά τη θητεία του τιμημένου ναυάρχου σε κάποια από τις καίριες θέσεις που κατείχε: αρχηγού ΓΕΝ, αρχηγού ΓΕΕΘΑ, υπουργού Εθνικής Άμυνας. Άνθρωπος «χωρίς αξίες» που «αποστατεί» κυνηγώντας  «πρόσκαιρα αξιώματα» ή που «παγιδεύεται»  -σύμφωνα με τις δύο εκδοχές του ΣΥΡΙΖΑ- ή που «απεδείχθη κατώτερος των περιστάσεων, δείλιασε μπροστά στις απειλές … Υποτάχθηκε στο κόμμα του … υπαναχώρησε στο κάλεσμα να υπηρετήσει την πατρίδα», σύμφωνα με την κυβερνητική εκδοχή – γιατί τέτοιος άνθρωπος θα διακατεχόταν από άλλες αξίες ή θα επεδείκνυε άλλες ικανότητες τότε που βρισκόταν σε κρίσιμες θέσεις;

Εξευτελίζουν έτσι εύκολα τα δύο κόμματα άξιο στέλεχος, που υπηρέτησε το κράτος εντίμως και αποτελεσματικά και θα το υπηρετούσε με ακόμη μεγαλύτερη αξιοσύνη αν γινόταν πόλεμος ή αν ανελάμβανε το νέο υπουργείο – ή την αλήθεια μας λένε, τέτοιους ανθρώπους επιλέγουν για τις ανώτατες κρατικές θέσεις και το παραδέχονται μόνο όταν τους θεωρήσουν πολιτικούς αντίπαλους;

Και για άλλα πρώην υψηλά κρατικά στελέχη, κυρίως δικαστικούς και στρατιωτικούς, που κόμματα και κυβερνήσεις τους παραχωρούν, μετά τη συνταξιοδότησή τους,  υψηλότατες πολιτικές (βουλευτές, υπουργοί) ή νέες κρατικές θέσεις (επικεφαλής δημόσιων οργανισμών ή ανεξάρτητων αρχών), τι πρέπει άραγε να σκεφθούμε; Το ήθος και η αξία του δημόσιου λειτουργού ή η κομματική ανηθικότητα και μικρότητα ανταμείβονται με τέτοιες θέσεις;

Είτε οι πολιτικοί επιτίθενται σε άξια κρατικά στελέχη για να αποκομίσουν κομματικό όφελος, είτε επιλέγουν ανάξιους για τα ανώτατα αξιώματα, καμιά από τις δύο εκδοχές δεν τιμά τη δημόσια ζωή της χώρας.

Ούτε μπορεί βεβαίως να μας ευχαριστεί ότι ο πρωθυπουργός καλοπιάνει τη δεξιά του πτέρυγα και ότι μάλλον βαδίζουμε προς πρόωρη εκλογική αναμέτρηση – διπλή ίσως, με απανωτές εκλογές.

Περαστικά μας.