Κλειδωμένη

Φανταστείτε έναν πλανήτη όπου στο ένα του ημισφαίριο έχει διαρκώς ημέρα και στο άλλο του ημισφαίριο έχει διαρκώς νύχτα. Δεν χρειάζεται καν να τον φανταστείτε. Αυτός ο πλανήτης υπάρχει. Για την ακρίβεια, αναρίθμητοι ανάλογοι πλανήτες υπάρχουν στο Σύμπαν. Ο πιο κοντινός σε εμάς ονομάζεται Εγγύτατος Βήτα. Θεωρείται ο πλησιέστερος εν δυνάμει κατοικήσιμος πλανήτης έξω από το δικό μας ηλιακό σύστημα.

Ανακαλύφθηκε τον Αύγουστο του 2016, έχει μάζα περίπου ίση με μία ή δύο μάζες Γης και περιφέρεται γύρω από τον Εγγύτατο του Κενταύρου, ένα αστέρι-νάνο με μάζα ίση με το 12% της μάζας του δικού μας Ηλιου, το ένα από τα τρία αστέρια που συγκροτούν το ηλιακό σύστημα του Αλφα του Κενταύρου, σε απόσταση περίπου 4,27 ετών φωτός από τη Γη. Με τη σημερινή πυραυλική τεχνολογία χρειαζόμαστε μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια προκειμένου να φθάσουμε στον Αλφα του Κενταύρου – οπότε μην το προγραμματίσετε για το επόμενο Σαββατοκύριακο (ένα κρύο αστείο των αστρονόμων).

Ο πλανήτης Εγγύτατος Βήτα έχει επιφανειακή θερμοκρασία συγκρίσιμη με αυτή της Γης, αλλά εξαιτίας της εγγύτητάς του στο αμυδρό άστρο του εικάζεται ότι είναι «παλιρροϊκά κλειδωμένος», με αποτέλεσμα να μην εναλλάσσονται οι μέρες και οι νύχτες στα ημισφαίριά του. Προσοχή λοιπόν πού θα προσγειωθείτε.

Για να μη σας κάνω τον έξυπνο, σχεδόν τίποτε από όλα τα παραπάνω δεν γνώριζα κι εγώ μέχρι πριν από λίγες μέρες, όταν έπεσε στα χέρια μου το συναρπαστικό «Extraterrestrial – Η πρώτη ένδειξη νοήμονος εξωγήινης ζωής» (εκδόσεις Utopia, 2021) του διάσημου αμερικανού αστροφυσικού Αβι Λεμπ, κι επειδή – όπως επισημαίνεται αλλού στο ίδιο βιβλίο – «όποιος κρατάει σφυρί, παντού βλέπει καρφιά», ο νους μου έτρεξε συνειρμικά σε παλαιότερες αλλά και πιο φρέσκες (προχθεσινές) φωτογραφίες αντιεμβολιαστών διαδηλωτών με τα ίδια πάντα συμπράγκαλα: Χριστούς, Παναγίες, θυμιατά, εξαπτέρυγα… Εάν ο Λεμπ ζούσε στην Ελλάδα του 2021, ίσως διάλεγε μία από αυτές τις φωτογραφίες προκειμένου να μας κάνει πιο λιανά τι εννοεί όποτε αναφέρεται σε πλανήτες παλιρροϊκά κλειδωμένους.

Κατά καιρούς οι διάφορες κυβερνήσεις στο δυτικό κόσμο ανακοινώνουν ότι θα ξεκινήσουν καινούργια εκστρατεία ενημέρωσης προκειμένου να πείσουν τους αντιεμβολιαστές να αλλάξουν στρατόπεδο – μη νομίζετε ότι το κάνει μονάχα η δική μας κυβέρνηση, ούτε πως μονάχα εμείς έχουμε αντιεμβολιαστές (μολονότι εμείς έχουμε από τους πιο παρδαλούς και κομματικά ανασούμπαλους).

Εικάζω ότι το κάνουν για τρεις λόγους: Α) Καμία δημοκρατική κυβέρνηση στον δυτικό κόσμο δεν μπορεί να παραδεχθεί – τουλάχιστον δημοσίως – ότι η δύναμη της πειθούς εξαντλεί κάποτε τα όριά της και από εκεί κι έπειτα μας παίρνει όλους ο διάολος. Β) Πόσω μάλλον όταν υποχρεώνεται να συνυπολογίσει ότι ένα σεβαστό τμήμα των αντιεμβολιαστών μπορεί να κάνει αύριο-μεθαύριο τη διαφορά ανάμεσα στην εκλογική διάσωση ή στην εκλογική συντριβή. Γ) Ακόμη και αν δεν καταφέρει να πείσει τους αντιεμβολιαστές, θα επιδείξει με κάθε ήπιο τρόπο ότι προσπάθησε: το κρίμα στον λαιμό τους…

Υστερα από δύο χρόνια πανδημίας, με 4,5 εκατομμύρια νεκρούς παγκοσμίως, εκ των οποίων 13,5 χιλιάδες Ελληνες και τις κλίνες στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας σχεδόν αποκλειστικά αγκαζαρισμένες από ανεμβολίαστους, θα χρειαζόταν ασυγχώρητη δόση «αθωότητος» – όπως θα έλεγε και ο Πουλικάκος – ώστε να διατηρήσουμε την αυταπάτη ότι το ντέρμπι εμβολιασμένων – ανεμβολίαστων θα κριθεί στα πέναλτι των επιχειρημάτων. Πολλές χιλιετίες πριν από το ξέσπασμα αυτής της πανδημίας και δεκάδων άλλων αναλόγων, οι αρχιερείς της (όποιας) Πίστης είχαν φροντίσει να τη θωρακίσουν έναντι οιουδήποτε λογικού επιχειρήματος, με την αφοπλιστική αναίδεια ότι εκείνη, η Πίστη, ήταν υπεράνω αποδείξεων. «Κλειδωμένη», θα μας έλεγε ο Λεμπ.