Υποχρεωτικότητα

«Η επέκταση του υποχρεωτικού εμβολιασμού βρίσκεται πάνω στο τραπέζι», είναι η μόνιμη επωδός κυβερνητικών στελεχών πλέον. Παρ’ όλα αυτά, η επίσημη φωνή της κυβέρνησης σπεύδει ξανά και ξανά να διευκρινίσει ότι δεν υπάρχει ακόμη κάποια σχετική απόφαση. Γιατί, όπως εξήγησε, πρέπει πρώτα να έχουν στα χέρια τους από τη μία στοιχεία για τα ποσοστά των εμβολιασμών ανά ειδικότητα, τον κίνδυνο μετάδοσης του ιού από την κάθε επαγγελματική ομάδα ξεχωριστά και τις δικές τους δυνατότητες να ελέγχουν την τήρηση του μέτρου, κι από την άλλη να βρουν ποιες θα μπορούσαν να είναι οι συνέπειες για τους αντιρρησίες. «Προτού, λοιπόν, όλα αυτά μετρηθούν, αξιολογηθούν, δεθούν, με βάση και τις απόψεις της ιατρικής, αλλά και τα όσα νομικά ισχύουν», κατέληξε, «δεν θα ήταν, νομίζω, πάρα πολύ φρόνιμο να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των σεναρίων και να λέμε κουβέντες». Αφήνοντας στην άκρη πως τα σενάρια διακινούνται από υπουργικά στόματα, οι ανεμβολίαστοι που θα εμφανιστούν σαν μάρτυρες της Δημοκρατίας αρνούμενοι να τσιμπηθούν, εφόσον αυτό γίνει υποχρεωτικό για τη δουλειά τους, έχουν άραγε ελπίδες να δικαιωθούν;

Νομιμότητα

{ARXMEG}Για να το θέσουμε αλλιώς, είναι συνταγματικός ο υποχρεωτικός εμβολιασμός; Ο συνταγματολόγος, Κώστας Χρυσόγονος, φέρ’ ειπείν, δεν συμφωνεί καν με τον όρο. Οπως εξήγησε από το τηλεπαράθυρο της ΕΡΤ, «αν θέλουμε να κυριολεκτούμε, υποχρεωτικός θα ήταν ο εμβολιασμός αν προβλεπόταν με την απειλή ποινικών κυρώσεων ή ενδεχομένως με τη χρήση φυσικού εξαναγκασμού». Το ΣτΕ, πάλι, έχει ήδη απορρίψει προσφυγή μελών της ΕΜΑΚ εναντίον του υποχρεωτικού τους εμβολιασμού για «επιτακτικούς λόγους δημοσίου συμφέροντος» – δίνοντας έτσι το σήμα της νομιμότητας για οποιαδήποτε σχετική κυβερνητική απόφαση στο μέλλον. Προχθές, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων απέρριψε επίσης ανάλογη προσφυγή 672 γάλλων πυροσβεστών. Εκείνοι επικαλέστηκαν διατάξεις της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για το «δικαίωμα στη ζωή» και το «δικαίωμα στον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής». Και το Δικαστήριο έκρινε «ότι τα αιτήματα αυτά βρίσκονται εκτός του πεδίου εφαρμογής του άρθρου 39 του Κανονισμού του» – έκρινε, δηλαδή, πως οι ενάγοντες δεν εκτίθενται «πραγματικό κίνδυνο ανεπανόρθωτων βλαβών». Ολα δείχνουν, λοιπόν, ότι οι πιθανότητες δεν είναι υπέρ όποιων προσπαθήσουν να προσδώσουν δικαιωματίστικο χαρακτήρα στην άρνησή τους να εμβολιαστούν{ARXMEG}.