Η ζημιά των αντιεμβολιαστών

«Λεπροί είναι άραγε στους οποίους δεν επιτρέπεται η έκφραση της παραμικρής συμπάθειας;». Ο λόγος για όσους αρνούνται ή αποφεύγουν να κάνουν το εμβόλιο. Περίμενα κάποιον να το γράψει, το διάβασα χτες. Αναρωτιόμουν αν θα πρωτογραφόταν από δεξιό ή από αριστερό, το είδα γραμμένο από δεξιό – της λαϊκής Δεξιάς και του ανερχόμενου (όχι πάντα ιδεολογικά ανιδιοτελούς) ρεύματος του αντιμητσοτακισμού. Ολα τόσο προβλέψιμα.

Φυσικά όσοι αρνούνται να κάνουν το εμβόλιο δεν είναι λεπροί. Αν ήσαν, θα είχαν πάει στη Σπιναλόγκα – και ο χθεσινός υπερασπιστής τους θα ήταν από τους πρώτους που θα τους πέταγε πέτρες. Ωστόσο, η επιλογή τους να αρνούνται το εμβόλιο ουσιαστικά λειτουργεί εις βάρος της κοινωνίας. Εις βάρος της οικονομίας, εις βάρος της δημόσιας υγείας και εις βάρος αυτού που αποκαλούμε κανονικότητα.

Οι αρνητές των εμβολιασμών, ουσιαστικά, συμβάλλουν στη διάδοση της Covid-19, στην επιβάρυνση του συστήματος υγείας, στους θανάτους. Ο ρόλος των ανθρώπων αυτών, που λειτουργούν σαν ξενιστές του ιού, είναι ουσιαστικά αντικοινωνικός. Η επιλογή τους αποβαίνει επιζήμια όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για το κοινωνικό σύνολο.

Από την αρχή της πανδημίας, το κράτος έκανε λοκντάουν, προσπάθησε να το διαφυλάξει, εξασφάλισε τη νοσηλεία σε δημόσια νοσοκομεία όσων αρρώστησαν, επέβαλε ποινές στους απείθαρχους, επιδότησε πτυχές της οικονομίας που επλήγησαν προσπαθώντας να κρατήσει τη συνοχή της κοινωνίας και, αργότερα, όταν έγινε δυνατό, διασφάλισε τα απαραίτητα εμβόλια για τους πολίτες του, τα οποία διέθεσε δωρεάν. Δεν ήταν χωρίς σκαμπανεβάσματα και χωρίς λάθη η κρατική παρέμβαση, αλλά με δεδομένες τις δυνατότητες της οικονομίας, τις ιατρικές υποδομές και τη μηδενική εμπειρία αντίδρασης στις συνθήκες της πανδημίας το αποτέλεσμα είναι αξιόλογο.

Οι πολίτες, σε ένα ποσοστό, συντονίστηκαν με την κρατική μέριμνα. Αλλά από την αρχή διαμορφώθηκαν κινήσεις αντίδρασης. Κάποιες ήταν εμπειρικές: ένας διάχυτος αντιαυταρχισμός επειδή του Ελληνος ο τράχηλος ζυγόν δεν υπομένει ή μια αδιαφορία για τους άλλους από νέους ή λιγότερο νέους που στατιστικώς έχουν ελάχιστες πιθανότητες να νοσήσουν σοβαρά… Υπήρξαν και συντονισμένες αντιδράσεις. Κάποιες υποκινούμενες από αναχρονισμούς (π.χ. από ανεύθυνους ιεράρχες, που ισχυρίζονταν ότι η μάσκα ή η αποχή από τη δημόσια λατρεία ή τα εμβόλια αντιβαίνουν στο θρησκευτικό δόγμα), κάποιες συντονισμένες με θεωρίες συνωμοσίας που δημιούργησαν ένα κλίμα φόβου και ορισμένες που θεωρήθηκαν αντίσταση σεεν περιστολή δικαιωμάτων (π.χ. διαδηλωτές, που θεωρούν το λοκντάουν περιστολή των πολιτικών και κοινωνικών ελευθεριών).

Ολες αυτές τις αρνήσεις, η πολιτεία όφειλε να τις αποκρούσει. Και εντονότερα, οφείλει να αποκρούσει την άρνηση στον εμβολιασμό, μια που αυτή τινάζει στον αέρα τη δημόσια υγεία και την κοινωνική συνοχή. Είναι εύλογο να υπάρχει πρόσβαση σε περισσότερες πτυχές της δημόσιας ζωής στους εμβολιασμένους και εξίσου εύλογο είναι οι ανεμβολίαστοι να πληρώνουν μόνοι τους για τη διασφάλιση δικαιολογητικών που θα τους επιτρέπουν να κινούνται όπως οι εμβολιασμένοι. Η ιδέα να πληρώνουν τους κοινωνικά ασυνείδητους οι συνεπείς με τις υποχρεώσεις τους είναι βαθύτατα αντιδραστική.

Ας μη φωνάζουν, λοιπόν, οι αριστεροδεξιοί αρνητές και οι πολιτικοί υποκινητές τους, που προσδοκούν οφέλη. Προφανώς δεν είναι λεπροί οι αντιεμβολιαστές. Είναι όμως εχθροί της κανονικότητας, η σιωπηλή πλειοψηφία μιας ακόμα αντιδραστικής εξέγερσης, παρόμοιας με την «Αγανάκτηση» της πάνω και της κάτω πλατείας, παρόμοιας με το αντιμνημονιακό κίνημα. Συντονισμένης από τα γνωστά φαιοκόκκινα κέντρα που ψάχνουν ρωγμές ανωμαλίας για να υπονομεύσουν την πολιτική και την κοινωνική ομαλότητα.