Μακριά από {LF}τη Βουλή

Είμαστε «στο στόχαστρο εμπρηστών», δηλώνουν τοπικοί άρχοντες. Πολλές οι φωτιές που ανάβουν, δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Αλλά είμαστε και στο στόχαστρο δολοφονικών συμμοριών: μεγάλη εγκληματικότητα, μαφιόζικες εκκαθαρίσεις. Κατά καιρούς, στο στόχαστρο τρομοκρατών που βάζουν βόμβες, ληστεύουν, δολοφονούν. Μονίμως δε, στο στόχαστρο ολιγοπωλίων που χρεώνουν πανάκριβα κακές υπηρεσίες και φτηνιάρικα προϊόντα.

Όλοι αυτοί, τη δουλειά τους κάνουν αιώνες τώρα – και θα συνεχίσουν, εσαεί,  παντού, σε όλες τις χώρες του κόσμου. Το θέμα είναι πώς αντιμετωπίζονται. Υποτίθεται ότι είμαστε οργανωμένη κοινωνία, με κράτος και θεσμούς, για  να προστατευόμαστε από εμπρηστές, δολοφόνους, κερδοσκόπους – ενίοτε και από νιφάδες που αποκλείουν τα Βόρεια προάστεια της Αθήνας τον χειμώνα, γκρεμίζοντας δέντρα που φλέγονται το καλοκαίρι.

Για τις ευθύνες νυν και πρώην κυβερνήσεων ακούσαμε πολλά στη βουλή – αλλά οι δήμαρχοι έχουν ενδιαφερθεί να μην είναι εύφλεκτοι σκουπιδότοποι οι επικράτειές τους; Έχουν νοιαστεί για μέτρα πυροπροστασίας; Έχουν θεσπιστεί κανόνες τοπικής συλλογικής πειθαρχίας που θα προστατεύουν  δάση, καλλιέργειες, κτήρια, το τοπίο, το περιβάλλον;

Κατά κανόνα, τίποτα από όλα αυτά: απλώς μετά τις πυρκαγιές περιφερειάρχες και δήμαρχοι σταματούν για λίγο τις συνήθεις συμφέρουσες ενασχολήσεις τους για να καταγγείλουν τους «εμπρηστές» και την «ανεπάρκεια των πτητικών μέσων».

Λογικό: όσο λιγότερο ενοχλείς τους ψηφοφόρους, για την εφαρμογή μέτρων συλλογικής ευθύνης και πειθαρχίας, τόσο πιθανότερο είναι να σε ξαναψηφίσουν. Ας γεμίζει ο τόπος σκουπίδια λοιπόν· ας γεμίζει ξερόχορτα-προσανάμματα. Σημασία έχει να μας ψηφίζουν,  να πληρώνουν φόρους και δημοτικά τέλη και να κάνουν στραβά μάτια στις συνήθεις ασχολίες μας.

Δήμαρχοι και περιφερειάρχες αποδίδουν πάντα ευθύνες στην κεντρική εξουσία  – η οποία με τη σειρά της αποδίδει τις καταστροφές στην ατυχία της «στραβής στη βάρδια», σε εγκληματικές συμπεριφορές, σε άτιμες επουράνιες ασώματες δυνάμεις: «σε στρατηγούς-ανέμους» ή στο μεγάλο πλυντήριο ευθυνών και καταχρήσεων που λέγεται «κλιματική αλλαγή».

Η επίκληση τέτοιων δικαιολογιών απλώς καλύπτει την -υπέρ των ισχυροτέρων, πάντα- απουσία (ή μη εφαρμογή) κανόνων. Τόσες δεκαετίες λέμε και ξαναλέμε ότι η Ελλάδα δεν έχει κτηματολόγιο γιατί αυτό εξυπηρετεί τους καταπατητές -αλλά και αξιωματούχους και άρχοντες που κάνουν στραβά μάτια στις καταπατήσεις.

Το ίδιο δυστυχώς συμβαίνει με την αντιπυρική προστασία, την καθαριότητα, την ύδρευση, τους βιολογικούς καθαρισμούς: δεν πρόκειται για άγνοια, αδιαφορία, ανεμελιά: από την έλλειψή ή την κακή λειτουργία τους ωφελούνται ισχυρά τοπικά συμφέροντα, ιδιωτών και διαχειριστών του δημοσίου χρήματος.