Γελοιογραφία

Τη χθεσινή συζήτηση των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή περιέγραψε με τον καλύτερο τρόπο η γελοιογραφία του Δημήτρη Χαντζόπουλου που δημοσιεύτηκε πριν ακόμη ξεκινήσει η συζήτηση («Η Καθημερινή», 25/8).

Εμφανίζει τον Μητσοτάκη στο βήμα να μαζεύει τα χαρτιά του και να λέει: «Επειδή επιθυμώ πραγματικά να κατανοήσετε τι ακριβώς καταφέραμε με τις φωτιές παραχωρώ όλο τον χρόνο της σημερινής μου ομιλίας στον κ. Τσίπρα. Σας ευχαριστώ».

Η λογική είναι απλή. Κάθε Πρωθυπουργός συγκρίνεται κατ’ αρχήν με τον προκάτοχό του. Κι αυτό είναι βολικό μέτρο σύγκρισης, αφού ο προκάτοχος κουβαλάει μια δική του θητεία, για την οποία έχει ήδη αποδοκιμαστεί από τους ψηφοφόρους.

Ο Μητσοτάκης το εκμεταλλεύεται στο έπακρο. Απόδειξη ότι ακόμη και χθες για το Μάτι μιλούσαν.

Και γι’ αυτό χρειάζεται μεγάλο ταλέντο από τον Τσίπρα να τον αντιμετωπίσει. Σε μεγάλο βαθμό το διαθέτει. Αλλά μόνο έως έναν βαθμό.

Στο πρόβλημα αυτό προστίθεται ένα δεύτερο. Το ακροατήριο.

Το ακροατήριο του Μητσοτάκη είναι σαφές. Απευθύνεται σε ένα μετριοπαθές, κεντρώο και κεντροδεξιό ακροατήριο χωρίς εξάρσεις και υπερβολές. Αλλοτε εύκολα, άλλοτε δυσκολότερα, άλλοτε πειστικά, άλλοτε λιγότερο πειστικά, διατηρεί μια μάλλον σταθερή ρητορική κατά περίπτωση.

Το ακροατήριο του Τσίπρα ποιο είναι; Μυστήριο.

Δεν είναι σίγουρα το ξαναμμένο ακροατήριο του 2014-15, το οποίο δεν υπάρχει πια. Δεν είναι καν το ακροατήριο του 2019, το οποίο εξακολουθεί να αντιμετωπίζει με καχυποψία την πρωθυπουργία του.

Δεν είναι πια η «κινηματική Αριστερά» που τον γέννησε. Δεν είναι ούτε η μετριοπαθής ή μεταρρυθμιστική Αριστερά και Κεντροαριστερά, στην οποία θα μπορούσε να αποβλέπει.

Ακόμη κι η ρητορική είναι μεταβαλλόμενη και κυκλοθυμική. Οργή, συγκίνηση, φασαρία, καταγγελία, παραδοχή, άρνηση… Δεν βγάζεις άκρη.

Δεν θέλω να είμαι άδικος. Είναι πάντα δύσκολο σε μια ηττημένη παράταξη να βρει τα βήματά της μετά τις εκλογές της ήττας.

Κι αυτό είναι το τρίτο πρόβλημα. Η αίσθηση του κόσμου ότι ο Μητσοτάκης έχει μπροστά του μια δεύτερη τετραετία κι ότι ο Τσίπρας δύσκολα θα τον ανταγωνιστεί στις εκλογές όταν γίνουν. Η αίσθηση αυτή καλλιεργεί ένα αίσθημα υπεροχής, το οποίο (αν δεν γυρίσει μπούμερανγκ στον Μητσοτάκη) αποτελεί μεγάλο πλεονέκτημα στην πολιτική.

Η χθεσινή συζήτηση στη Βουλή δεν μας είπε λοιπόν τίποτα που δεν ξέραμε.

Μας υπονόησε όμως ότι «το καλοκαίρι των πυρκαγιών» μάλλον δεν άλλαξε τα πραγματικά δεδομένα και τους βασικούς συσχετισμούς στο πολιτικό σκηνικό.

Προφανώς η κυβέρνηση έχει πλέον πληγές. Εξακολουθεί όμως να επωφελείται από τη σκιά της αντιπολίτευσης.

Κι αυτό κάνει (ακόμη) εύκολη τη δουλειά των γελοιογράφων.