Ανισότητες

Την περασμένη εβδομάδα, το Ινστιτούτο Οικονομικής Πολιτικής δημοσιοποίησε μια έκθεση για το αυξανόμενο χάσμα ανάμεσα στα ανώτατα διευθυντικά στελέχη και τους εργαζομένους.

Αυτή η έρευνα μας λέει μια γνωστή ιστορία, με νέα στοιχεία. Συμπεριλαμβανομένων, λοιπόν, των μετοχών, που σήμερα αντιπροσωπεύουν τουλάχιστον το 80% της μέσης αμοιβής των CEO, φαίνεται πως το ποσό που λαμβάνει ένας διευθύνων σύμβουλος έχει αυξηθεί κατά 1.322% έναντι του 1978.

Πρόκειται για ποσοστό που είναι έξι φορές υψηλότερο σε σύγκριση με την αντίστοιχη αύξηση για το 0,1% των καλύτερα αμειβομένων και πάνω από 73 φορές από την αύξηση στον μισθό του μέσου εργαζομένου, που έχει αυξηθεί μόλις κατά 18% την ίδια περίοδο.

Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο, ωστόσο, είναι η αύξηση στις αμοιβές των CEO κατά 18,9% μεταξύ 2019 και 2020.

Σύμφωνα με το Ινστιτούτο, αυτή η αύξηση δεν είναι τόσο αποτέλεσμα του ανταγωνισμού για τα περισσότερα προσόντα ή αυξημένη ανταγωνιστικότητα όσο «της ισχύος των CEO να διεκδικούν».

Αλλωστε, όπως συμπεραίνει η έκθεση, «εάν έβγαζαν λιγότερα ή φορολογούνταν περισσότερο, δεν θα υπήρχε αρνητική συνέπεια όσον αφορά την απόδοση της οικονομίας ή την απασχόληση».

Πρόκειται για άλλη μία διαπίστωση που σημαίνει συναγερμό αναφορικά με τη μαζική μεταφορά πλούτου προς το ανώτερο 1% στη διάρκεια της πανδημίας.

Μια εκτίμηση, του Ινστιτούτου Πολιτικών Σπουδών, προσδιορίζει το ποσό αυτό σε 4 τρισ. δολάρια που αναλογεί σε αύξηση κατά 54% της περιουσίας των 2.365 δισεκατομμυριούχων.

Σήμερα στις ΗΠΑ, η αναλογία ανάμεσα στις αποδοχές των CEO και στους μισθούς των εργαζομένων φτάνει στο 351 προς ένα, μια απαράδεκτη αύξηση σε σύγκριση με το 15 προς ένα το 1965.

Με άλλα λόγια, ο μέσος CEO κερδίζει σε έναν χρόνο περίπου εννιά φορές όσα θα βγάλει ένας μέσος πολίτης στη διάρκεια μιας ολόκληρης ζωής.

Αξίζει να θυμόμαστε ότι εάν το ελάχιστο ωρομίσθιο σε ομοσπονδιακό επίπεδο ακολουθούσε την άνοδο της παραγωγικότητας θα έπρεπε σήμερα να είναι στα 24 δολάρια, αντί των 7,25 όπου βρίσκεται κολλημένο από το 2009.

Επιπροσθέτως, ο πληθωρισμός έχει φέρει ως αποτέλεσμα μια μείωση κατά περίπου 2% μόνο το περασμένο έτος, παρά τις περιορισμένες αυξήσεις στις ωριαίες απολαβές, σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία.

Η ωμή πραγματικότητα είναι δε ότι ένα τεράστιο τμήμα του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ – ένα 25%-40% – έβγαλε περισσότερα όντας στην ανεργία, παρά όταν εργαζόταν με πλήρες ωράριο.

Τα 7,25 δολάρια την ώρα μεταφράζονται σε 290 δολάρια την εβδομάδα προ φόρων, όταν το ομοσπονδιακό επίδομα ανεργίας στη διάρκεια της πανδημίας έφτανε στα 300 δολάρια εβδομαδιαίως. Χωρίς να συνυπολογιστούν, μάλιστα, τα άλλα επιδόματα…