Θεομηνίες, απειλές και Εθνική Ασφάλεια

Ο απολογισμός μιας βαθιάς και παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, μιας κλιμακούμενης κρίσης με την Τουρκία και μιας πανδημίας που επιμένει να είναι παγκόσμια παρούσα είναι βαρύς. Τον συμπληρώνει η λαίλαπα της φωτιάς που κατέκαψε τη χώρα. Μια χώρα που θα μετράει για καιρό τεράστιες υλικές ζημιές και βαθιές ψυχικές πληγές. Απώλειες των πολιτών και απώλειες του κράτους. Ο εκνευρισμός, η απόγνωση και οι απορίες κυριάρχησαν. Η νηφαλιότητα περιορίστηκε σε κάποιες νησίδες μέσα σε μια θάλασσα καταγγελιών και «δικών οργής». Αντίδραση της κοινωνίας, που έρχεται ως φυσικό επακόλουθο όσων αντιμετώπισε. Με τόσα που την έχουν βρει, η φωνή της πρέπει να ακούγεται και να είναι σεβαστή. Οσο κι αν ενοχλεί, δίκαια ή άδικα.

Κινητοποίηση υπήρξε. Παράλληλα, ξένες πρωτεύουσες έστειλαν υπολογίσιμη βοήθεια. Το κακό όμως επέμεινε. Τα πράγματα έφτασαν στα όριά τους. Και οι ιθύνοντες ζήτησαν συΓγνώμη. Οπως οφείλει να πράξει κάθε ηγεσία που παίρνει αποστάσεις από το υπεροπτικό παράδειγμα του τούρκου προέδρου, ο οποίος μια αντίστοιχη καταστροφή την αντιμετώπισε με επισκέψεις σε κάποιες εστίες πυρκαγιών μοιράζοντας πακέτα τσαγιού. Ομως ο κρατικός μηχανισμός της Ελλάδας έχει απόλυτη ανάγκη άμεσου και αποφασιστικού συντονισμού όλων όσοι εμπλέκονται κάθε φορά στην αντιμετώπιση μιας αντιξοότητας που παίρνει διαστάσεις εθνικού κινδύνου. Που κλονίζει την ασφάλεια της χώρας, των πολιτών, των δικαιωμάτων τους, των περιουσιών τους, της ακεραιότητας και της υγείας τους. Ο λόγος δεν αφορά την άμυνα ή την τάξη μόνο. Αφορά κάθε πυλώνα της ευστάθειας, της ευημερίας και του μέλλοντος της Ελλάδας.

Και αυτά όλα αντιμετωπίζονται όχι μόνο με σχέδια της Πολιτικής Προστασίας, του Στρατού, της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής και όποιου άλλου φορέα εμπλέκεται στην αντιμετώπισή τους. Αντιμετωπίζονται με στιβαρό συντονισμό όλων και χωρίς την ιδιαίτερα ενοχλητική επισήμανση περί «δυσκολίας συνεννόησης κάποιων φορέων μεταξύ τους». Η λύση υπάρχει. Το πρώτο βήμα έχει γίνει. Ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας είναι πλέον θεσμός υπαρκτός. Αυτός θα μπορούσε, σε πραγματικά δύσκολες στιγμές και μπροστά σε μεγάλους κινδύνους, να έχει τη μείζονα ευθύνη του συντονισμού. Οχι όμως μόνος. Η κεφαλή πρέπει να αποκτήσει κορμό. Και ο κορμός αυτός πρέπει να είναι το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας, ένα όργανο απαρτιζόμενο αποκλειστικά από πολιτικούς και κρατικούς λειτουργούς. Και αν αυτό το νέο σώμα ως θεσμός δεν θα είναι κυβερνητικό αλλά καθόλα υπερκομματικό όργανο διαβούλευσης και εποπτείας της εφαρμογής των αποφάσεων της κυβέρνησης, αν αναλάβει να ελέγχει «εν καιρώ ειρήνης» την πορεία των σχεδιασμών υπουργείων και υπηρεσιών ώστε το πνεύμα αντιμετώπισης της κάθε μεγάλης αντιξοότητας να είναι ένα και μόνο, τότε ο ζητούμενος συντονισμός θα είναι το φυσικό επακόλουθό του. Αρκεί να εξουδετερωθούν οι φεουδαρχικές αντιλήψεις των φορέων και ιδίως των επικεφαλής τους που ακόμα και στον 21ο αιώνα τοποθετούνται με στρεβλές αντιλήψεις έναντι των υποχρεώσεων που ενόρκως έχουν αναλάβει θεωρώντας εαυτούς μικρούς ηγεμόνες των τομέων που τους έχουν ανατεθεί για την αποκλειστική εξυπηρέτηση των αναγκών της ελληνικής κοινωνίας.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή, ειδικός σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ