Μειονότητες και εθνοκάθαρση

Σε δυσμενή θέση για τις διεθνείς πρωτοβουλίες της η Τουρκία και στοχεύοντας στην εξουδετέρωση του «ελληνικού παράγοντα» – που θεωρεί σοβαρό εμπόδιο για την επιτυχία των σχεδιασμών της στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο – επιδιώκει να αποδομήσει την ελληνική εικόνα προβάλλοντας στρεβλώσεις ως πραγματικότητα. Το πράττει και με τη μουσουλμανική μειονότητα που προβάλλει ως «τουρκική» γνωρίζοντας τον χαρακτηρισμό της από τη Συνθήκη της Λωζάννης ως «μουσουλμανικής». Θεωρεί η τουρκική ηγεσία ότι τα μυθεύματα θα αφομοιωθούν τελικά από τους μη εξοικειωμένους τρίτους. Παρονομαστής της προπαγάνδας της ο ισχυρισμός ότι η Ελλάδα παραβιάζει δήθεν τις διεθνείς υποχρεώσεις της.

Η Ελλάδα έκανε και διαρκώς κάνει προσπάθειες ώστε η οποιαδήποτε αίσθηση κάθε πολίτη της για αδικία να θεραπεύεται. Χωρίς έξωθεν πιέσεις και με διάφανη την πρόθεση ισονομίας και ισοπολιτείας όλων. Η Τουρκία, αντίθετα, όποια θετικά βήματα για την ελληνορθόδοξη μειονότητα αποτόλμησε, τα έκανε κυρίως λόγω πιέσεων. Οπως κάνει στο φετινό «ήπιο καλοκαίρι» αποσύροντας προσωρινά τα ερευνητικά της από τα ελληνικού ενδιαφέροντος πελάγη για την έξωθεν καλή μαρτυρία και για να μη ζημιωθεί με μέτρα και κυρώσεις από τη Δύση. Ομως οι τόνοι της υπενθυμίζουν στην Αθήνα την επιδίωξη να συρρικνώσει τα ελληνικά δικαιώματα. Και, για να «βαρύνει τον κατάλογο», εγείρει ξανά θέμα «παραβίασης» των δικαιωμάτων της μειονότητας της Θράκης. Μιας μειονότητας που συλλήβδην χαρακτηρίζει «τουρκική» αδιαφορώντας για το αν το 50% από αυτή δεν είναι άτομα τουρκικής καταγωγής αλλά Πομάκοι και Ρομά. Που, παρά τις αφόρητες τουρκικές προσπάθειες, εννοούν να μη χάσουν την ταυτότητά τους.

Η ελληνική πλευρά θα μπορούσε να παραθέσει τις τραγικές εμπειρίες Κωσταντινουπολιτών, Ιμβρίων και Τενεδίων με την Αγκυρα να απαντά με γραφικούς ισχυρισμούς περί ευημερίας των μειονοτήτων στην Τουρκία και παραλληλίζοντας τον αρχαιότερο και παγκόσμια αναγνωρισμένο ζωντανό θεσμό της επικράτειάς της, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με τις θρησκευτικές μουσουλμανικές ηγεσίες Ξάνθης, Κομοτηνής και Διδυμοτείχου. Και αυτό, αφού, δεκαετίες πριν, είχε εφεύρει «τουρκορθόδοξο πατριαρχείο» του Παπα Ευθύμ. Τα σύγχρονα, όμως, κράτη δεν αντιπαρατίθενται με επιχειρήματα της μορφής «οφθαλμόν εσύ, οφθαλμόν εγώ». Οι μειονότητες δεν είναι αθύρματα εξυπηρέτησης σκοπιμοτήτων. Κάθε μειονότητα έχει δικαιώματα και αυτά οφείλει να εξασφαλίζει το κράτος όπου αυτή ζει. Δεν αποτελεί θερμόμετρο διμερών σχέσεων. Αλλο αν η Τουρκία ξεσπούσε πάντα κατά των ομογενών μας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Οπως έκανε το 1941 με την στρατολόγηση 20 κλάσεων ομογενών και την αποστολή τους σε «τάγματα εργασίας» (AMELE TABURU), με την επιλεκτική εφαρμογή – και με κριτήριο τη θρησκευτική και εθνική καταγωγή – του νόμου 4305 του 1942, επιβάλλοντας εξουθενωτικό φόρο περιουσίας (VARLIK VERGISI). Και, ακόμα, με τις προγραμματισμένες προγραφές του 1955, τη γνωστή «νύχτα των κρυστάλλων» της ελληνικής ομογένειας της Κωνσταντινούπολης και του Οικουμενικού Πατριαρχείου, την οποία άμεσα ακολούθησε ο αφελληνισμός της Ιμβρου και της Τενέδου.

Αν στις χοντρές αυτές γραμμές των διώξεων των Ρωμιών της Πόλης προστεθούν και οι απελάσεις των 12.000 εκεί εγκατεστημένων ελλήνων υπηκόων, γίνεται σαφές το σχέδιο της Αγκυρας για την εθνοκάθαρση του ελληνικού στοιχείου της Τουρκίας που – από 90.000 άτομα ως τις αρχές του ’64 – σήμερα αποτελείται από δυο-τρεις περίπου χιλιάδες ψυχές.

Ο Γιώργος Κακλίκης είναι πρέσβης επί τιμή, ειδικός σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ