Εμφυλη βία

Με έγκλημα έκανε την είσοδό του ο Αύγουστος, το έβδομο από την αρχή της χρονιάς, συν μια απόπειρα. Κάθε μήνα και μια γυναικοκτονία από χέρια συζύγων, συντρόφων, φίλων, που αντί να δίνουν χάδια και ηδονή, δίνουν μπουνιές και στραγγαλίζουν, κρατούν μαχαίρια και όπλα. Δεν είναι μόνο καυτός ο φετινός Αύγουστος λόγω καύσωνα, είναι και ματωμένος από έμφυλη βία. Ο καύσωνας είναι παροδικό φαινόμενο, η ενδοοικογενειακή βία όχι! Στον καύσωνα κάνουμε υπομονή, ανάβουμε ανεμιστήρες, κλιματιστικά, παίρνουμε τα βουνά, τις παραλίες όσοι το μπορούμε μέχρι να κοπάσει, η ενδοοικογενειακή βία όμως ποτέ δεν είναι παροδική, ποτέ δεν είναι έκτακτο φαινόμενο. Εχει επαναληπτικότητα και διαβάθμιση μέχρι να φτάσει στη μοιραία κορύφωση, στο δράμα. Τότε μόνο κοπάζει, με αίμα.

Τι μας κρατάει δεμένες με τον κακοποιητικό πατέρα, αδερφό, σύντροφο, αδειασμένες από θέληση για ζωή και αξιοπρέπεια; Με ποιο δικαίωμα ο κακοποιητικός άντρας τολμά να υψώσει τη φωνή, το χέρι, το μαχαίρι πάνω μας; Με το δικαίωμα της πατριαρχικής μεροληψίας. Με το δικαίωμα της τοξικής αρρενωπότητας. Με το δικαίωμα μιας κοινωνίας που βύζαξε το ένοχο γάλα των κυρίαρχων θρησκευτικών ορθοδοξιών από νήπιο, πριν προλάβει να αναπτύξει σκέψη λογική.

Ξέρουμε από πολύ νωρίς, όλες μας, πως υπάρχει μια άλλη, μυστική ιστορία κάτω από το δέρμα της κυρίαρχης ιστορίας, η οποία όσο σφοδρή κι αν είναι παραμένει ανείπωτη, όσο κι αν μας στιγματίζει μας γυρίζει πίσω μπούμερανγκ και διαστρεβλωμένη όταν τολμάμε να την εξιστορήσουμε, κάποιες φορές μοιραία.

Δεν είμαι αυτή που θα προτείνει λύσεις. Δεν ξέρω παρά να γράφω τραγούδια να τα τραγουδώ και να διδάσκω μουσική. Ομως όσο περνάει από το χέρι μου θα μαθαίνω στα μικρά αγόρια τον σεβασμό στο όχι και στα μικρά κορίτσια να μη φοβούνται και θα γράφω τραγούδια που θα αφηγούνται τη γυναικεία, την ανείπωτη ιστορία για να φτιάξω μαζί με όσες και όσους καλλιτέχνες το τολμούν, στους άντρες μια γυναικεία μνήμη.

Η Κατερίνα Κυρμιζή είναι τραγουδοποιός