Αρασέ

Σ’ αυτούς τους Ολυμπιακούς της σιωπής, που και καρφίτσα να πέσει κάτω την ακούς, θυμάμαι τον Πύρρο Δήμα. Οχι πεποικιλμένο με τη σειρά από τα πολλά του μετάλλια, αλλά τον άλλον Πύρρο, των μουσαμαδένιων παραπηγμάτων του ΟΑΚΑ και των κελαρυστών, ακατέργαστων ακόμα, ελληνικών του. Δεν με ρώτησε κανείς αλλά θέλω να το λέω και θα το λέω συνέχεια ότι στην επαγγελματική μου ζωή δεν συνάντησα ποτέ μου πιο ελκυστική προσωπικότητα. Απ’ αυτές που ό,τι υπόσχονται άμα τη εμφανίσει, το πραγματοποιούν και με το παραπάνω. Ετσι κι έγινε, μα πιο πολύ έγινε σε άλλα πλατό, εκεί όπου τα κιλά δεν τα προσθέτει στην πλάτη σου ο κριτής με τη σφυρίχτρα αλλά η κοινωνία κι εσύ ο ίδιος. Πώς σήκωσε μόνος του το «ως εδώ» στους χρυσαυγίτες; Ακόμα το θυμάμαι κι ανατριχιάζω κι ας ήταν σύντομο το πέρασμά του από τη Βουλή. Σύντομο αλλά μνημειώδες. Δεν νομίζω ότι έχει καταφέρει άλλος να στείλει τόσα μηνύματα μια κι έξω, με ένα ξερό αρασέ.

Ηταν εντελώς αυτονόητο να τον τιμήσει ο κόσμος αβλεπί, χωρίς βιογραφικά και πεπραγμένα προς εξέτασιν, χωρίς ελέγχους και σούρτα φέρτα από πληροφορίες, εκτιμήσεις, διασταυρώσεις, μην πάθουμε και καμιά ζημιά…

Την πιάσατε φαντάζομαι τη σπόντα. Γιατί όταν γίνει η ζημιά, όπως καληώρα με τη μετέωρη παρασημοφόρηση, πρωτίστως ζημιώνεται η ίδια η Πολιτεία που στο εξής για να προβεί σε κάτι παρόμοιο θα φυσάει και το γιαούρτι, και πολύ καλά θα κάνει. Προσωπικά θα της σύστηνα να φυσάει και το παγωτό, τα ίδια τα παγάκια, γιατί από τότε που εξέλιπαν οι πεντακάθαρες περιπτώσεις, σαν αυτή του Πύρρου επί παραδείγματι, και έχουμε να κάνουμε όλο και πιο συχνά με τις γκρίζες πλευρές του ένα και του άλλου, η αφελής επικοινωνιακή φρενίτιδα μόνον ζημιά μπορεί να προκαλέσει.

Δεν ξέρω ποιοι μπαντάρονται αυτή τη στιγμή, ποιοι βάζουν βάμμα ιωδίου και ράμματα. Τα ράμματα όμως δεν είναι για τη γούνα τους αλλά μάλλον για τη δική μας, που μια φορά ζήσαμε τη Μεταπολίτευση για να αξιωθούμε να την πληγώνουμε στο διηνεκές. Ετσι τραυματίες και μπανταρισμένοι, άντε μετά να σου πετύχει  αρασέ. Λυπάμαι.