Κλίμα

Μέσα στον βαθύ χειμώνα, στην κορύφωση της πανδημίας, μια προσμονή γι’ αυτό το καλοκαίρι άρχισε να γεννιέται.

Θα ήταν, λέγαμε στους εαυτούς μας, το καλοκαίρι που θα το περάσουμε έξω, ειδικά τα παιδιά, που είχαν κλειστεί στους τέσσερις τοίχους για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τα ταξίδια στο εξωτερικό μπορεί να εξαιρούνταν, όμως αυτό δεν θα πείραζε.

Εάν η περσινή χρονιά μας έμαθε κάτι, άλλωστε, αυτό ήταν η αξία που έχουν οι μικρές χαρές, πιο κοντά στο σπίτι μας.

Φαίνεται, όμως, ότι τα πράγματα δεν εξελίσσονται έτσι.

Είμαστε σχεδόν στα μισά των παράλογα μεγάλων σχολικών διακοπών – στη Νέα Υόρκη τα δημόσια σχολεία κλείνουν τον Ιούνιο και δεν ξανανοίγουν πριν από τις 13 Σεπτεμβρίου, για 11 ολόκληρες εβδομάδες – και για πρώτη φορά το καλοκαιρινό μας πρόγραμμα καθορίζεται λιγότερο από το κόστος, την εργασία και τη φύλαξη των παιδιών και περισσότερο από κάτι άλλο, στο οποίο δεν είχα δώσει ποτέ ως σήμερα μεγάλη σημασία: τον καιρό.

Το καλοκαίρι στην πόλη ήταν, βεβαίως, πάντοτε γεμάτο ιδρώτα. Αυτή τη χρονιά, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Μέχρι το τέλος Ιουνίου τα ρεκόρ θερμοκρασιών καταρρίφθηκαν σε ολόκληρη την Ανατολική Ακτή. Αλλά και έτσι, εάν ήταν μόνο η ζέστη, θα μπορούσε κανείς να την παραβλέψει.

Ο καιρός δεν είναι μόνο ζεστός, αλλά και παράξενος.

Φέτος οι έντονες καταιγίδες και βροχοπτώσεις είναι τόσο συχνές στη Νέα Υόρκη ώστε μέχρι τα μέσα Ιουλίου είχε πέσει σχεδόν η διπλάσια βροχή σε σχέση με το σύνηθες επίπεδο για ολόκληρο τον μήνα.

Το μετρό πλημμύρισε, αν και όχι σε τόσο καταστροφικό επίπεδο όσο στην Κίνα – μια από τις πολλές τραγωδίες οι οποίες περιγράφηκαν, σαν τη ηχώ των πλημμυρών στη Γερμανία πριν από μία εβδομάδα, ως φαινόμενα που συμβαίνουν «μια φορά σε κάθε γενιά».

Διαβάζαμε για την κλιματική αλλαγή εδώ και πολλά χρόνια, όμως για όλους εμάς που έχουμε την τύχη να κατοικούμε σε καλά προφυλαγμένες πόλεις, με αποτελεσματική προστασία απέναντι στις πλημμύρες και κλιματισμό, αυτή ήταν η πρώτη φορά που τη νιώσαμε πραγματικά.

Τις περισσότερες ημέρες κάνει πολλή ζέστη εδώ ώστε να βγάλουμε τα παιδιά στο πάρκο για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Αντιθέτως, περνούν το μεγαλύτερο μέρος του καλοκαιριού τους σε ένα κτίριο με κλιματισμό, με περιστασιακά διαλείμματα στα οποία παίζουν μπάσκετ σε ένα γήπεδο στην ταράτσα του.

Ολα καλά, λοιπόν. Κι αυτά, από την πλευρά τους, μοιάζουν να είναι ευτυχισμένα. Ταυτόχρονα, όμως, όλα είναι παράδοξα και αναπόφευκτα δυσοίωνα.