«Ελευθερία {LF}σημαίνει και ευθύνη»

Από τη στιγμή που επίσημα και επιστημονικά καθιερώθηκε το εμβόλιο κι άρχισαν οι εγγραφές και ήρθε η σειρά μου, δεν δίστασα λεπτό. Περίμενα πώς και πώς να μπω στην πλατφόρμα και να εγγραφώ, προφανώς έχοντας φόβο κι ανησυχία για κάτι άγνωστο εκείνη τη στιγμή. Αλλά το εμβόλιο αυτό είναι η λύση που περιμέναμε πολύ καιρό. Είναι πολύ κοντά ο ενάμισης χρόνος πίσω όταν συγκλονισμένοι βλέπαμε στην τηλεόραση να πλησιάζει η απειλή. Από τη Γουχάν ήταν πολύ μακριά και συνήθως χρειαζόμαστε κάτι κοντινό να μας χτυπήσει την πόρτα κι αυτό ήρθε τόσο κοντά στην Ιταλία που τυχαίνει να είναι και δεύτερη χώρα καταγωγής μου. Ή αργότερα που βλέπαμε τους ομαδικούς τάφους ή κοντινούς μας ανθρώπους που το έζησαν. Θυμάμαι ακόμη έναν οδηγό ταξί να μου λέει ότι είχε χάσει μόλις τη γυναίκα του. Δεν υπήρχε θέμα να μη βάλω κι εγώ το λιθαράκι μου για να το απομακρύνω και να χτίσουμε ένα τείχος όλοι μαζί και να το πολεμήσουμε. Και σκέφτομαι πόσο συγκλονισμένοι κι ενωμένοι είμασταν μέσα στο lockdown.

Τώρα είμαστε στο σημείο που το εμβόλιο είναι μπροστά στην πόρτα μας. Με ανησυχεί όμως και ο άλλος ιός, ο ιός της λήθης, που μας κάνει να ξεχνάμε εκείνες τις εποχές ενώ είναι τόσο κοντά, κι όλοι περιμέναμε αυτή τη στιγμή. Τώρα τι συμβαίνει και δεν φοβόμαστε; Νιώθω κι εγώ πρωτόγνωρα συναισθήματα τα οποία προσπαθώ να ελέγξω ακόμη και για ανθρώπους κοντινούς μου που αγαπάω πάρα πολύ κι εκτιμώ. Αλλά έχουν μια αντίθετη γνώμη από τη δική μου. Νιώθω ότι είμαστε έτοιμοι, κι αυτό είναι ένας μεγάλος κίνδυνος, για μια πόλωση. Οι μεν μας χαρακτηρίζουν ψεκασμένους και οι δε τους άλλους πρόβατα και συμβιβασμένους. Ουσιαστικά νομίζω ότι πίσω και από τις δύο κατηγορίες υπάρχει ένας φόβος που εκφράζεται μ’ έναν άλλον τρόπο. Υπάρχει επίσης πανικός και σε άλλες περιπτώσεις εκφράζεται με άρνηση. Σε κάποιες περιπτώσεις υπάρχει μια προνόηση αλλά εκφράζεται με τάσεις θυμού που δεν βοηθάει στην κατανόηση. Χρειάζεται ένας ψύχραιμος διάλογος όπου ν’ ακούμε ο ένας τον άλλον για να μπορέσουμε να καταλάβουμε από πού προέρχεται η κάθε άποψη. Ο ένας να δείξει στον άλλον και να πάρει από τον άλλον.

Είναι κάτι, που προσπαθώ και για τον εαυτό μου. Να ξέρω πότε θα κάνω πίσω αλλά να το θέσω και να το συζητήσω, να μη συγκρουστώ. Προσπαθώ να δω τι κρύβεται πίσω από τον καθένα και να τον καταλάβω, πριν αρχίσω να χαρακτηρίζω ή να θυμώνω. Γιατί ξεχνάμε την ενότητα που είχαμε πριν κάτι μήνες; Γιατί αυτή η ανάγκη να περάσουμε σε κάτι που μας διχάζει μέσα στην κρίση; Υπάρχει η γνωστή φράση που επανέρχεται αυτές τις ημέρες ότι η ελευθερία του ενός σταματάει εκεί που αρχίζουν να θίγονται τα όρια της ελευθερίας του άλλου. Η σκέψη μου είναι ότι η ελευθερία είναι σίγουρα ένα δικαίωμα αλλά και ταυτόχρονα και μια ευθύνη απέναντι στονσυνάνθρωπο. Από τη στιγμή που επιλέγεις να λειτουργείς μάλιστα μέσα σ’ ένα σύνολο. Ποιο άλλο είναι το στοιχείο της ελευθερίας αυτή τη στιγμή από την υγεία και την επιβίωση;

Η Αλεξάνδρα Αϊδίνη είναι ηθοποιός