Αμαλία Αρσένη

Βγήκα πρώτη φορά στη σκηνή. Το φως ήταν ασημένιο και κόκκινο. Φορούσα ένα λευκό φόρεμα και έλεγα σκόρπιους στίχους από ένα παιδικό ποίημα για τη γιορτή της μητέρας. Το κοινό ήταν φιλικό, το μικρό σχολικό θεατράκι ήταν στολισμένο με χριστουγεννιάτικες γιρλάντες και οι γονείς μου στην πρώτη σειρά με κοιτούσαν συγκινημένοι.

Ζούσα το όνειρο. Ηθελα ανέκαθεν να γίνω ηθοποιός, όμως μέχρι τότε η επιθυμία με επισκεπτόταν αργά το βράδυ. Στον ύπνο μόνο. Δεν άρθρωνα σε συνειδητό λόγο, με ροή τι θέλω. Μα δεν το ήξερα. Ημουν μόνο 7 ετών.

Το ασυνείδητο κλώτσουσε σαν έμβρυο, ήθελε να εκδηλωθεί. Ελεγα πως θα περάσει, μικρότερη έβλεπα εφιάλτες πως με κυνηγούσε το φάντασμα του κυνηγού, ενός ανύπαρκτου κυνηγού που ήθελε να με φυλακίσει σε έναν πύργο στο δάσος.

Το όνειρο με εμένα στη σκηνή δεν ήταν εφιάλτης. Αλλά η επιμονή της ανάγκης ήταν εφιαλτική.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως δεν θα με ξαναονειρευτώ ηθοποιό, αυτά δεν γίνονται. Αυτά που θέλουμε πολύ γίνονται μόνο στα παραμύθια. Δεν θέλω να ονειρεύομαι το αδύνατο, θέλω να με προφυλάξω, να μη λυπηθώ. Ας ονειρευτώ κάτι μια σπιθαμή λιγότερο για μένα. Κάτι εφικτό. Λογικό. Ο κυνηγός και το κάστρο φαινόταν μια πιο ρεαλιστική εξέλιξη της ζωής μου.

Φοβόμουν να πραγματώσω το όνειρο.

Ομως το επόμενο βράδυ είδα ξανά το ίδιο. Αλλαξα πλευρό, μέτρησα μέχρι το 100. Εκεί που είχα αφήσει τη μνήμη, εκεί συνεχίστηκε το έργο. Το βλέμμα του πατέρα μου και η μητέρα μου να επαναλαμβάνει μαζί με εμένα τους στίχους. Μην ξεχάσω τα λόγια μου. Ενας υποβολέας ονειρικός.

Το επόμενο βράδυ προσπάθησα να ανθυποβάλλω την επιθυμία. Αποφάσισα πριν κλείσω τα μάτια να σκεφτώ έντονα πως μου πήρανε για τα γενέθλιά μου έναν άσπρο σκύλο.

Βρέθηκα στη σκηνή να λέω το ποίημα αγκαλιά με ένα κουτάβι.

Μετά δοκίμασα να μείνω ξύπνια.

Αρχισα να φωνάζω «δεν φοβάμαι».

Η μητέρα μου πίστεψε πως βλέπω εφιάλτες. Μα πώς θα ήταν δυνατόν να φαντασιώνομαι την ευτυχία και να τη διώχνω;

Κι όμως. Την απόλυτη ευδαιμονία, ο άνθρωπος τη φοβάται όπως και την απόλυτη αγάπη.

Ο φόβος της αποτυχίας ειναι μεγαλύτερος από την παραδοχή της αληθινής επιθυμίας.

Μεγάλωσα. Αρχισα να ονειρεύομαι και άλλα. Αλλά άρχισα να παντρεύομαι και το παράλογο σαν πιθανότητα. Αυτό εξάλλου δεν σημαίνει μεγαλώνω;

Επρεπε να το πάρω απόφαση.

Να βρω το λευκό φόρεμα. Να εντοπίσω το χρυσό φως. Να βρεθώ στη σκηνή. Να μάθω στα αλήθεια τους στίχους, να έρθω αντιμέτωπη με το κοινό.

Κατάλαβα πως θέλω να γίνω ηθοποιός από ένα όνειρο. Το ίδιο όνειρο που σαν επίμονος επισκέπτης ερχόταν κάθε βράδυ για χρόνια και με στοίχειωνε. Και είμαι ευγνώμων για το φάντασμα αυτό.

Σήμερα φοράω ένα μαύρο φόρεμα. Οι γονείς μου νοητά – ο χρόνος φέρνει και απώλειες – στην πρώτη σειρά με κοιτούν. Το φως ειναι χρυσό, το κείμενο ρεαλιστικό, ενίοτε και ποιητικό. Το θυμάμαι όμως. Μεγαλώνοντας απογαλακτίζομαι από τους υποβολείς. Δεν είναι Χριστούγεννα. Είναι όμως κάθε μέρα γιορτή.

Γιατί αυτό που τόλμησα να δω παιδί έγινα.