Μνημόνια και εμβόλια

Η συζήτηση ξεκίνησε για την περιστολή των ελευθεριών των ανεμβολίαστων και εξελίσσεται σε περιστολή των ελευθεριών των εμβολιασμένων. Οπως περίπου συμβαίνει στα περισσότερα θέματα. Η «επανάσταση» έχει βρει νέο υπόβαθρο και ήδη άρχισαν να ακούγονται ξανά οι πρώτοι ψίθυροι για χούντα. Με έναν περίεργο τρόπο η περίοδος της κρίσης με το ανύπαρκτο δίλημμα μνημόνιο –  αντιμνημόνιο θυμίζει πολύ το σήμερα και όσα τίθενται υπό διαπραγμάτευση, αφού και πάλι αυτό που επί της ουσίας αντιμάχεται είναι η λογική με την παραφροσύνη. Τότε νίκησε η δεύτερη και το τίμημα ήταν οικονομικό. Τώρα θα είναι και κάτι παραπάνω. Δεν θα κλείσουν μόνο δουλειές. Θα χαθούν και ανθρώπινες ζωές. Οι αντιεμβολιαστές που είδαν με το ξέσπασμα της πανδημίας πώς είναι όταν εφαρμόζεται στην πράξη το ανορθολογικό τους αφήγημα, εξακολουθούν να παριστάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Δίνουν ηρωικές μάχες με επιχειρήματα που εν πολλοίς συμπυκνώνονται στην κουτσαβακική λογική «δεν θα μου επιβάλλει κανείς εμένα τι να κάνω». Αδιαφορούν για το κοινωνικό σύνολο, για τις εκκλήσεις των γιατρών, εν γένει για τη λογική. Σε κάθε περίπτωση δεν νοιάζονται για ευάλωτες ομάδες, ηλικιωμένους, ανοσοκατεσταλμένους που αν κολλήσουν θα φύγουν από τη ζωή. Προτάσσουν έναν αδιόρατο «φόβο» – αν όχι θεωρίες συνωμοσίας και αρνούνται να ακούσουν οποιοδήποτε επιχείρημα τεκμηριώνεται από επιστημονικά δεδομένα. Περιμένουν να εμβολιαστούν οι υπόλοιποι «για να δουν τι θα συμβεί», στήνουν νέο αντάρτικο και απαιτούν από την Πολιτεία ανοχή. Η οποία προς το παρόν τους τη δίνει απλόχερα, αφού τα μέτρα στοιχειώδους προστασίας των εμβολιασμένων έχουν ευνοϊκές προβλέψεις ή παράθυρα για ανεμβολίαστους. Ισως γι’ αυτό επέστρεψαν τόσο γρήγορα τα τοπικά λοκντάουν, με πρώτο θύμα τη Μύκονο.

Διότι ως συνήθως όταν δεν εφαρμόζονται τα ήπια μέτρα, τα επόμενα που έρχονται είναι οριζόντια και πάντα πιο επώδυνα. Και αυτή είναι άλλη μία ομοιότητα με όσα βιώσαμε κατά την περίοδο των μνημονίων και της κρίσης. Αλλά και το ότι και τότε όπως και τώρα τα κόμματα της αντιπολίτευσης αντιμετωπίζουν την κρίση – οικονομική ή υγειονομική – με όρους μικροπολιτικής.

Αρνούνται πεισματικά να δυσαρεστήσουν οποιονδήποτε δυνητικό ψηφοφόρο, αποφεύγουν να πουν δύσκολες αλήθειες, προσπερνούν θέματα-ταμπού όπως αυστηροί έλεγχοι και υποχρεωτικός εμβολιασμός. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καν καταδικάσει επίσημα τα αντιεμβολιαστικά μανιφέστα Πολάκη, ενώ το ΚΙΝΑΛ ανακοίνωσε ότι ξεκινάει καμπάνια υπέρ των εμβολιασμών επτά μήνες μετά την έναρξή τους. Υπό μία έννοια πάλι καλά. Θα μπορούσε να διοργανώσει με τη λήξη της πανδημίας μια ημερίδα.