Στο εδώλιο… {LF}η Δημοκρατία

Προχθές η Βουλή έζησε την ατμόσφαιρα μιας ακόμη συζήτησης για πόρισμα προανακριτικής επιτροπής που αφορά την παραπομπή του Ν. Παππά. Δεν έχω στόχο να μπω στην ουσία της υπόθεσης. Νιώθω την ανάγκη να διατυπώσω τη γεύση που μου άφησε η συζήτηση.

Παρακολουθήσαμε άλλη μια κακόγουστη παράσταση. Τον Ν. Παππά να καταγγέλλει την πολιτική σκευωρία διαρρηγνύοντας τα ιμάτια για την αθωότητά του χωρίς να απαντά σε κανένα από τα ουσιώδη ερωτήματα. Αυτά που και ο τελευταίος πολίτης διατύπωνε για τον περιλάλητο πια «διαγωνισμό». Και να αναρωτιέται αυτός που τον ακούει «δεν είναι ο ίδιος που κατακεραύνωνε δέκα πολιτικούς στην υπόθεση Novartis»; Οταν ήταν πασιφανές και αυταπόδεικτο ότι επρόκειτο για πραγματική και όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων καραμπινάτη σκευωρία; Πώς είναι δυνατόν να αλλάζεις ρούχο με τόση ευκολία και αμνησία;

Παρακολουθήσαμε άλλη μια μετωπική αντιπαράθεση ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ περί του ηθικού πλεονεκτήματος που διεκδικεί ο καθένας για το κόμμα του και την αδιάφθορη κυβέρνησή του. Και σε αντιδιαστολή με το αυτονόητο ανήθικο μειονέκτημα του αντίπαλου κόμματος ή της αντίπαλης κυβέρνησης. Παραγνωρίζοντας ότι η κατ’ εξακολούθηση απόδοση ενοχής με συλλογική ευθύνη σε δημοκρατικά κόμματα αποτελεί κραυγαλέο δείγμα ολοκληρωτικής αντίληψης που το πλήρωσαν ακριβά και κόμματα και κυβερνήσεις.

Παρακολουθήσαμε άλλη μια υποκριτική και επιλεκτική στάση των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος και κυρίως αυτών που συμμετείχαν στις διαδικασίες της επιτροπής. Καταδίκασαν τον Ν. Παππά για τις αξιόποινες πράξεις του αλλά δεν ένιωσαν την ανάγκη να απαντήσουν στο αυτονόητο ερώτημα: Γιατί έστερξαν να κλείσουν άρον – άρον τις εργασίες της επιτροπής, χωρίς να εξαντλήσουν τον κατάλογο των μαρτύρων, χωρίς να διασαφηνίσουν τις αντιφάσεις του κύριου μάρτυρα, χωρίς να διερευνήσουν τις επώνυμες καταγγελίες; Ποιο έργο παίχτηκε στο παρασκήνιο, τι συμφωνήθηκε και με ποιους για να πάρει την απόφαση η κυβέρνηση να διακόψει τις εργασίες της επιτροπής;

Δυστυχώς, στο εδώλιο αυτής της συζήτησης κάθισε για ακόμη μια φορά η Δημοκρατία και συλλήβδην το πολιτικό σύστημα που είναι εντεταλμένο να την υπηρετεί. Αντιπαρέρχομαι την αυτονόητη σύγκριση ανάμεσα στα κόμματα. Ποιο πραγματικά εννοούσε και εφάρμοσε το «όλα στο φως». Ποιο θέσπισε τους ατελείς έστω νόμους για την αντιμετώπιση της διαφθοράς. Ποιο ίδρυσε τους θεσμούς και τις αρχές ελέγχου και διαφάνειας. Ολοι ίσως το αντιλαμβάνονται αλλά δεν το ομολογούν: το «αμαρτωλό ΠΑΣΟΚ».

Για τριάντα συναπτά έτη παρακολουθούμε αυτή την αδιέξοδη διαδικασία που υποβαθμίζει το εθνικό Κοινοβούλιο και τη θεσμική συγκρότηση της Δημοκρατίας γενικότερα. Κάθε κόμμα ευλογεί τα γένια του, φτιάχνει κατά το δοκούν το πόρισμά του, αρνείται οποιαδήποτε συναινετική προσέγγιση, αναπαράγει την ίδια ακριβώς μετωπική αντιπαράθεση. Αγωνίζεται λυσσαλέα για το «ηθικό του πλεονέκτημα». Δεν μετακινείται ρούπι από το χαράκωμά του.

Οταν το πολιτικό σύστημα αδυνατεί για δεκαετίες να υπερβεί τις παθογένειες που η εξέλιξη των πραγμάτων με τη σύμφυση και τη διαπλοκή των εξουσιών γέννησε και το ίδιο τις ανατροφοδοτεί, δημιουργείται μείζον πρόβλημα Δημοκρατίας. Πρόβλημα που μόνο με γενναίες παραδοχές και ριζοσπαστικές θεσμικές τομές σε συνθήκες εθνικής συνεννόησης μπορεί να λυθεί.

Ο Κώστας Σκανδαλίδης είναι βουλευτής του Κινήματος Αλλαγής