Οταν θα κάνει ξαστεριά

Μέχρι τώρα είχαμε ακούσει για προσποίηση στο μπάσκετ για να πάρεις το ματς, στα σόσιαλ μίντια για να κερδίσεις λάικ, στα δικαστήρια για να γλιτώσεις τη φυλακή και σε άλλα πολλά πεδία της κοινωνικής μας ζωής, αλλά για προσποίηση στον εμβολιασμό ήταν η πρώτη φορά. Μάλιστα, μια μέρα πριν γίνει γνωστή η κωμικοτραγική ιστορία με τον ορθοπεδικό στο Ασκληπιείο Βούλας, που προσπάθησε να προμηθεύσει με πιστοποιητικά εμβολιασμού τους αρνητές φίλους του, είχε πέσει στην αντίληψή μου μια εξίσου κουφή υπόθεση, από αυτές που όταν τις ακούς ντρέπεσαι για λογαριασμό του πρωταγωνιστή. Μια υπάλληλος δημοτικής υπηρεσίας προσποιήθηκε την εμβολιασμένη αναρτώντας την καθιερωμένη φωτογραφία από το εμβολιαστικό κέντρο – εφάμιλλη για πολλούς με το πιστοποιητικό εμβολιασμού – χωρίς όμως να έχει εμβολιαστεί. Επειτα από καιρό που νόσησε με Covid, δυσκολεύτηκε να δώσει εξηγήσεις, άρχισε να τα μασάει και τελικά όταν της ζητήθηκε το πραγματικό πιστοποιητικό αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι ήταν όλα θέατρο. Φυσικά, αντί να έρθει σε δύσκολη θέση η ίδια, άβολα ένιωσαν μάλλον όλοι οι υπόλοιποι, οι εμβολιασμένοι συνάδελφοί της, στην προσπάθειά τους να μην την προσβάλουν, να μην την κάνουν να νιώσει άσχημα που τους εξαπάτησε.

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται κάθε φορά που συζητάς με φίλους καρδιακούς κι έρχεται η αμήχανη στιγμή να υποστείς το μαρτύριο της ακρόασης των επικρατέστερων θεωριών συνωμοσίας που διατρέχουν το Ιντερνετ σε περίληψη 100 λέξεων. Ή ακόμα χειρότερα, το μαρτύριο της επίθεσης ότι εσύ είσαι το «πρόβατο» γιατί κάνεις ό,τι σου λέει το σύστημα ενώ εκείνοι αντιστέκονται ηρωικά. Και για σένα. Και κάθε φορά νιώθεις σαν να έφαγες μόλις έναν κουβά παγωμένο νερό στο κεφάλι. Κι αν κρυφογελάς με τα αστεία στο Ιντερνετ που λένε ότι ο μετρ των αντιθέσεων, Μανούσος Μανουσάκης, έχει στα σκαριά σίριαλ με τον απαγορευμένο έρωτα ενός εμβολιασμένου με μίας ανεμβολίαστης, ή με τα πρόσφατα τηλεοπτικά ρεπορτάζ που μας συστήνουν χαριτωμένα ζευγάρια που «εκείνη το έκανε αλλά εκείνος ακόμα διστάζει», πόσο χαβαλέ να κάνεις με κάποιον ανεμβολίαστο από άποψη που θα ευθύνεται μια μέρα για την ασθένεια, ή ακόμα χειρότερα, για την απώλεια ενός αγαπημένου σου προσώπου; Σίγουρα δεν είναι από τις περιπτώσεις που ύστερα από λίγο λες, «έλα μωρέ, δεν βαριέσαι, περασμένα-ξεχασμένα». Το κρατάς λίγο μανιάτικο.

Παλιά ήταν άλλες οι διαχωριστικές γραμμές, τις παρέες διαμόρφωναν δίπολα γύρω από τη μουσική, την πολιτική, την οικογενειακή κατάσταση, άντε και το ποδόσφαιρο. Από εδώ και στο εξής «των Ελλήνων οι κοινότητες» – και όχι μόνο –  θα κριθούν από ένα τσίμπημα στο μπράτσο που θα συμβολίζει την εμπιστοσύνη στην επιστήμη και τον ορθό λόγο, την όρεξη για ζωή και νέες προκλήσεις. Γιατί, τι παρέα να κάνεις με κάποιον που, εκτός του ότι υπονομεύει τη δική σου προσπάθεια, σε προσβάλλει και από πάνω υπονοώντας ότι εσύ δέχτηκες να γίνεις πειραματόζωο των παγκόσμιων σκοτεινών συμφερόντων αλλά εκείνος δεν θα παραδώσει τα όπλα ποτέ; Πόσο νερό να βάλεις στο κρασί σου και για πόσο καιρό; Μετά δεν θα πίνεται. Και πώς ακριβώς μπορεί να λειτουργήσει στην πράξη αυτό; Θα χωρίσουμε τους φίλους σε λίστες για δραστηριότητες με εμβολιασμένους Τρίτη – Πέμπτη και με ανεμβολίαστους Τετάρτη -Παρασκευή; Κάπως εύθραυστη η ισορροπία. Το ανθρώπινο είδος πάντως δεν το πιάνεις από πουθενά. Ακόμα και με τον θρίαμβο του ’87 στο Ευρωμπάσκετ, υπάρχει μαρτυρία σε ελληνικό χωριό, σύμφωνα με την οποία οι «κομμουνισταί» του καφενείου δεν πανηγύρισαν τη νίκη καθώς έσκασαν από τη στενοχώρια τους που ηττήθηκε η Σοβιετική Ενωση. Κι ας έπαιζε με την Ελλάδα. Πάνω από όλα το κόμμα. Ετσι και τώρα. Πάνω από όλα το «εγώ». Και οι ανώνυμοι παντογνώστες του Διαδικτύου. Σύμφωνα με τα έως τώρα προγνωστικά, το πιθανότερο σενάριο είναι πως όταν αφήσουμε κάπως πίσω μας και αυτήν την περιπέτεια, όταν θα κάνει ξαστεριά, μάλλον αυτή δεν θα μας βρει όλους μαζί ξαπλωμένους αγκαλιά να ατενίζουμε από το ίδιο σημείο τον έναστρο ουρανό.