Σούζη {LF}πάχυνες{CR}

Ολον αυτόν τον καιρό, δεν άντεχα να δω τι ακριβώς έκαναν τα οχτώ καμάρια των γονιών τους στον Βαγγέλη Γιακουμάκη γιατί με το που έπαιρνε κάτι το μάτι μου μού ερχόταν αμέσως λιποθυμιά. Η Δικαιοσύνη που τους έκρινε όλους ένοχους, σε δεύτερο μάλιστα βαθμό, σίγουρα ήταν κι αυτή «τυφλή» αλλά όχι με τον ερασιτεχνικό τρόπο τον δικό μου, αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω τι σόι καμπάνες είναι αυτές που τους έριξε: κάποιοι θα παράσχουν 150 ώρες κοινωνική εργασία στον χώρο τους, θα βάζουν ηλεκτρική για κανα δυο βδομάδες υποθέτω, θα κατεβάζουν τα σκουπίδια, ενδεχομένως θα πάνε τρεις τέσσερις φορές σουπερμάρκετ αντί να τα ζαλώνεται όλα η μάνα τους, και θα συμπληρώσουν το κάτεργο ποτίζοντας τα λουλούδια στη βεράντα. Κάποιοι άλλοι θα ξεπληρώσουν με 5 ευρώ την ημέρα τον χρόνο της ποινής τους, τρεις φορές λιγότερο απ’ όσο κοστίζει μια σαραβαλιασμένη ξαπλώστρα σε παραλία του ΕΟΤ. Μωρ’ τι μας λες; Συγχαρητήρια! Οχι, ναι, συγχαρητήρια!

Γενικώς δεν είμαι της «τιμωρίας» εκτός κι αν με όλα αυτά ξανατιμωρείται το θύμα το οποίο – να τα λέμε κι αυτά – δεν πρόκειται να ξαναποτίσει τα λουλουδάκια της μάνας του ούτε να της ξανακουβαλήσει τις σακούλες της τα ψώνια. Είμαστε σοβαροί; Σε μια εποχή που αν πεις σ’ ένα κορίτσι «Σούζη πάχυνες» κινδυνεύεις να σε πάνε ισόβια και τα εκδοτικά καρτέλ εξαφανίζουν από την κυκλοφορία τη βιογραφία του Φίλιπ Ροθ επειδή ο βιογράφος του χαλβάδιαζε, λέει, τις φοιτήτριές του, οχτώ ευφάνταστοι βασανιστές τη σκαπουλάρουν στην ψύχρα, γιατί ναι κάνει πολλή ψύχρα στην κοινωνία από προχθές που τελεσιδίκησε η υπόθεση. Σε μια άλλη γλώσσα, πιο ψυχρή από τη δικονομική, η ετυμηγορία αυτή θα ερμηνευόταν ως δωροεπιταγή και εκπωτική κάρτα διαρκείας.

Οι «εκπτώσεις» άργησαν κανα δυο εικοσαετίες. Πότε ήτανε μωρέ τότε που το δικαστήριο μου ‘ριξε στον σταυρό ποινή χιλιάδων μεταλλικών δραχμών ημερησίως επειδή οδηγώντας πήρα σβάρνα έναν κάδο σκουπιδιών, προξένησα φθορές σε στύλο της ΔΕΗ και προκάλεσα σοβαρότατο τραυματισμό ατόμου, δηλαδή εμού της ιδίας; Και γιατί να γεννιόμαστε τόσο νωρίς ώστε να καταλαβαίνουμε αυτά που με τίποτα δεν θα ‘πρεπε να καταλάβουμε;