Και πάλι ο «εχθρός» προ των πυλών

Στο βάθος της φετινής άνοιξης, τον Μάιο, η ενθαρρυντική πορεία του εμβολιασμού και της «Ελευθερίας» έφερνε έναν αέρα αισιοδοξίας στην ελληνική κοινωνία και η κάμψη της πανδημίας φάνταζε ένα γεγονός που ερχόταν με βεβαιότητα. Ξαφνικά ωστόσο η μετεξέλιξη μιας θεωρητικής – μέχρι πρότινος – ανησυχίας γύρω από τη μετάλλαξη Δέλτα σε τέταρτο κύμα της πανδημίας ανακόπτει την όποια χαλαρότητα και ανάγει μάλιστα την εμβολιαστική διαδικασία σε αποφασιστικό πολιτικό και κοινωνικό σκοπό.

Με δεδομένο ότι μόνο οι εμβολιασμένοι είναι εκείνοι οι οποίοι μπορούν να είναι ασφαλείς έναντι μιας μετάλλαξης η οποία μεταδίδεται πάρα πολύ γρήγορα, και με δεδομένο επίσης ότι τα δημοσιονομικά περιθώρια είναι στενά, όπως στενές είναι και οι οικονομικές δυνάμεις του ελληνικού νοικοκυριού, του εργαζομένου και της επιχείρησης, οι οποίοι ως σύνολο δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνηθίσουν σε μια επιδοματική πολιτική και σε καθεστώς παρατεταμένης καραντίνας, η ενίσχυση του εμβολιαστικού ρυθμού προτάσσεται ως καθοριστικός στόχος.

Σήμερα που οι αντικειμενικές συνθήκες – πληθώρα εμβολίων και ανοιχτές όλες οι εμβολιαστικές γραμμές για τους Ελληνες – είναι εδραιωμένες, απέναντι στην αύξηση του ρυθμού των εμβολιασμών βρίσκονται αντικειμενικά μόνο όσοι αρνούνται να εμβολιαστούν.

Εάν μάλιστα θεωρήσουμε ως βέβαιο και το γεγονός ότι το αντιεμβολιαστικό κίνημα χαρακτηρίζεται από μεγάλες δόσεις ριζοσπαστικοποίησης, καθίσταται πολύ πιθανή η από μέρους του αντίδραση μπροστά σε κάθε θεσμική και κυβερνητική απόφαση επιτάχυνσης και διεύρυνσης του εμβολιασμού μέσα στην ελληνική κοινωνία.

Σε συνδυασμό με τη σφοδρή πανδημική κρίση και με την ακόμα σφοδρότερη, όπως φαίνεται, εξέλιξη της σειράς των μεταλλάξεων, η δημιουργία εστιών αντίδρασης στη βάση της διαχωριστικής γραμμής «εμβολιασμένοι – μη εμβολιασμένοι» πυροδοτεί μία ακόμα απειλή. Την απειλή της κοινωνικής ανησυχίας, του διχασμού και της δυσπιστίας απέναντι στους θεσμούς και στην επιστήμη. Την απειλή, με άλλα λόγια, που κάτω από διάφορες αφορμές – συνήθως οικονομικού περιεχομένου – χαρακτήριζε και κάθε πρόσφατη κοινωνική σύγκρουση. Κάθε τέτοιας μορφής συγκρουσιακή συμπεριφορά πάντα καθιστούσε ανέφικτη τη γέννηση της ωφέλειας, καθώς ανέφικτη ήταν σε πρώτο επίπεδο η εφαρμογή θετικών πολιτικών.

Τα περιθώρια της συνωμοσιολογίας είναι πάντα στενά. Σήμερα όμως που το διακύβευμα αφορά κυριολεκτικά τη σωτηρία της ανθρώπινης ζωής, τα περιθώρια γίνονται κατά πολύ στενότερα. Κάθε τέτοια στάση με μαθηματικό τρόπο θα συγκρουστεί μετωπιαία με μια πραγματικότητα, που μια στενή σκέψη δεν θα τη φωτογράφιζε ποτέ.

Το αποτέλεσμα θα είναι η κοινωνία να κινδυνεύσει μοιραία και πολύ, υποτιμώντας απαράδεκτα και τη στάση των εμβολιασμένων, οι οποίοι ώριμα πήραν τη ζωή στα χέρια τους και συγκινητικά λειτούργησαν ως μεγάλος πόλος ορθολογισμού και αλτρουισμού μέσα στην κοινωνία μας.

Η επίτευξη του τείχους ανοσίας μέσω της επιτάχυνσης του εμβολιασμού θα μπορούσε να είναι η πλήρης απόδειξη ότι ο Ελληνας στέκεται στο ύψος της ατομικής και της κοινωνικής του ευθύνης, σε μια ιστορικά κρίσιμη στιγμή και συγκυρία, ότι βοηθά τον συμπολίτη του και την Ελλάδα και ότι τοποθετεί το παράλογο αποφασιστικά και ώριμα εκτός του συλλογικού μας βίου. Ο προορισμός για το μέλλον όλων πάντα χτίζεται μέσα από την ενότητα και την προσπάθεια για το κοινό καλό. Ο Ελληνας σήμερα έχει στα χέρια του την ευθύνη και την επιλογή.

Η Βένη Μουζακιάρη είναι διδάκτωρ του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας