Ο τρομερός μήνας Μάιος

Οσο κινηματογραφικά στοιχεία και αν έχει το έγκλημα στα Γλυκά Νερά, μάλλον δεν είναι αυτός ο λόγος που απασχόλησε τόσο έντονα την κοινή γνώμη. Στο παρελθόν έχουν εξιχνιαστεί πολύ πιο φρικώδεις δολοφονίες με τεμαχισμούς πτωμάτων, αποκεφαλισμούς γυναικών και επακόλουθη υποκρισία από την πλευρά του δράστη. Η μοναδικότητα του συγκεκριμένου εγκλήματος δεν βρίσκεται τόσο στα επιμέρους όσο σε όλα όσα συνδυαστικά διαδραματίστηκαν τη νύχτα της 11ης Μαΐου κάτω από την – κατά τα άλλα – συζυγική στέγη της μεζονέτας στα Γλυκά Νερά. Αλλά και σε κάτι ακόμα πιο βαθύ.

Στη συγκεκριμένη υπόθεση, αυτό που πραγματικά δεν χωρά ο ανθρώπινος νους είναι η έλλειψη οποιουδήποτε συναισθήματος από τη μεριά του καθ’ ομολογίαν του δράστη για τη νεαρή σύζυγό του. Η τελευταία πληροφορία που ήρθε στο φως και αφορά την αγορά του οικοπέδου στο Πικέρμι, πέντε ημέρες πριν από τη δολοφονία, όταν ο 33χρονος έγραφε στο όνομά του ένα περιουσιακό στοιχείο που απέκτησε με χρήματα της οικογένειας της Καρολάιν, δείχνει ότι την είχε ξεγραμμένη είτε γιατί γνώριζε τι θα ακολουθήσει είτε γιατί δεν την υπολόγιζε καθόλου ως άνθρωπο. Μέχρι και η λεπτομέρεια που έγινε γνωστή, ότι ο συζυγοκτόνος δεν είχε σεβαστεί ούτε τον άγραφο νόμο που λέει ότι δεν επιτρέπεται ο γαμπρός να δει τη μέλλουσα σύζυγο με το νυφικό, λέει πολλά για μια στρεβλή αντίληψη που μοιάζει να έχει για ό,τι τον περιβάλλει. Ενα μοναδικό μείγμα έλλειψης ηθικής για ό,τι αφορά τα ανθρώπινα, ανακατεμένο με ισχυρές δόσεις ναρκισσισμού και πατριαρχίας. Ως και η εγκυμοσύνη αμέσως μόλις το θύμα έκλεισε τα 18 πλέον μοιάζει εκβιαστική. Σαν να έπρεπε, αμέσως μόλις ο νόμος έδινε τη δυνατότητα, η σύζυγος να μπει χωρίς καμία καθυστέρηση στη γραμμή παραγωγής για να κυοφορηθεί ο διάδοχος. Λες και ήταν αυτή η μόνη χρησιμότητα που είχε για εκείνον και έπειτα  μπορούσε να την ξεφορτωθεί. Ετσι απλά. Χωρίς ίχνος συναισθήματος.

Στο βιβλίο του Βασίλη Βασιλικού «Ο τρομερός μήνας Αύγουστος» (1995, εκδόσεις Λιβάνη), στο οποίο ο συγγραφέας αναφέρεται στον θάνατο της γυναίκας του Μιμής, τον αναγνώστη από τις πρώτες σελίδες καθηλώνει η συντριβή του γράφοντος και τα κορυφαία συναισθήματα που συνοδεύουν την εν λόγω απώλεια. «Το κείμενο αυτό, ουσιαστικά το πρώτο από τη σειρά των έργων που είναι αφιερωμένα στη Μιμή (ακολούθησαν τα διηγήματα “Το τελευταίο αντίο” και το μυθιστόρημα “Η φλόγα της αγάπης”), σκοπό έχει να δείξει τι αισθάνεται ένας άνθρωπος μπροστά στο αναπάντεχο του ξαφνικού θανάτου όχι ενός κοντινού προσώπου του αλλά του πιο κοντινού. Ελπίζω πως εκφράζω συναισθήματα και αντιδράσεις που όλοι οι άνθρωποι λίγο – πολύ τα έχουν δοκιμάσει, αλλά που δεν είναι σε θέση ίσως όλοι να τα εκφράσουν με λόγια. Δουλειά του συγγραφέα είναι ακριβώς αυτή: η έκφραση του ανέκφραστου», αναφέρει μεταξύ άλλων ο συγγραφέας ως «Απαραίτητη εξήγηση στον αναγνώστη» στην αρχή του βιβλίου. Εν αντιθέσει με τον Βασίλη Βασιλικό που αφιέρωσε 408 σελίδες για την απώλεια της αγαπημένης του, ο καθ’ ομολογίαν δολοφόνος της Καρολάιν αφιέρωσε, ανήμερα την κηδεία της, μόλις επτά λέξεις στο Instagram: «Για πάντα μαζί. Καλό ταξίδι, αγάπη μου». Επτά λέξεις που πλέον στάζουν τρόμο αν συνυπολογίσει κανείς τις μαρτυρίες που μιλούν για την εκπεφρασμένη επιθυμία της Καρολάιν να τον αφήσει και τον τρόπο που ο συζυγοκτόνος επέλεξε να βάλει τέλος σε αυτήν την επιθυμία.

Περίπου δύο μήνες έχουν κυλήσει από τη νύχτα που δολοφονήθηκε η 20χρονη Καρολάιν. Εκτός απροόπτου – αν και δεν θα είναι και τόσο απρόοπτο το να έρθουν νέα στοιχεία στο φως ως προς τα πραγματικά κίνητρα της δολοφονίας, καθώς οι εξηγήσεις του καθ’ ομολογίαν του δολοφόνου περί συζυγικού καβγά στερούνται αξιοπιστίας, εφόσον έχει ήδη πει μία φορά ψέματα στις Αρχές – το θέμα θα αρχίσει να χάνεται από την πρώτη γραμμή της δημοσιότητας και τα τηλεοπτικά δελτία θα πάψουν να δείχνουν αποκλειστικά πλάνα με τον 33χρονο στον Κορυδαλλό να ταΐζει γατάκια ή να απλώνει την μπουγάδα του, θέλοντας να πείσει ότι είναι ένας κανονικός άνθρωπος που απλώς η κακιά στιγμή τού όπλισε το χέρι. Εκείνο που σίγουρα θα μείνει αλησμόνητο είναι ότι ο φετινός Μάιος θα χαραχτεί στη συλλογική μνήμη ως ο μήνας με το στυγερό έγκλημα της διπλανής πόρτας που πάγωσε το αίμα της ελληνικής κοινωνίας και μας τρόμαξε όλους. Ολους εκτός από έναν.