Απότομη προσγείωση χωρίς πτήση
Η ανάληψη της Εθνικής Μπάσκετ από τον Ρικ Πιτίνο ήταν ο τρόπος για να δείξει η ΕΟΚ τη συμμετοχή της στις γιορτές για τα διακόσια χρόνια από το 1821. Ναι, υπάρχουν ακόμα φιλέλληνες...
Στον πρώτο ημιτελικό του Euro 2020 φτάνουν απόψε δυο ολότελα διαφορετικές ομάδες που συγκαταλέγονταν μεταξύ των φαβορί: η Ιταλία και η Ισπανία. Το μόνο κοινό τους είναι ότι δημιουργήθηκαν μετά από αποτυχίες στο τελευταίο Μουντιάλ: οι Ιταλοί δεν είχαν προκριθεί καν, οι Ισπανοί είχαν αποτύχει παταγωδώς μετά μάλιστα από έναν ιστορικό καυγά ανάμεσα στον τότε ομοσπονδιακό προπονητή τους, τον Λοπετέγκουι και την ομοσπονδία της χώρας που τον απέλυσε στον δρόμο για τη Μόσχα γιατί συζητούσε να αναλάβει τη Ρεάλ Μαδρίτης.
Σεναριογράφοι
Οι διαφορές των δυο είναι τόσο μεγάλες που ούτε εντυπωσιάζουν και σεναριογράφους του Χόλιγουντ. Οι Ιταλοί έχουν βρει ένα προπονητή που λατρεύουν, τον Ρομπέρτο Μαντσίνι, και που τον έχουν αποδεχτεί ως ένα είδος Πάπα του ποδοσφαίρου τους. Οι Ισπανοί διαφωνούν και τσακώνονται μεταξύ τους καιρό τώρα για τον Λουίς Ενρίκε γιατί παρουσιάζει την πρώτη Εθνική Ισπανίας της ιστορίας χωρίς παίκτη της Ρεάλ Μαδρίτης: για άλλους είναι ήρωας και για άλλους ένας διχαστικός τσαρλατάνος. Οι Ιταλοί έχουν αρνηθεί το ποδόσφαιρό τους προσπαθώντας να δείξουν ότι μπορεί να παίξουν επιθετικότερα. Οι Ισπανοί θεωρούν το τουρνουά ως ευκαιρία για να δείξουν ότι ποδόσφαιρο είναι μόνο το αγαπημένο τους «τίκι τάκα». Οι Ιταλοί στηρίζονται σε παιδιά που παίζουν στο πρωτάθλημα της χώρας τους – αρκετά και σε επαρχιακές ομάδες. Οι Ισπανοί έχουν 12 παίκτες στην αποστολή, που αγωνίζονται στο εξωτερικό. Οι Ιταλοί τρέχουν ένα σερί από 15 νίκες, ενώ οι Ισπανοί προκρίθηκαν από τον όμιλο χάρη στη νίκη τους στο τελευταίο ματς και έφτασαν στα ημιτελικά έχοντας παίξει δυο παρατάσεις. Αλλά όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι οι Ιταλοί είναι οι καλοί της ιστορίας και οι Ισπανοί απλά τυχεροί που έφτασαν στον ημιτελικό: ίσα ίσα.
Ενρίκε
Οι Ισπανοί στη διάρκεια του τουρνουά έχτισαν χαρακτήρα. Ο Ενρικε δεν είναι ούτε «ο χειρότερος ξεροκέφαλος στον κόσμο» (όπως έλεγαν οι Ρωμαίοι πριν τον απολύσουν το 2012 γιατί επί των ημερών του η Ρόμα έμεινε εκτός Ευρώπης), ούτε «η ιδιοφυΐα που απέδειξε ότι η Μπάρτσα μπορεί να παίξει καλύτερα από ό,τι τον καιρό του Γκουαρντιόλα» (όπως έλεγαν οι Καταλανοί όταν το 2015 τον είδαν να κερδίζει το Τσάμπιονς Λιγκ). Ο Καταλανός είναι ένας ψύχραιμος άνθρωπος που ξέρει τους Ιταλούς και την ομάδα του. Οι Ισπανοί έχουν διαλύσει τους Ιταλούς το 2017 στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο τελευταίο μεταξύ τους παιχνίδι. Κι ο Μαντσίνι έχει χάσει τον Σπινατσόλα και η απουσία του μπορεί να στοιχίσει.
Σάκι
«Οι Ισπανοί πάντα ξέρουν τι θα κάνουν την μπάλα, όταν την έχουν. Ας τους δείξουμε πως κάτι ξέρουμε κι εμείς» είπε ο Αρίγκο Σάκι πριν από το ματς. Και το φωτογράφισε με τον καλύτερο τρόπο…
Πτήση
Τρεις μέρες η εθνική μας ομάδα μπάσκετ γνώριζε την αποθέωση για τη μεταμόρφωσή της, το καταπληκτικό παιχνίδι της και τα αποτελέσματά της στο προολυμπιακό τουρνουά του Καναδά. Στην πραγματικότητα είχε κερδίσει την αδύναμη Κίνα και τη χωρίς πλέι μέικερ Τουρκία αλλά είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη του εγχώριου μπάσκετ για καλά αποτελέσματα της Εθνικής που κανείς δεν είχε την υπομονή να περιμένει την έκβαση του προολυμπιακού τουρνουά για έναν απολογισμό. Στο τέλος ήρθε ο διασυρμός από τους Τσέχους, η παραίτηση του Ρικ Πιτίνο και η απότομη προσγείωση. Απότομη κι ας μην υπήρξε πτήση.
Νομίζουμε
Ας αφήσουμε κατά μέρους τα πατριωτικά αισθήματα κι ας δούμε τι έχει συμβεί. Ας πούμε πως τίποτα από όσα έχουν συμβεί στο ελληνικό μπάσκετ τα δυο τελευταία χρόνια δεν έχει συμβεί στην Ελλάδα και ότι όλα διαδραματίζονται σε μια φανταστική χώρα. Ας το κάνουμε για να δούμε την πραγματική διάσταση της Εθνικής μας κι όχι αυτό που θα θέλαμε να είναι ή νομίζουμε πως είναι.
Φανταστική
Σε μια φανταστική χώρα λοιπόν για να μη φύγουν από τους πίνακες διαιτησίας κάτι διαιτητάκια, που δεν τολμάνε να πάνε σε ένα γεμάτο γήπεδο για να διευθύνουν αγώνες, διαλύεται το πρωτάθλημα και μια από τις καλύτερες ομάδες φεύγει οικειοθελώς από αυτό. Στη χώρα αυτή κανονικός ομοσπονδιακός προπονητής δεν υπάρχει χρόνια τώρα. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας καλαμπουρτζής Αμερικάνος που είναι μεγάλη φίρμα, αλλά εμφανώς κάνει την πλάκα του ζητώντας να δουλέψει χωρίς αμοιβή και χωρίς τους δικούς του συνεργάτες. Δεν παρακολουθεί ούτε καν το πρωτάθλημα κι εμφανίζεται να αναλάβει την ομάδα τριάντα μέρες πριν από το προολυμπιακό έχοντας δίπλα του ανθρώπους που με το μπάσκετ που ο ίδιος διδάσκει δεν έχουν καμία σχέση. Στην ίδια χώρα μια σειρά από παίκτες κανονίζουν καλοκαιριάτικα να εγχειριστούν και να κάνουν αποθεραπείες, αφού την Εθνική τη θεωρούν πάρεργο, ενώ άλλοι παίκτες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν αγνοούνται διότι κανείς δεν έχει αναλάβει να τους πείσει να βοηθήσουν. Πώς άραγε οι παίκτες να πάρουν στα σοβαρά την ομάδα μιας ομοσπονδίας που δεν κάνει εκλογές και που τα στελέχη της ξημεροβραδιάζονται στα πρωτοδικεία;
Είπαμε ότι όλα αυτά είναι φανταστικά και συμβαίνουν κάπου αλλού, αλλά υπάρχει ποτέ πιθανότητα η Εθνική μιας ομοσπονδίας που ασχολείται πέντε μήνες με πρωτοδικεία και εκλογές να πάει στους Ολυμπιακούς Αγώνες; Οσα θαύματα και να γίνουν στο τέλος θα κερδίσει η λογική. Οχι του σπορ, αλλά της κανονικότητας.
Αν οι εθνικές ομάδες έφταναν σε επιτυχίες έτσι, θα αρκούσε ένας καλός αμερικάνος χομπίστας στο τιμόνι τους για να τα καταφέρουν. Δεν βλέπω καμία τέτοια ομάδα στους Ολυμπιακούς. Ποιες ομάδες βλέπω στο Τόκιο; Βλέπω ομάδες που πείθουν σταρ όπως ο Ντόνσιτς να κατεβούν να παίξουν για να τις βοηθήσουν μετά από 60 ματς στο ΝΒΑ: εδώ δεν πείσαμε ούτε τον Ντόρσεϊ που έπαιζε στη Μακάμπι με έλληνα προπονητή. Βλέπω ομάδες που όπως οι Τσέχοι έχουν τον ίδιο προπονητή έξι χρόνια: πώς να μην έχουν ομοιογένεια και αρχές; Βλέπω ομάδες έτοιμες να αρπάξουν την ευκαιρία χωρίς να έχουν σούπερ σταρ (ομάδες όπως η Γερμανία και η Ιταλία π.χ.), αλλά που διοικούνται από ανθρώπους με γνώση του μοντέρνου μπάσκετ. Και βλέπω κι ομάδες που προγραμματίζουν, δουλεύουν, έχουν οργανωτική δομή γιατί οι ομοσπονδίες τους ασχολούνται με το μπάσκετ – όχι με τους διαιτητές, τις εκλογές και τα πρωτοδικεία.
Στραπάτσα
Η Εθνική μετρά από το 2009 μόνο στραπάτσα. Αυτή η στάνη αυτό το γάλα θα βγάζει πάντα. Οταν ποτέ ξαναθυμηθούμε τι είναι και πώς λειτουργεί μια εθνική ομάδα, πώς την οργανώνεις, πώς τη βοηθάς, πώς τη δυναμώνεις και πώς τη στηρίζεις ίσως ξαναέχουμε πραγματικές επιτυχίες κι όχι αφορμές για ένα τριήμερο υπερβολών βασισμένο στο ότι υπήρξε μια νίκη με την Τουρκία. Για την ώρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες η ομάδα μας δεν πάει ούτε με αίτηση στο Πρωτοδικείο…














