Η λύση είναι ένας ειδικός φόρος

Τον περασμένο Δεκέμβριο είχα γράψει σε αυτή εδώ τη στήλη ότι νομοτελειακά θα έμπαινε στη ζωή μας το «πιστοποιητικό εμβολιασμού»: οι εμβολιασμοί δεν είχαν ξεκινήσει ακόμα. Δεν έχω κάποια κρυστάλλινη σφαίρα: έχω απλή λογική. Χρειάστηκε περίπου ένας μήνας για να βάλει προς συζήτηση το θέμα στη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ ο Πρωθυπουργός, που από όσο γνωρίζω είναι κι αυτός οπαδός της λογικής. Και χρειάστηκαν μήνες για να αρχίσουν να καταλαβαίνουν όλοι ότι τις λύσεις στην αντιμετώπιση της πανδημίας θα τις φέρει όχι ένα είδος μαγικής συναίνεσης, αλλά ένας τρόπος κυβερνητικής παρέμβασης που είναι γεγονός ότι διεθνώς αναζητείται. Ως τρόπο θα πρότεινα πάλι λίγη λογική.

Τα προβλήματα που δημιουργεί η πανδημία είναι δυο ειδών: υπάρχει το πρόβλημα της διασποράς του ιού, που προκαλεί θανάτους και ξεχαρβαλώνει κάθε σύστημα υγείας, και το πρόβλημα της οικονομίας, που κλονίζεται από την ανάγκη περιοριστικών μέτρων. Ως προς την ιατρική αντιμετώπιση, κάθε λογικός άνθρωπος πρέπει να εμπιστεύεται την επιστήμη: τα τεστ είναι αξιόπιστα, τα εμβόλια εμφανίστηκαν σε χρόνο ρεκόρ και είναι περισσότερο αποτελεσματικά από επικίνδυνα, αλλά οι μεταλλάξεις του ιού δυσκολεύουν την εύρεση αποτελεσματικής θεραπείας. Ας δείξουμε εμπιστοσύνη στους γιατρούς: παρά τις δυσοίωνες προβλέψεις, το ΕΣΥ στη χώρα μας άντεξε, οι θάνατοι υπήρξαν οδυνηροί αλλά σχετικά λίγοι, η χώρα δεν παραδόθηκε στον πανικό. Ομως υπάρχει και το πρόβλημα της οικονομίας, το δεύτερο που ο ιός προκαλεί.

Η κυβέρνηση άργησε να καταλάβει ότι το ζήτημα του εμβολιασμού είχε και μια διάσταση που σχετίζεται με την ενημέρωση, αλλά και με την ίδια τη διαχείριση κάθε είδησης που αφορά τα εμβόλια. Στην πρώτη καραντίνα, όταν έπρεπε όλοι να μείνουμε σπίτι, ο επικοινωνιακός μηχανισμός στήθηκε μια χαρά. Στην περίπτωση του εμβολιασμού μηχανισμός δεν υπήρξε και η μπάλα χάθηκε. Για τη χρησιμότητα του πιστοποιητικού του εμβολιασμού π.χ. έπρεπε η ενημέρωση να ξεκινήσει πριν αρχίσει ο εμβολιασμός: έπρεπε στον κόσμο να γίνει σαφές ότι το πιστοποιητικό σε συνδυασμό με το εμβόλιο θα οδηγήσει σε μια κάποια κανονικότητα. Επρεπε επίσης τα κίνητρα να είναι συγκεκριμένα και για όλους: τόσα χρήματα δόθηκαν για τη στήριξη των επιχειρήσεων, κάτι θα βρισκόταν και για να υπάρξει ένα είδος ανταμοιβής στους πολίτες που εμβολιάστηκαν. Αν αυτό δεν το σκέφτεται κανείς είναι γιατί οι πρόθυμοι, οι νομοταγείς και οι μη αντιδραστικοί αντιμετωπίζονται πάντα και από όλους ως κορόιδα.

Αφού χάθηκε η δυνατότητα μιας επιβράβευσης των πρόθυμων και μιας σοβαρής ενημέρωσης των διστακτικών, μας έμεινε μόνο μια δυνατότητα: το να γίνει πολύ ακριβή η επιλογή όποιου αρνείται να εμβολιαστεί. Η συζήτηση περί υποχρεωτικότητας δεν έχει νόημα: οι ευαίσθητοι δικαιωματιστές στην εποχή των ταμ ταμ των σόσιαλ μίντια δεν θα επιτρέψουν ούτε υποχρεωτικούς εμβολιασμούς ούτε περιορισμούς. Δεν μπορούν όμως να αποτρέψουν καμία κυβέρνηση από το να κάνει κάτι απλό: να βάλει έναν τεράστιο ειδικό φόρο σε όλα τα τεστ που είναι απαραίτητα για να ταξιδέψεις, να μπεις σε κλειστούς χώρους για δουλειά, διασκέδαση, ψυχαγωγία κ.λπ. Δεν χρειάζεται να υποχρεώσεις όποιον είναι μέγας μύστης των μυστικών της ανθρωπότητας να εμβολιαστεί: πρέπει όμως, όταν αποφασίσει να ταξιδέψει ή απλά να μπει σε έναν χώρο που βρίσκονται πολλοί άλλοι, να πονέσει η τσέπη του. Αν ένα self test κοστίζει 100 ευρώ κι ένα μοριακό τεστ 300, θέλω να δω πόσοι από τους αρνητές θα συνεχίσουν να ψάχνουν παρενέργειες εμβολίων, αποκαλύψεις για τσιπάκια, μυστικά παγκόσμιων συνωμοσιών κ.λπ.

Υπάρχει ειδικός φόρος στα τσιγάρα; Ναι. Υπάρχει ειδικός φόρος στο αλκοόλ; Ναι. Ενας ωραίος ειδικός φόρος στα διαγνωστικά τεστ είναι το καλύτερο κίνητρο εμβολιασμού. Κι ας βγει η αντιπολίτευση να πει πως όταν κερδίσει θα τον καταργήσει και θα φτιάξει μια ΜΕΘ για τον καθένα μας. Ο καθένας λέει ό,τι μπούρδα θέλει. Κι από τον κόσμο κρίνεται…