Το ΚΚ Κίνας, τότε και σήμερα

Η ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας ήταν μία ιστορική αναγκαιότητα. Η μαοϊκή γραμμή ανέπτυξε παραπέρα τη θέση της μέχρι τότε μαρξιστικής παράδοσης για την ηγεμονία του προλεταριάτου στους αστικοδημοκρατικούς μετασχηματισμούς που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν μεταπράτες/γραφειοκράτες αστοί και φεουδάρχες.

Καθόρισε ως κύρια δύναμη της νεοδημοκρατικής επανάστασης την πολυπληθή φτωχομεσαία αγροτιά, περιέγραψε τη στρατηγική και τακτική του παρατεταμένου λαϊκού πόλεμου και των «κόκκινων βάσεων», εφάρμοσε την πολιτική των συμμαχιών με τους εθνικιστές χωρίς να «παραδώσει» την ηγεμονία του αντικατοχικού, αντιϊαπωνικού αγώνα, πραγματοποίησε τέλος την τιτάνια Μεγάλη Πορεία και κατέλαβε την εξουσία, ιδρύοντας τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Ενίσχυσε, έτσι, σημαντικά με το γεωγραφικό και πληθυσμιακό της βάρος το τότε σοσιαλιστικό στρατόπεδο ενάντια μάλιστα σε διαφορετικές  «συμβουλές» για τον χαρακτήρα της κινέζικης επανάστασης που εκπορεύονταν από το «κέντρο» του κομμουνιστικού κινήματος μέσω διάφορων «αυτοκρατορικών απεσταλμένων».

Πρόβαλε, ακόμα, μία συνολική πρόταση για τους αγώνες των μαζών της «ζώνης των θυελλών» ενάντια στον ιμπεριαλισμό.

Το κόμμα ήταν αυτό που ενέπνευσε τις κινέζικες  λαϊκές μάζες που μέσα από ανείπωτες θυσίες απέτρεψαν τη δημιουργία μιας άλλης… «Ινδίας» των εξαθλιωμένων στην καρδιά της Ασίας. Και αυτό αποτελεί μία ιστορική κατάσταση.

Συνηθισμένοι και «ζυμωμένοι» οι κινέζοι κομμουνιστές στην προσφυγή στις λαϊκές μάζες και στη δική τους «αρμοδιότητα» για τη λύση των προβλημάτων της επανάστασης, μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν – ως ένα, αλλά όχι τελικό βαθμό… – τις προσπάθειες της αστικής τάξης μέσα στο κόμμα και το κράτος να πάρει την εξουσία και να αποτρέψει τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Πρώτα με το Μεγάλο Αλμα προς τα Εμπρός αλλά κυρίως με τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση η εργατική τάξη, οι αγρότες, η νεολαία κλήθηκαν να ηγηθούν ενός μεγαλειώδους κινήματος για την αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης σε όλους τους τομείς και την ολόπλευρη εφαρμογή της προλεταριακής δημοκρατίας. Ακόμα και ενάντια στα αστικά επιτελεία μέσα στο ίδιο το κόμμα.

Για πρώτη φορά προβλήθηκε με τόση ευκρίνεια η αντιπαράθεση των δύο γραμμών, η όξυνση της ταξικής πάλης και κατά τη διάρκεια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

Η αδυναμία δημιουργίας μίας συλλογικής επαναστατικής ηγεσίας και η ήττα της προλεταριακής Αριστεράς το 1976-78 – που χαιρετίστηκε τότε από τη «Δύση» – οδήγησε στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Το ΚΚ Κίνας μετατράπηκε σε ένα σοσιαλφασιστικό μηχανισμό για την επιβολή ενός άγριου καπιταλιστικού «κινέζικου» καπιταλισμού.

Σήμερα οι δυτικοί ιμπεριαλιστές – οι οποίοι το ρητό του Ντεγκ Χσιάο Πινγκ, σφαγέα της Πλατείας Τιενανμέν, για τις «άσπρες γάτες – μαύρες γάτες», το έκαναν σημαία τους τις προηγούμενες δεκαετίες όταν χτυπούσαν τα δικαιώματα των δικών «τους» εργαζομένων – δεν αντιπαρατίθενται στη νεοαστική ηγεσία του «Κ» ΚΚ από διαφορετική ταξική σκοπιά, αλλά από διαφορετικά γεωπολιτικά αστικά – ιμπεριαλιστικά συμφέροντα!

Δεκάρα τσακιστή δεν δίνουν για τα δικαιώματα των κινέζων εργαζομένων και τις κατακτήσεις τους που ήδη οι κινέζοι ανταγωνιστές τους έχουν καταργήσει…

Ο Δημήτρης Μάνος είναι μέλος του ΚΚΕ (μ-λ)