Το μεγάλο κόλπο

Τώρα που ολοκληρώθηκε η προανακριτική στη Βουλή για τον Παππά και σε συνέχεια της παραπομπής του Παπαγγελόπουλου, έχουν μείνει μερικές απορίες αναπάντητες.

Οχι μόνο η πιο εύλογη. Δηλαδή «τι δουλειά έκανε ο Παππάς» στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Την είχα παρουσιάσει εδώ στις 29-30 Μαΐου και δεν χρειάζεται να επανέλθω – νομίζω πως όλοι έχουμε καταλάβει.

Αλλά και μια απορία πιο σύνθετη. Ποιο ήταν το σχέδιο ή, αν προτιμάτε, το κόλπο;

Καταρχήν είναι προφανές ότι επιδίωκαν την εξουδετέρωση των πολιτικών αντιπάλων τους δια της δικαιοσύνης. Αυτή είναι η υπόθεση Παπαγγελόπουλου.

Η υπόθεση Παππά αφορά φαινομενικά μια προσπάθεια ρύθμισης ή κατ’ άλλους ελέγχου της ενημέρωσης. Στην πραγματικότητα όμως ήταν κάτι πιο φιλόδοξο: μια απόπειρα ελέγχου της κοινωνίας.

Μπορεί άραγε μια ελεγχόμενη ενημέρωση να ελέγξει την κοινωνία; Φυσικά και όχι. Αλλά αυτό νόμιζε ο Παππάς και μαζί του το μεγαλύτερο μέρος της τότε κυβέρνησης.

Είναι χαρακτηριστικό ένα στοιχείο που προκύπτει από την κατάθεση Καλογρίτσα.

Ο Χρ. Καλογρίτσας καταθέτει για ποιο λόγο συγκρούστηκε με το «Documentο», την εφημερίδα που με προτροπή του Παππά χρηματοδοτούσε.

Λέει ο μάρτυρας. «Σε αυτήν την ίδια κατεύθυνση (Σ.Σ. δηλαδή στο στόχαστρο της επίθεσης) είδα ότι έμπαιναν οι γυναίκες όπως του αρχηγού της αντιπολίτευσης ή του Στουρνάρα. Διαφώνησα τότε».

Και προσθέτει. «Ηλθε τότε ένα σημαίνον πρόσωπο από το Μαξίμου. Με πίεσε. Αρνήθηκα κι έφυγα».

Κατά δήλωση του ιδίου στην επιτροπή, σταμάτησε τη χρηματοδότηση της εφημερίδας στις 28 Φεβρουαρίου 2017 (κατάθεση Καλογρίτσα, 24/5).

Δεκαπέντε μέρες νωρίτερα, στις 10 Φεβρουαρίου 2017, ο διευθυντής της επίμαχης εφημερίδας Κ. Βαξεβάνης είχε καταθέσει μηνυτήρια αναφορά σε βάρος του προέδρου της ΝΔ και της συζύγου του για το «πόθεν έσχες».

Ομολογώ ότι έχω ακούσει για μηνύσεις πολιτικών αρχηγών κατά δημοσιογράφων. Αλλά μάλλον πρέπει να είναι μια από τις σπάνιες μηνυτήριες αναφορές δημοσιογράφου κατά πολιτικού αρχηγού – και της συζύγου του.

Για την οποία άλλωστε είχε ήδη προηγηθεί η ηχογραφημένη συνομιλία Παππά – Μιωνή στην Κύπρο στην οποία ο Παππάς ζητά πιεστικά από τον Μιωνή «να μιλήσει» ο Στ. Παπασταύρου για τη σύζυγο του προέδρου της ΝΔ (26/5/2016).

Η μηνυτήρια αναφορά πάντως δεν ήταν ένα απλό πυροτέχνημα. Αν και προερχόμενη από έναν τυχαίο ιδιώτη, οδήγησε σε πολύμηνη λεπτομερή δικαστική έρευνα του πόθεν έσχες της Μαρέβας Μητσοτάκη από την οποία δεν προέκυψε κάτι το αξιόμεμπτο.

Προφανώς λοιπόν ο έως τότε εκδότης και χρηματοδότης της εφημερίδας είδε ότι κινδύνευε να μπλέξει. Κι έτσι, μερικές μέρες μετά τη μηνυτήρια αναφορά και παρά (όπως λέει) τις πιέσεις του Μαξίμου αποφάσισε να αποχωρήσει από το εγχείρημα.

Με άλλα λόγια στην υπόθεση Παππά – Καλογρίτσα δεν έχουμε μόνο την επιθυμία να δημιουργηθεί έστω με αδιαφανείς όρους ένα τηλεοπτικό κανάλι ή ένα μέσο ενημέρωσης φιλικό στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά την ενορχήστρωση ενός ολόκληρου σχεδίου κατά των αντιπάλων της τότε κυβέρνησης. Ακριβώς δηλαδή όπως επιχειρήθηκε και με την υπόθεση Παπαγγελόπουλου.

Ακόμη και το πρόσχημα είναι συναφές.

Στη μια περίπτωση ήταν (υποτίθεται) «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους» που έπρεπε να διαλευκανθεί.

Στην άλλη, το ζητούμενο ήταν η ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού τοπίου και η εξυγίανση του Τύπου – εννοείται μια εξυγίανση προς όφελος των εξυγιαντών!

Και στις δυο περιπτώσεις, έχουμε ένα ευγενές ηθικό προπέτασμα που καλύπτει ένα πολιτικό σχέδιο. Ενα κόλπο.

Μπορεί φυσικά να συμφωνήσουμε ότι η ομοιότητα των μεθοδεύσεων ήταν συμπτωματική.

Προσωπικά, δεν είμαι καθόλου βέβαιος. Είναι τα ίδια πρόσωπα που ανακυκλώνονται σε διαφορετικούς ρόλους και διαφορετικές υποθέσεις.

Είναι η ίδια αγαρμποσύνη (αν μου επιτραπεί η έκφραση…) με τους κουκουλοφόρους μάρτυρες από την μια πλευρά ή με την προσπάθεια του Παππά να μεσολαβήσει στους Αραβες, στον Δ. Κοντομηνά και τον Β. Μαρινάκη για να χρηματοδοτήσουν τον Καλογρίτσα από την άλλη.

Κι είναι το ίδιο θράσος που τους επέτρεπε όχι μόνο να τα κάνουν αλλά και να τα δείχνουν για να υπερηφανεύονται ότι τα έκαναν. Πουλούσαν εξυγίανση.

Σε ποια ευρωπαϊκή δημοκρατία μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Η απάντηση είναι «σε καμία». Αλλά παρά λίγο να συμβούν στη δική μας επειδή κάποια αρρωστημένα μυαλά νόμισαν ότι «έτσι γίνονται οι δουλειές» κι «έτσι δουλεύει το σύστημα».

Θα δανειστώ από τον Στέλιο Ράμφο τη ρήση του Ντοστογιέφσκι ότι «επαναστάτης είναι ένας ασήμαντος άνθρωπος με αβυσσαλέα φιλοδοξία» (Lifo, 21/6).

Σε αυτήν την αβυσσαλέα φιλοδοξία ασήμαντων ανθρώπων νομίζω ότι κρύβεται όλο το μυστικό του μεγάλου κόλπου. Αλλά και σε μια βαθιά επαρχιώτικη και απατηλή ψευδαισθηση για τη διαχείριση της εξουσίας.

Τα υπόλοιπα τα χρωστούμε στην παράνοια. Η οποία βλέπει ακόμη παντού «πετσωμένα ΜΜΕ» και «ολιγάρχες» που έφεραν στην εξουσία τον Μητσοτακη. Ή αγανακτεί επειδή τηλεοράσεις και εφημερίδες δεν βλέπουν τα πράγματα όπως (κατ’ αυτήν) επιβάλλεται να τα δουν.

Τηρουμένων των αναλογιών η κριτική τους χρησιμοποιεί την ίδια λογική βάση με τον «Φεμινιστικό Τομέα του Ρουβίκωνα» που πρόσφατα ζητούσε «να αποκαταστήσουμε στον δημόσιο λόγο αυτό που πρέπει να λέγεται έως ότου γίνει κτήμα της κοινωνίας» (12/6).

Μην τρομάζετε. Μεγάλο μέρος μιας φανατικής Αριστεράς θεωρεί πως υπάρχουν πράγματα που πρέπει να λέγονται κι άλλα όχι.

Αλλά τι είναι αυτό «που πρέπει να λέγεται»; Ποιος το αποφασίζει; Και πώς ακριβώς θα γίνει «κτήμα της κοινωνίας»;

Αυτές τις απορίες πήγε να μας λύσει ο Παππάς και τον αποπήραμε.