Μπερνάρ Αρνό, {LF}ο αριστούχος {LF}του καπιταλισμού

Ο Μπερνάρ Αρνό, πλουσιότερος της Ευρώπης και ένας της τριάδας των πλουσιότερων του κόσμου, την ερχόμενη εβδομάδα θα βρίσκεται στην Αθήνα. Ο γάλλος επιχειρηματίας, συλλέκτης έργων τέχνης, ιδιοκτήτης επιχειρήσεων media, καθώς και του πολυεθνικού ομίλου ειδών πολυτελείας LVMH, δεν θα έρθει για παραθερισμό. Η παρουσία του σχετίζεται με τη δημιουργία και την παρουσίαση της ειδικής συλλογής του οίκου Dior. Ως ιδιοκτήτης του ιστορικού παρισινού οίκου ο κύριος Αρνό θα προσδώσει μεγαλύτερη ένταση στον συμβολισμό αυτής της εκδήλωσης που πρόκειται να συμβεί 70 χρόνια μετά την παρουσίαση στην Αθήνα του 1951 της υψηλής ραπτικής του ιδρυτή του οίκου Κριστιάν Ντιόρ.

Σύμφωνα με το περιοδικό «Forbes» με περιουσία που πλέον ανέρχεται στα 186,3 δισ. δολάρια, ο γάλλος μεγιστάνας Μπερνάρ Αρνό τον Δεκέμβριο του 2020 ήταν ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο. Ομως τον Ιανουάριο έχασε την πρωτιά από τον ιδιοκτήτη της Amazon. Ωστόσο τους τελευταίους 14 μήνες οι επιδόσεις του ομίλου LVMH (βλ. αυξημένες πωλήσεις κυρίως δερμάτινων ειδών και αρωμάτων Louis Vuitton και Dior σε ασιατικές χώρες) δεν επηρεάστηκαν αρνητικά από την εξάπλωση της Covid-19.

Οι αυξομειώσεις στη λίστα «Forbes» φυσικά και δεν επηρεάζουν τη χρηματοπιστωτική αλήθεια του Μπερνάρ Αρνό, αφού εδώ και χρόνια επικρατεί ως ο ισχυρότερος παράγοντας στον κόσμο της πολυτέλειας. Για τον ιδιοκτήτη του ομίλου LVMH η μάχη είναι πολιτισμική και το μοντέλο που επιβάλλει στους οίκους που του ανήκουν είναι οι εμπορικές και ποικίλες συλλογές που κρατάνε το κοινό σε αυξητική επιθυμία αγορών ανεβάζοντας τους τζίρους.

Ο Μπερνάρ Αρνό είναι ένας επιχειρηματίας – πολεμιστής που δεν ξεχωρίζει αρετές αλλά προσδιορίζει τη δύναμή του μέσα από την εξουσία του χρήματος. Το 1971 τελείωσε τις σπουδές μηχανικού στο Πολυτεχνείο του Παρισιού. Στα 25 του ανέλαβε από τον πατέρα του την κατασκευαστική εταιρεία που είχε ιδρύσει ο παππούς του στον βιομηχανικό γαλλικό Βορρά στην περιοχή του Ρουμπέ. Στην Αμερική των 80s εκπαιδεύτηκε στη μέθοδο «εξαγορά – συγχώνευση». Το 1984 την εφήρμοσε στη γαλλική πολυτέλεια αγοράζοντας τη χρεοκοπημένη εταιρεία υφαντουργίας Boussac, που είχε στην ιδιοκτησία της και τον τότε «πεθαμένο» οίκο Christian Dior. Ο νέος ιδιοκτήτης κράτησε μόνο τον Dior. Το 1987 παραγκωνίζει τους ιδιοκτήτες των οίκων δερμάτινων ειδών Louis Vuitton και ποτών Moët & Hennessy και δημιουργεί τον όμιλο που στο εξής θα κυριαρχήσει σε όλον τον κόσμο.

Στη δεκαετία του ’90 έγινε διάσημος για τη στρατηγική να αγοράζει παλιούς οίκους πολυτελείας (Givenchy, Kenzo, Chloe, Celine, Donna Karan, κ.ά.) να τους ανασταίνει με νέους ταλαντούχους άγγλους και αμερικανούς σχεδιαστές, αποκτώντας μεγάλο μερίδιο κερδών από τις πωλήσεις των δερμάτινων ειδών, των αρωμάτων, των καλλυντικών και των κοσμημάτων, ελέγχοντας και τη διαφημιστική αγορά. Το 1998 είχε οργανώσει μια επίθεση όταν «φλέρταρε» τον Τομ Φορντ – σχεδιαστή τότε του οίκου Gucci και τον διεκδικούσε (χάνοντάς τον) από τον αντίπαλό του Φρανσουά Πινό, ιδιοκτήτη του ομίλου πολυτελείας PPR. Αυτή η διαμάχη κράτησε χρόνια και στοίχισε και στις δύο πλευρές υψηλές αμοιβές δικηγόρων, δικαστικά έξοδα, μηνύσεις και αποκαλύψεις μυστικών. Ο κύριος Αρνό, αποφασιστικός και ανυποχώρητος, μήνυσε μέχρι και την τράπεζα επενδύσεων Μόργκαν Στάνλεϊ, με το σκεπτικό ότι η αναφορά τους για την ανάπτυξη του LVMH ήταν εσκεμμένα αρνητική, καθώς ο Gucci ήταν πελάτης τους. Το δικαστήριο του Παρισιού τον δικαίωσε και υποχρέωσε τη Μόργκαν Στάνλεϊ να τον αποζημιώσει με 39 εκατομμύρια δολάρια.

Προτού τα αμερικανικά τοξικά ομόλογα του 2009 χαλάσουν το πάρτι της κατανάλωσης στον δυτικό κόσμο, το επιτελείο του κυρίου Αρνό προσεταιριζόταν όποιον διάσημο μπορούσε να συνεισφέρει στη δόξα και την επεκτατική πολιτική της γαλλικής πολυτέλειας. Ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ ποζάριζε με Louis Vuitton βαλίτσες, η Σάρον Στόουν σκορπούσε την αύρα της στις διαφημίσεις των καλλυντικών Dior, η Χίλαρι Σουάνκ φορούσε άρωμα Guerlain.

Κι όταν η κρίση χτύπησε την Ευρώπη ο πρόεδρος του LVMH άρχισε να προβάλλει τη συμβολή του ομίλου του στον πολιτισμό, διαθέτοντας μεγάλα ποσά για τα έργα συντήρησης των Βερσαλλιών, της Οπερας Γκαρνιέ, του Παλαί Ρουαγιάλ, αλλά και της Οπερας της Σαγκάης. Και ο σταρ αρχιτέκτονας Φρανκ Γκέρι υλοποίησε το Ιδρυμα Σύγχρονης Τέχνης LVMH στο Παρίσι, ώστε να φιλοξενήσει τη συλλογή Αρνό με έργα Πικάσο, Ρόθκο, Μπασκιά, Κουνς, Μουρακάμι.

Ο Αξιωματούχος της Λεγεώνος της Τιμής, διάκριση που του απένειμε το 2003 ο γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ, είδε στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης ευκαιρία επέκτασης. Ο αριστούχος του καπιταλισμού συνέχισε να ενορχηστρώνει τις κινήσεις του ομίλου του ανοίγοντας καταστήματα στην Κίνα, την Ινδία, ακόμη και τη Μογγολία. Και μήνες πριν από την πανδημία Covid-19 εξασφάλισε εργασία σε 33.000 εργαζομένους σε αμερικανικό έδαφος με τη συμφωνία που υπέγραψε με τον πρώην αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ εξομαλύνοντας την αρνητική εικόνα του Τραμπ. Για τον κύριο Αρνό όλα είναι «business as usual».