Επιστροφή στον Ιερώνυμο Μπος

Ο τρόμος της λευκής σελίδας δεν είναι τίποτα μπροστά στον τρόμο της γεμάτης, και ποιος επαγγελματίας της γραφής δεν το ξέρει αυτό; Ο,τι και να ψελλίσεις, ό,τι και να πεις, θα χρησιμοποιηθεί μια μέρα εις βάρος σου απ’ αυτούς που επιδιώκουν την ολική μας στραβομάρα ούτως ώστε να γίνουμε σαν μοτίβο του Ιερώνυμου Μπος: ο μονόφθαλμος που σαλαγάει με το καλάμι τους φρεσκοτυφλωμένους. Σ’ αυτόν τον ιεροφάντη του χειμερικού μεσαιωνικού εφιάλτη, ευχαρίστως θα πόζαρα αλλά θέλω μαζί μου και σας. Δεν είναι ένας και δυο όσοι έβαλαν τα χεράκια τους κι έβγαλαν τα ματάκια τους αναζητώντας μια κάποια ψυχολογική υποστήριξη, γιατί η ζωή είναι σκληρή και η φτιάξη του ανθρώπου χτυπημένη από τη γέννα.

Αυτά κι άλλα χαζά σκέφτομαι με αφορμή την περίπτωση της ψυχολόγου από τα (κατ’ ευφημισμόν) Γλυκά Νερά. Η μαύρη αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε μάθει να ζούμε με ευφημισμούς. Να, γι’ αυτό σκιαζόμαστε και δεν γράφουμε ντιρέκτ παρά το πάμε γύρω γύρω. Για να μη μας την πέσουν οι «ορθοί» και οι επαγγελματίες αθώοι. Αυτοί που δεν αναγνωρίζουν τον ρόλο της προσωπικής ευθύνης όταν διαλέγεις π.χ. θεραπευτή. Δεν θα ζητήσεις πληροφορίες; Δεν θα μάθεις αν είναι καλός στη δουλειά του; Δεν θα ρωτήσεις κι άλλους γιατρούς; Θα πας κατευθείαν να χτυπήσεις όποιο κουδούνι σου υποδείξει ο Χρυσός Οδηγός;

Συνεννοηθήκαμε νομίζω. Η παροχή ψυχικής θεραπείας πάσχει σ’ αυτή τη χώρα, και σ’ αυτό φταίει εν πολλοίς αυτός ο ανόητος ο Πάουλο Κοέλο που κατάφερε να πείσει δυο γενιές ότι όλα είναι YOLO, ότι όλα είναι στο χέρι τους, αποκλείοντας το πένθος και την απώλεια από την γκάμα των ψυχικών διεργασιών. Γέμισε έτσι ο τόπος από «κόουτς» αμφιβόλου εκπαιδεύσεως, έτοιμους να εξυπηρετήσουν την απαίτηση ενός κακοπαθημένου πελατολογίου να συνωμοτήσει το σύμπαν υπέρ της ευδαιμονίας του, αχαχούχα. Κι εγώ σου λέω ότι το σύμπαν άντε και συνωμότησε. Τι βλέπεις; Ενάμισι χρόνο κορωνοϊός κι έχει και συνέχεια…

Οι εταιρείες Ψυχοθεραπευτών και Ψυχολόγων, παρά τη γνωστή τους αυστηρότητα ως προς την υποδοχή νέων μελών, δυστυχώς δεν μπόρεσαν να κάνουν πολλά πράγματα για να μας προειδοποιήσουν. Και πώς να μας προειδοποιήσουν δηλαδή όταν από τη δεκαετία του 1980 κιόλας, κυκλοφορούσαν στην πιάτσα «ψυχοθεραπευτές» με πτυχίο Κοινωνιολογίας (στην καλύτερη), μαστερούχοι στην Ιστορία της Τέχνης, στη διοίκηση επιχειρήσεων και στο τυφλό σύστημα στη γραφομηχανή της DIDACTA, οι οποίοι έδρασαν μέσα σε «νόμιμα ιατρεία», κάτω από την μυτούλα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών (ΙΣΑ) και του επίσημου κράτους. Aς παν στην ευχή τα παλιά, ας θεραπεύεται κι ας βρίσκει αναπαμό ο καθένας όπως νομίζει.  Η πραγματικότητα όμως δεν έχει πολλές εκδοχές. Είναι μία και τσεκουράτη. Μακάρι να μη βρεθεί ποτέ το λαιμουδάκι μας αποκάτω της.