Ονόματα και σύμβολα

Το Κίνημα Αλλαγής σε λίγους μήνες έχει εσωκομματικές διαδικασίες για την εκλογή προέδρου. Ολοι περιμένουμε τις πολιτικές πλατφόρμες των υποψηφίων και τα πολιτικά εκείνα επιχειρήματα που θα επενδύσουν αυτές τις προτάσεις. Προς το παρόν επικρατούν επικοινωνιακά τεχνάσματα, πλαστά διλήμματα και επίκληση συναισθηματικών αντιδράσεων. Φυσικά δεν λείπει το αγαπημένο θέμα του ονόματος και της επιστροφής στα παλιά σύμβολα. Ας δούμε λοιπόν τι λένε οι γραφές.

Σύμφωνα με το καταστατικό: Ιδρύεται ο πολιτικός φορέας με τον τίτλο «Κίνημα Αλλαγής». Το Κίνημα Αλλαγής συγκροτείται ως πολυκομματικός πολιτικός φορέας της σύγχρονης Κεντροαριστεράς με τη συμμετοχή κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, ΕΔΕΜ), πρωτοβουλίες και συλλογικότητες του προοδευτικού χώρου (στελέχη της Δημοκρατικής Αριστεράς – Ανανεωτικής Αριστεράς, Κινήσεις Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία, στελέχη του προοδευτικού Κέντρου και της πολιτικής Οικολογίας) και συνιδρυτές τους χιλιάδες προοδευτικούς πολίτες-μέλη του.

Αυτή είναι η ιδρυτική μας σύμβαση. Πραγματικά με υπερβαίνει η ευκολία που ορισμένοι προσπερνούν με διάφορα προσχήματα αυτή τη βασική αρχή. Ομως ας δούμε την ουσία και ας μιλήσουμε για αυτονόητα και λογικές παραδοχές. Το ΠΑΣΟΚ είναι η ατμομηχανή του Κινήματος Αλλαγής. Σε συνθήκες πολιτικής συρρίκνωσης συναντήθηκε με δυνάμεις του Ποταμιού και της Δημοκρατικής Αριστεράς. Η ώσμωση αυτή διαμόρφωσε προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός ενιαίου πολιτικού φορέα της Κεντροαριστεράς. Προστέθηκαν δυνάμεις με σύγχρονες, μεταρρυθμιστικές, καινοτόμες, νεωτερικές και φιλευρωπαϊκές αναφορές.

Επίσης η ατζέντα των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων με την παρουσία αυτών των δυνάμεων αναβαθμίσθηκε και εμπλουτίσθηκε. Ολες αυτές οι δυνάμεις αναγνωρίζουν στο ΠΑΣΟΚ ότι άλλαξε την ελληνική κοινωνία.

Η μεγάλη ηγετική φυσιογνωμία του Ανδρέα Παπανδρέου με τον ριζοσπαστισμό που τον διέκρινε, ο βαθύς μεταρρυθμισμός του Κώστα Σημίτη και η οραματική οπτική του Γιώργου Παπανδρέου άλλαξαν την ελληνική πολιτεία και κοινωνία. Από το 2012 έχει απολέσει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο.

Σε αυτή την ταραγμένη περίοδο δοκιμάσθηκαν πολιτικές συμπεριφορές και πολλές πλευρές που αφορούν την ηθική διάσταση των πολιτικών. Επικράτησαν δικαιολογημένες πικρίες στη βάση του κόμματος που άντεξε στις επιθέσεις των κάθε λογής λαϊκιστών. Στα πρόσφατα γεγονότα, οι πολιτικές μεταγραφές και ιδιαίτερα η κυνική συμπεριφορά του τελευταίου σφραγιδοφύλακα της ΔΗΜΑΡ ενόχλησε πολλούς για πολλά. Εκείνο όμως που πρέπει να μείνει, είναι η θεσμική θωράκιση του κόμματος για να μη ζήσουμε παρόμοια φαινόμενα. Καταστατικά στο πλαίσιο του Κινήματος Αλλαγής είναι δυνατή η ύπαρξη τάσεων/ρευμάτων ιδεών… Οι τάσεις/ρεύματα ιδεών εντός του κόμματος δεν έχουν οργανωτική δομή και διοίκηση ως μικρογραφία κόμματος. Επίσης δεν προβλέπονται ειδικές πλειοψηφίες για εκπροσώπηση τάσεων/ρευμάτων ιδεών στα όργανα του ενιαίου φορέα.

Ενώ συνεχώς μιλάμε για ενιαίο φορέα έχουμε αφήσει χαραμάδες που δυνητικά μπορούν να υπονομεύσουν την ενότητα του κόμματος. Θεωρώ ότι εξέλιπαν όλοι οι λόγοι που μας οδήγησαν σε αυτήν την υβριδική θα έλεγα οργανωτική συγκρότηση. Η πολυκομματική συγκρότηση, οι ποικίλες συνιστώσες, κινήσεις και οι κάθε μορφής ομαδοποιήσεις τις περισσότερες φορές γίνονται μηχανισμοί που απλά αναπαράγουν γνωστές παθογένειες στα συλλογικά υποκείμενα που λειτουργούν. Τελικά αντί να θεραπεύουν δημοκρατικά ελλείμματα κάνουν ελλειμματική την εσωκομματική δημοκρατική λειτουργία.

Με την ευκαιρία του Συνεδρίου που θα ακολουθήσει μετά τις εσωκομματικές εκλογές θέλω να καταθέσω την πρόταση της κατάργησης όλων των συνιστωσών του Κινήματος Αλλαγής. Οι δημοκρατικές συλλογικές διαδικασίες κατοχυρώνονται επαρκώς μέσα από τις υπάρχουσες καταστατικές προβλέψεις. Η οποιαδήποτε αλλαγή του ονόματος να υπακούει στην αρχή της ομοφωνίας και στη ρητή εντολή ότι ο νέος φορέας είναι ο κληρονόμος και ό,τι σημαίνει αυτό του ΠΑΣΟΚ.

Το παρελθόν μας εμπνέει.

Το μέλλον μας καθοδηγεί.

Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του Κινήματος Αλλαγής