Υπάρχουν και χειρότερα

Η Ευρώπη ζει εδώ και λίγο καιρό έναν εφιάλτη: στις προεδρικές εκλογές που θα πραγματοποιηθούν τον ερχόμενο Απρίλιο στη Γαλλία, να μην επαναληφθεί το προηγούμενο του 2017 και να εκλεγεί πρόεδρος η Μαρίν Λεπέν. Μια τέτοια εξέλιξη – απίθανη, αλλά όχι αδύνατη – θα βυθίσει την ήπειρο σε μια βαθιά υπαρξιακή κρίση, από την οποία σίγουρα θα βγει εντελώς διαφορετική.

Αν βγει. Διότι το εφιαλτικό αυτό σενάριο μπορεί να γίνει ακόμη εφιαλτικότερο. Λίγους μήνες μετά, στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν στην Ιταλία, η «Λέγκα» του Ματέο Σαλβίνι και οι «Αδελφοί της Ιταλίας» της Τζόρτζια Μελόνι να λάβουν μαζί γύρω στο 40%. Και με τη στήριξη του «Φόρτσα Ιτάλια» του Σίλβιο Μπερλουσκόνι να σχηματίσουν κυβέρνηση. Με ποιον πρωθυπουργό; Οποιον εκ των Σαλβίνι και Μελόνι κερδίσει την πρώτη θέση…

Μέχρι πρόσφατα, κάτι τέτοιο δεν περιλαμβανόταν καν στους υπολογισμούς της ιταλικής πολιτικής τάξης. Ο άνθρωπος που είχε σώσει το ευρώ το 2012, ο «σούπερ Μάριο», είχε πλέον αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας του και με τα στιβαρά του χέρια την οδηγούσε στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων. Η Κομισιόν ήταν ενθουσιασμένη, τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ που αναλογούν στην Ιταλία από το πακέτο ανάκαμψης ήταν ασφαλή. Και τότε άρχισαν να εμφανίζονται πάλι πρόσφυγες στη Λαμπεντούζα: 13.000 άνθρωποι έχουν φτάσει από την αρχή του χρόνου, τριπλάσιοι σε σχέση με το αντίστοιχο περυσινό διάστημα. Το αποτέλεσμα φάνηκε πολύ γρήγορα στις δημοσκοπήσεις: το κόμμα της Μελόνι, που είναι κληρονόμος του νεοφασιστικού Ιταλικού Κοινωνικού Κινήματος, σκαρφάλωσε στο 19,5% (έναντι 4% το 2018), ξεπέρασε το Δημοκρατικό Κόμμα του πολύ σοβαρού πρώην πρωθυπουργού Ενρίκο Λέτα (19,2%) και απειλεί τη Λέγκα – που εξαιτίας της συμμετοχής της στην κυβέρνηση έχει κατρακυλήσει στο 21% (έναντι 34% πριν από δύο χρόνια).

Οι θέσεις της Μελόνι είναι ασύλληπτα απλοϊκές. Για να αντιμετωπίσει τους μετανάστες, θα οργανώσει έναν ναυτικό αποκλεισμό. Για να εξισορροπήσει την ανάγκη της Ιταλίας για φτηνά εργατικά χέρια, θα εφαρμόσει ένα γενναίο πρόγραμμα ενίσχυσης της γεννητικότητας. Θα ποινικοποιήσει επίσης τη διάδοση ισλαμικών ιδεών, θα απαγορεύσει τη χρήση ξένων λέξεων στα επίσημα έγγραφα και θα επαναδιαπραγματευθεί όλες τις συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Το γεγονός ότι είναι η μοναδική αντιπολίτευση στη χώρα», λέει στους «Times» ο αναλυτής Βολφάνγκο Πίκολι, «της εξασφαλίζει μεγάλη κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης, παρόλο που το κόμμα της στην πραγματικότητα δεν υπάρχει – αν ρωτήσεις κάποιον στον δρόμο, δεν θα μπορεί να κατονομάσει ούτε έναν συνεργάτη της».

Ο Ντράγκι, που ήλπιζε να βάλει τη χώρα στο αυλάκι και στη συνέχεια να μετακομίσει στην προεδρία, αναγκάζεται να αναθεωρήσει τα σχέδιά του. Και η Ευρώπη αρχίζει να συζητάει πάλι για την ψυχή της.