Συγκρουσιακή ομοιότης

Αποτελέσματα με ιδιότητα αποκωδικοποιητή τα αποτελέσματα της Τετάρτης. Και όσον αφορά τον Ολυμπιακό, έχει μπει πια στη νιρβάνα των πολύ μεγάλων ομάδων. Τον διακατέχει η βεβαιότητα που χαρακτηρίζει την Μπάγερν, τη Ρεάλ, την Μπαρτσελόνα, τη Γιουβέντους ή τον Αγιαξ πριν από μερικά χρόνια. Και τι κρύβει αυτή η βεβαιότητα; Οτι είναι η ομάδα που είναι υποχρεωμένη να πάρει το πρωτάθλημα. Η πρώτη θέση εδώ και 25 χρόνια είναι μονόδρομος για τους Πειραιώτες. Εχει γίνει, που λέμε, δευτέρα φύση. Παρ’ όλα αυτά, τα παιχνίδια με τον μεγάλο του Βορρά ήταν πάντα μια κρίσιμη δοκιμασία για τα παιδιά του Πειραιά. Και τα γεγονότα μνημονεύουν ότι δεν περίμενε ο χρόνος το επεισόδιο Κούδας για να επιβεβαιώσει την άκρως ανταγωνιστική σχέση των δύο ομάδων.

Γυρνώντας το ρολόι του χρόνου 65 χρόνια πίσω και στο γήπεδο που φιλοξενούσε τον ΠΑΟΚ και που σήμερα φιλοξενεί την Εκθεση Θεσσαλονίκης, ο Ολυμπιακός τα παίζει όλα για όλα. Μόνο με νίκη επί του ΠΑΟΚ παίρνει πρωτάθλημα. Και η ομάδα του Πειραιά, στα καραντουζένια της. Η χρυσή εντεκάδα στα μεγάλα φόρτε της. Ηδη είχε δύο πρωταθλήματα και κύπελλα μαζί, και έβαζε πλώρη για το τρίτο. Ολα όμορφα στο πρώτο ημίχρονο, και με ένα σλάλομ του Μπέμπη και κεραυνοβόλα εκτέλεση του Υφαντή το ημίχρονο τελείωσε με 1-0. Γύρω στο 70′ μια γκέλα του Σούλη, ένα τούβλο του Λάμπη Κουιρουκίδη, και το παιχνίδι στο λιμάνι της ισοπαλίας.

Και, ω του θαύματος, στο 80′ μια ανατροπή του δαιμόνιου Δαρίβα και δώρον Θεού ένα πέναλτι. Εκτελεστής, ο συνήθης ένοχος Μπάμπης Κοτρίδης. Ζυγίστηκε καλά ο πανύψηλος πρώην 800άρης και έστειλε τον τερματοφύλακα στα δεξιά και την μπάλα στο αριστερό δοκάρι. Μάλιστα, ο Μπάμπης, που δεν είχε χάσει πέναλτι στη ζωή του, έχασε το πιο κρίσιμο. Πανικόβλητος, κοίταζε συνέχεια στον πάγκο του Ολυμπιακού τον Βαγγέλη τον Χέλμη να ξεφυσάει σαν τον οδοντωτό.

Και η λύτρωση ήλθε στο 90′. Ενα κόρνερ του Δαρίβα, καλοζυγισμένο, και βοηθούντος του βαρδάρη σφηνώθηκε στο πρώτο γάμα του Πρόγιου. Την επόμενη στιγμή, το θέαμα ιλαροτραγικό. Εχει γονατίσει ο ψηλός κι αγκαλιάζει τα πόδια του Δαρίβα και του βομβαρδίζει τα γόνατα με φιλιά και κλάμα. «Με έσωσες», του λέει, «θα με σκότωνε ο αγριάνθρωπος». Ανάλογο σκηνικό, Σεπτέμβρη του 1958. Και μας ξεσηκώνει, και μένα και τον Πανούλη, ο θείος μας ο Νικολάκης, οικόσιτος, χαϊδεμένος της μανούλας μου, μπάνικος, αρκούντως μελαχρινός, με μουστάκι μερακλαντάν και φουλ Ολυμπιακάρα. Μας φορτώνει στο ταξί του Αποστολάρα, παίρνει και μια τραγουδιάρα γκόμενα, μεγάλη φίρμα τω καιρώ εκείνω, και βουρ για τον Περαία.

Αντίπαλος ο ΠΑΟΚ. Ευκαιρία, μας λέει ο μπάρμπας μου, να δούμε και τον καινούργιο Ολυμπιακό. Κι όντως, ο συγχωρεμένος ο Χέλμης, προτού τον… φύγουν ο Ανδριανόπουλος με μυστικοσύμβουλο τον Νικολαΐδη, είχε φροντίσει να μπολιάσει την ομάδα με καινούργιο αίμα. Ψύχος, Ποσειδώνας, Κώστας και Αριστείδης Παπάζογλου, Μίμης Στεφανάκος και Σταύρος Τσόχος από την Υπεροχή Νεαπόλεως, όλοι τους παιδιά μεγαλόσωμα. «Είχα σπάσει το ρόδι με τους κοντούς κι αποφάσισα να ψηλώσω την ομάδα». Ετσι μας έλεγε ο κυρ Ευάγγελος και υπομειδιούσε. «Δεν τους χάρηκα όμως, γιατί με φάγανε».

Αντίπαλος λοιπόν ο ΠΑΟΚ, Σεπτέμβρης μήνας, ο ήλιος βάραγε κατακούτελα, το γήπεδο με την καρβουνόσκονη στέναζε από κόσμο, ο κόσμος λάβρος για μπάλα μετά τη θερινή ραστώνη. Και πάνω που περιμέναμε τον Θρύλο να σαρώσει, πέφτουμε σε έναν ΠΑΟΚ «θάνατος». Ντυμένοι στα ασπρόμαυρα ριγέ οι μαυροκέφαλοι, κατεβάζουν την καλύτερη εντεκάδα της δεκαετίας. Από όσους θυμάμαι, Πρόγιος, Χασιώτης, Κερμανίδης, Γιαννέλος και μια τριπλέτα – φωτιά, Κιουρτζής, Κουιρουκίδης, Λέανδρος, και κρυφό μπαλαντέρ ο Νικολαΐδης. Ενα παιχνίδι παιχνιδάρα. Η μπάλα πάνω – κάτω και ο επί πενταετία πρωταθλητής Ολυμπιακός τα βρίσκει μπαστούνια. Κάτι δοκάρια, κάτι χαμένα τετ α τετ και γύρω στο 80′ γλιστράει σαν χέλι ο Κιουρτζής και πασάρει πίσω από την άμυνα του Ολυμπιακού.

Αλεπού της ερήμου ο Κουιρουκίδης, την τσιμπάει και πλασάρει τον Σάββα τον Θεοδωρίδη, που μένει κάγκελο. Στα 10 λεπτά που μείναν σκύλιασε ο Ολυμπιακός. Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης η περιοχή των παοκτσήδων. Κάτι όμως τα δοκάρια, κάτι μια ώμα του Ηλία του Υφαντή, κάτι ένα πέναλτι στον Ποσειδώνα που το ‘πνιξε ο Πούλιας, βρέθηκε ο Ολυμπιακός να χάνει 1-0, και μαζί το αήττητο που είχε στην έδρα του. Οσο για τον μπάρμπα μου τον Νικολάκη, την ερωτική συντροφιά την είδε γκαντέμω και τη σχόλασε, εμάς μας γύρισε άναυλα στο σπίτι αφήνοντάς μας χωρίς Σινεάκ, χωρίς σουβλάκι και παγωτό χωνάκι. Και για όλα αυτά, φταίχτης ο ΠΑΟΚ.

Γι’ αυτό σας το ‘πα απ’ την αρχή, κρίσιμο κριτήριο ο ΠΑΟΚ. Και τα παιχνίδια μαζί του μυρίζουν πρωτάθλημα. Κι όπως μου ‘λεγε ο φίλος μου ο Αγάθων, αν ανάγκαζες τους παοκτσήδες να αλλάξουν ομάδα, κανείς τους δεν θα γινόταν ούτε Παναθηναϊκός ούτε ΑΕΚ. Η μόνη ομάδα που ταιριάζει στη φύση τους και στον χαρακτήρα τους είναι μόνον ο Ολυμπιακός. Γι’ αυτό και σκοτώνονται μεταξύ τους.