Ελληνες εσωτερικού {CR}και εξωτερικού

Η Αλίκη, ο Φρίξος και πολλές χιλιάδες παιδάκια εκπατρίστηκαν μαζί με τους γονείς τους για άλλες χώρες. Αναγκάστηκαν να φύγουν για να βρουν εργασία, καλύτερες συνθήκες.

Αφησαν γονείς, φίλους και συγγενείς. Τη θαλπωρή της οικογένειας.

Εριξαν μαύρη πέτρα πίσω τους. Το πολιτικό σύστημα τους απέβαλε. Δεν είχαν τα απαραίτητα πιστοποιητικά κομματικής νομιμοφροσύνης που απαιτούνται για να έχουν δουλειά.

Ετσι δεν έμεινε χώρος για τα άλλα παιδιά. Ηταν ανέστιοι, θεωρήθηκαν αποσυνάγωγοι και τέθηκαν εκτός. Επρεπε να βρουν τόπο και τρόπο για άλλες χώρες.

Και έτσι κατά δεκάδες χιλιάδες έφυγαν για άλλη μια φορά στα ξένα οι νέοι. Επιστήμονες και μη. Ο ανθός της χώρας. Αδειασε από τα παιδιά που μπορούσαν να προσφέρουν πολλά. Ιδιαίτερα τώρα που η χώρα πολλαπλώς χειμάζεται και υποφέρει από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς.

Κι όμως οι Ελληνες του εξωτερικού δεν ξεχνούν τα έθιμα και τις παραδόσεις τους. Σχεδιάζουν, οργανώνονται και αγωνιούν για την ανατροφή των παιδιών τους. Να μάθουν ελληνικά καλά. Δεν ξενιτεύτηκαν για ν’ αλλάξουν αέρα.

Το κράτος και εδώ απουσιάζει. Δεν ανησυχεί. Κι αυτό είναι έγκλημα. Τα παιδιά δεύτερης γενιάς κινδυνεύουν να χάσουν τη γλώσσα τους. Και λαός που λησμονεί τη γλώσσα του σιγά σιγά σβήνει, χάνεται.

Οι Εβραίοι, λαός που σκόρπισε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, δεν έχασαν ποτέ την ταυτότητά τους. Κι αυτό, γιατί διέσωσαν τη γλώσσα τους και μέσω αυτής τη θρησκεία και τις παραδόσεις τους.

Πασχίζουν οι ελληνίδες μάνες να διασώσουν ό,τι μπορούν από την Ελλάδα και κυρίως τη γλώσσα. Να διατηρήσουν την ελληνικότητά τους. Χωρίς βοήθεια. Ούτε από τις πρεσβείες. Ασχολούνται προφανώς με σοβαρότερα θέματα. Πού να ασχοληθούν με τους Ελληνες, να τους οργανώσουν, να μεριμνήσουν για τα προβλήματά τους, για την εκπαίδευσή τους, λαμβάνοντας όλα τα μέτρα και αγκαλιάζοντάς τους με στοργή. Ξέρουν όμως πολύ καλά ότι η χώρα μας, λίκνο πολιτισμού, τεχνών και γραμμάτων, είναι η δική τους, ανήκει σε όσους τη σκέπτονται, την αγαπούν εντός ή εκτός των τειχών, όπου βρέθηκαν για λόγους που σχετίζονται με την αξιοπρέπειά τους και την ανάγκη για εργασία. Η νοσταλγία τους θα είναι πάντα παρούσα.

Τα παιδάκια όμως δεύτερης γενιάς φοβάμαι μήπως τα χάσουμε. Και μαζί ένα μέρος του είναι μας. Ενα μέρος από την Ελλάδα μας. Να μη συμβεί ό,τι στην Αμερική που τα παιδιά τρίτης ή και δεύτερης γενιάς δεν μιλάνε τη γλώσσα των γονιών τους και χάσουν την ταυτότητα τους.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών