NON PAPER

Ητανε δυο, ήτανε τρεις, ήτανε χίλιες δεκατρείς
Ανέκαθεν είχαμε, ως λαός, ένα ιδιαίτερο ταλέντο στο να προσαρμόζουμε τον χρόνο στις επιθυμίες μας. Υπάρχει δηλαδή πιθανότητα να πέφτει η 25η Μαρτίου Τρίτη και τη Δευτέρα να μην είναι η χώρα out of order ώστε να συγκροτήσουμε βαρβάτο τετραήμερο; Ή να πέφτει η 28η Οκτωβρίου Τετάρτη και να μην υπολειτουργεί για όλη την εβδομάδα έτσι ώστε να προκύψει τελικά ένα, σχεδόν, δεκαήμερο; Ειδικότης αποκτηθείσα εν τω στρατεύματι το ξεχείλωμα των αργιών που, επί ΠΑΣΟΚ, έγινε επιστήμη. Και αν, τέλος πάντων, δεν βγαίνει εύκολα η εξίσωση κολλάμε στην αργία μία απεργία κι από δω παν κι οι άλλοι.

Φέτος, η Πρωτομαγιά έπεφτε Μεγάλο Σάββατο. Ε, θα αφήσουμε να πάει χαμένη η αργία της ημέρας – που δεν είναι αργία αλλά απεργία όμως τελικά είναι αργία; Μεταφέρθηκε λοιπόν για την Τρίτη, διότι έτσι ορίζει ο νόμος, φτούρησε το τετραήμερο, έγινε τελικά, πενταήμερο, στη σούμα ήρθε και έκατσε ως εβδομάδα. Αλλά επειδή με τη συγκεκριμένη ημέρα υπάρχει και κάποιο θεματάκι για το ποιου η Πρωτομαγιά είναι καλύτερη, την Τρίτη τη γιόρτασε η ΓΣΕΕ, την Πέμπτη η ΑΔΕΔΥ και το ΠΑΜΕ, από κοντά και ο ΣΥΡΙΖΑ. Διότι, σου λέει, την Τρίτη όχι μόνο θα είναι ακόμη σε πασχαλινό mood, δεν θα έχουν καλά καλά χωνέψει το αρνί, ποιος θα κατεβεί στην πορεία;

Και έτσι, bright new Πρωτομαγιά και την Πέμπτη. Και τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική οι μεσήλικες, επειδή τα μαντάτα της αθρόας συμμετοχής στον εμβολιασμό πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, και πήρανε την απόφαση να βγούνε έξω, σε δρόμους και σε πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: ένα βαριεστημένο ύφος και μια συνθηματική πολιτική που έρχεται καλπάζοντας από τα βάθη της δεκαετίας του 1980 – με φωνές και πανό εναντίον ενός νομοσχεδίου που ακόμη δεν υπάρχει – όπου κράτος και εξουσία έχουν οι Φωτόπουλοι.

Εν τω μεταξύ, μέχρι και χθες, στη Θεσσαλονίκη κάποιοι γιόρταζαν τη δική τους Εργατική Πρωτομαγιά. Ενώ στο Βιλαμπάχο, ακόμη τρίβουνε…

Χωρίς δύναμη από το παρελθόν
Βεβαίως και να εορτάζεται η Εργατική (που, κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να λέγεται εργασιακή αλλά ποιος με ακούει εμένα;) Πρωτομαγιά και κάθε άλλη επέτειος υπέρ του πολίτη και του εργαζόμενου. Ναι αλλά πώς; Οταν ζούμε την τέταρτη βιομηχανική επανάσταση εδώ και χρόνια και ήδη, όπως λένε οι ειδήμονες, έχουμε πατήσει πόδι στην πέμπτη, είναι δυνατόν να μιλάμε για τις εργασιακές σχέσεις με λεξιλόγιο της δεκαετίας του 1980, για να μην πω του 1960;

Ξέρουμε τι θα γίνει όχι επειδή είμαστε σοφοί αλλά διότι το έχουμε να δει να συμβαίνει με τις εθνικές επετείους. Σε λίγα χρόνια θα ρωτάνε τα νέα παιδιά γι’ αυτήν τη μέρα και δεν θα ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει εργάτης. Οχι διότι δεν θα υπάρχουν πια εργάτες αλλά επειδή η γραφικοποίηση κάποιων εννοιών και αρχών τις απομακρύνει ολοένα και περισσότερο από την ουσία τους.

Οταν χάνεται η μπάλα
Δικαιωματικά, πρωταθλήτρια σε αυτό το σπορ του «όλο πίσω και πιο πίσω και πολύ πιο παραπίσω» η αξιωματική αντιπολίτευση. Θα έλεγα ότι, στην προσπάθειά της να πετάει συνεχώς την μπάλα στην εξέδρα έτσι ώστε οι εμμονές των στελεχών της να παρουσιάζονται ως «φωνή λαού, οργή Θεού», την έχασε εντελώς. Στην πραγματικότητα όμως κάνει αυτό που έκανε πάντα, ίσως το μόνο που ξέρει να κάνει. Να βρίζει και να διαμαρτύρεται. Back to the basics λοιπόν. Μια σκέτη από Αγανακτισμένους δέκα χρόνια μετά, σε μια εποχή που το Netflix ανεβάζει συνεχώς καινούργιες παραγωγές.