Απεταξάμην τις συνεργασίες

Πέρα από τις διαδικασίες των επόμενων εσωκομματικών εκλογών, που αναπόφευκτα συζητήθηκαν, ένα μεγάλο κομμάτι της συνεδρίασης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Κινήματος Αλλαγής αφιερώθηκε στη σημασία της αυτονομίας της παράταξης. Η Φώφη Γεννηματά έβαλε στο τραπέζι τη συζήτηση περί συμπληρώματος, τονίζοντας πως το Κίνημα Αλλαγής δεν θα είναι «θλιβερό δεκανίκι σε κατ’ όνομα “συγκυβερνήσεις”» και πως «αυτοί που μεταγράφουν τον εαυτό τους για μια καρέκλα εξουσίας, δεν μπορούν να μεταγράψουν και το κόμμα». Ξεκαθαρίζοντας αυτό ως δεδομένο, η Γεννηματά απομακρύνθηκε εκ νέου από την τακτική που ακολούθησε η παράταξη το 2012, όταν συμμετείχε στην κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ.

Αναφερόμενη εμμέσως σε εκείνη την περίοδο του 2012, η Γεννηματά διευκρίνισε πως επιλογές συγκυβέρνησης στο παρελθόν έγιναν «με αίσθημα πολιτικής και πατριωτικής ευθύνης για να αποτρέψουμε την κοινωνική και οικονομική καταστροφή της χώρας», ωστόσο η προοπτική του συμπληρώματος έχει κλείσει και σε ό,τι την αφορά εγγυάται πως δεν θα ξανανοίξει. Δεν διέγραψε δηλαδή εκείνη την περίοδο, σίγουρα όμως δεν την εξομοιώνει με τη σημερινή, θεωρώντας τις συνθήκες διαφορετικές. Η Γεννηματά επομένως στην ουσία σκιαγράφησε και την τακτική του κόμματος στις επόμενες εκλογές, κλείνοντας την πόρτα στην πιθανότητα συνεργασίας είτε με τη ΝΔ είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Προεξόφλησε πως, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου και εφόσον η ίδια συνεχίζει να είναι στο τιμόνι, οι επόμενες εκλογές θα είναι διπλές και έκλεισε την πόρτα στον ΣΥΡΙΖΑ, που γνωρίζει πως η επιστροφή του στη διακυβέρνηση της χώρας περνάει μόνο μέσα από το Κίνημα Αλλαγής. Σε αυτή την επιλογή δεν βρήκε πολλούς να διαφωνούν – στο παρελθόν, όποτε τέθηκε ζήτημα αυτονομίας, οι αποφάσεις ήταν ομόφωνες. Στο απαράβατο της αυτονομίας της παράταξης στάθηκαν πολλοί εκ των βουλευτών που πήραν τον λόγο, όπως και ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος κατηγόρησε τόσο τη ΝΔ όσο και τον ΣΥΡΙΖΑ για λαϊκισμό.

Στην ίδια λογική φάνηκε να τάσσεται και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος τόνισε πως το Κίνημα Αλλαγής πρέπει να είναι το «άθροισμα της προοδευτικής Αριστεράς και του προοδευτικού Κέντρου», προσδιορίζοντας μια ξεχωριστή, διακριτή ταυτότητα.

Συμφωνία. Δεν είναι η πρώτη φορά που το διακύβευμα της αυτονομίας αποτελεί σημείο που ενώνει και όχι που χωρίζει. Το ίδιο είχε συμβεί και στο τελευταίο συνέδριο του κόμματος, πριν από τις εκλογές του 2019, τότε που η πιθανότητα συνεργασίας σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας ήταν συχνή ερώτηση στα χείλη δημοσιογράφων και πολιτών προς τα στελέχη του κόμματος. Στην εσωκομματική αντιπολίτευση πάντως συνδέουν την αυτονομία με το μέγεθος της παράταξης. Ο Ανδρέας Λοβέρδος δεν τη συνέδεσε μόνο με το ποσοστό αλλά και με τη χρησιμότητα του κόμματος. «Οσο χρήσιμες κι αν είναι οι προτάσεις του, αν το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα έχει περιορισμένη πειστικότητα και συνεπώς περιορισμένα εκλογικά ποσοστά, δεν καταφέρνει να μετατραπεί σε μεγάλο κόμμα, αλλά ούτε και επιθυμεί να συγκυβερνά, τότε εξ αντικειμένου μετατρέπεται όχι σε ένα άχρηστο, αλλά πάντως σε ένα αχρείαστο κόμμα» ανέφερε χαρακτηριστικά στην πρόσφατη ομιλία του στην εκδήλωση της «Δυναμικής Κοινωνίας», θέτοντας στον δημόσιο διάλογο μια διαφορετική οπτική. Εθεσε δηλαδή ως βασική προϋπόθεση επιστροφής την προοπτική το Κίνημα Αλλαγής να γίνει «δύναμη εξουσίας».

Σε αυτή την πολιτική διαφορά, η οποία περιέχει και ιδεολογικά στοιχεία, διακρίνεται και μια συζήτηση που αναπόφευκτα θα γίνει με αφορμή την επόμενη μέρα του κόμματος, η οποία δεν αφορά τις διαδικασίες των εκλογών ή τα μητρώα – χωρίς αμφιβολία, η στρατηγική για την εθνική κάλπη θα είναι βασική στην πλατφόρμα όλων των υποψηφίων. Και αυτό γιατί, ως τρίτο κόμμα, το Κίνημα Αλλαγής θεωρείται πως πρέπει να έχει πάντα έτοιμη μια απάντηση όσον αφορά τις πιθανές συνεργασίες.