Παρ’ ολίγον τριψήφιος

«Αντε, επτακόσιες μέρες μένουν. Και κάτι ψιλά…» έλεγε ο παππούς μου στα ενενηκοστά όγδοα γενέθλιά του. Από τη λάμψη στα μάτια του ήταν φανερό πως λαχταρούσε ειλικρινά να πατήσει τα εκατό. Να καβαλήσει τον αιώνα. Το να γεννάς ως τα βαθιά γεράματα φιλοδοξίες – έστω και παιδιάστικες – σου δίνει ζωή. Το ίδιο στοίχημα είχε βάλει, είμαι βέβαιος, και ο Φίλιππος της Αγγλίας. Το έχασε παρά τρίχα. Δεν έγινε τριψήφιος για δυο μήνες.

Οσοι νεκρολογούν τον άνθρωπο ο οποίος σήμερα κηδεύεται, τον θρηνούν σαν Ελληνα που βρέφος φυγαδεύτηκε από την Κέρκυρα μέσα σε μια φρουτιέρα. Ή τον κακίζουν διότι δεν ξαναπάτησε εδώ το πόδι του ούτε ίδρωσε το αφτί του για τα εθνικά μας δίκαια. Λησμονούν το πιο βασικό. Οι εστεμμένοι δεν έχουν πατρίδα. Υπηρετούν κι εκμεταλλεύονται συνάμα τις χώρες στις οποίες βασιλεύουν. Στέκοντας υπεράνω τους. Ξέρουν ότι με ένα φύσημα της μοίρας – μια επανάσταση, ένα πραξικόπημα – μπορεί να καταντήσουν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Και είτε να επιδεικνύονται τα κομμένα τους κεφάλια ως τρόπαια του καινούργιου καθεστώτος – σαν τη Μαρία Αντουανέτα και σαν τους Ρομανόφ πασών των Ρωσιών – είτε να πάρουν τον θλιβερό δρόμο της εξορίας. Και να ψωμίζονται, να παντεσπανίζονται ορθότερα, από την καλοσύνη των πιο τυχερών συγγενών τους.

Ενα μεγάλο σόι οι γαλαζοαίματοι της Γηραιάς Ηπείρου, που οι ρίζες του χάνονται στον Μεσαίωνα. Οίκοι με βαρύγδουπα ονόματα, Βουρβόνοι, Αψβούργοι, Χόεντσολερν… Ξαδέλφια που παντρεύονται, γεννοβολούν, μισιούνται πλην σπανίως χωρίζουν.

Εκφυλισμένους βιολογικά τους θεωρούσαν εξαιτίας των διαρκών ενδογαμιών. Για αυτό και οι μεταπολεμικές γενιές άρχισαν να σμίγουν με «κοινούς θνητούς», οι οποίοι εκπαιδεύονται ταχύρρυθμα στο βασιλικό σαβουάρ βιβρ, με ευτράπελα ενίοτε αποτελέσματα. Η Μέγκαν Μαρκλ κατήντησε τον γάμο της σαπουνόπερα. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, εάν ευοδωνόταν το θρυλούμενο ειδύλλιό της με τον Κωνσταντίνο, θα τον σκηνοθετούσε σαν υπερπαραγωγή της Φίνος Φιλμ. Και ίσως να διατηρούσε ισοβίως τον καλό της στον θρόνο.

«Βασιλιά στείλτε μας κι ας είναι και ξύλινος!» αιτούνταν οι Ελληνες στις μεγάλες δυνάμεις μετά την έξωση του κακορίζικου Οθωνα. Εισακούστηκαν. Ο Χριστιανός της Δανίας – γνωστός ως «πεθερούλης της Ευρώπης» καθώς προμήθευε τις αυλές με γαμπρούς και με νύφες – μας εμπιστεύτηκε το 1863 τον δευτερότοκο γιο του. Του αλλάξαμε όνομα, τον είπαμε από Γουλιέλμο Γεώργιο, και τον προσκυνήσαμε.

Εγγονός του Γεωργίου Α’ ήταν ο Φίλιππος. Σπόρος μιας δυναστείας που ήδη, όταν γεννήθηκε, είχε ανεπίτρεπτα ταυτιστεί με μία πολιτική παράταξη, προκαλώντας το μίσος των αντίθετων, των οπαδών του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ο πρώτος κύβος για τον Φίλιππο ερρίφθη το 1922, όταν ο πατέρας του κρίθηκε από τους βασικούς ενόχους της Μικρασιατικής Καταστροφής και τον πέταξαν από την Ελλάδα σαν την τρίχα από το ζυμάρι. Ο δεύτερος το 1947, όταν παντρεύτηκε τη διάδοχο Ελισάβετ.

Με την ομορφιά και με τη λεβεντιά του, που είχε αποδειχθεί κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, θα μπορούσε ο Φίλιππος να έχει σταδιοδρομήσει ως διεθνούς εμβέλειας πλέι-μπόι, περιζήτητος σε καζίνο, ράλι και σε κρεβατοκάμαρες θαλαμηγών. Προτίμησε να φορέσει τον στενό κορσέ του πρίγκιπα, που τα παραστρατήματά του συγχωρούνται μόνο εάν συμβαίνουν εν κρυπτώ. Θαμπώθηκε από τη λάμψη τού Μπάκιγχαμ; Εχω την αίσθηση ότι επιθυμούσε απλώς να φτιάξει την οικογένεια που ποτέ δεν είχε.

Μια παρακαταθήκη μας αφήνει ο Φίλιππος. Ζήστε όπως γουστάρετε. Πιείτε, καπνίστε, καλπάστε. Ξεστομίστε ό,τι σας κατεβαίνει στο κεφάλι και ας σας χαρακτηρίσουν άξεστους ή επηρμένους. Απολαύστε την κάθε σας στιγμή, κρατήστε δυο και τρία καρπούζια στην ίδια μασχάλη, και πάτερ φαμίλιας και μουρντάρης, και ερωμένη και εργαζόμενη μητέρα. Εάν τα κατάφερε εκείνος, που δεσμευόταν από το αυστηρότερο πρωτόκολλο του κόσμου, τι δικαιολογία έχουμε εμείς να υποτασσόμαστε στις ευνουχιστικές προσδοκίες τού περίγυρου;

«Θέλω άρα υπάρχω!». Μονάχα έτσι μπορείς να ελπίζεις ότι θα γίνεις τριψήφιος. Και πως στο ξόδι σου – τι ευλογία – αντί να σε κλαίνε, θα διηγούνται σπαρταριστά ανέκδοτα από τις μέρες και τις νύχτες σου.