Του οφείλουμε ένα μεγάλο «ευχαριστώ»

Νιώθω πολύ μεγάλη θλίψη που ένας πολύ σημαντικός για μένα άνθρωπος και καλός φίλος χάθηκε εξαιτίας αυτής της φοβερής πανδημίας που μαστίζει τον πλανήτη μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.

Ενας άνθρωπος που υπήρξε φίλος και συνοδοιπόρος στο κομμάτι του αθλητισμού που υπηρέτησα με συνέπεια και συνεχίζω να το υπηρετώ μέχρι σήμερα και που έχει καθορίσει τη ζωή μου.

Ενας άνθρωπος που εμένα προσωπικά με ενέπνευσε από τα πρώτα κιόλας βήματά μου ως αθλητής της Εθνικής Ομάδας Στίβου.

Τον Βασίλη Σεβαστή τον γνώρισα στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν όντας πολύ μικρός και νέο μέλος στην Εθνική Ομάδα Στίβου επισκέφτηκα τα γραφεία της Ομοσπονδίας του ΣΕΓΑΣ. Με είδε στον διάδρομο, με σταμάτησε και θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι με ρώτησε: «Εσύ είσαι ο μικρός που μας έχεις εκπλήξει όλους με τις επιδόσεις σου;».

Δεν το περίμενα και του απάντησα κάπως αμήχανα: «Δεν ξέρω, μάλλον».

«Ακου», μου είπε. «Εχεις τρομερή δύναμη και μεγάλο ταλέντο και μπορείς να πετύχεις πολύ σπουδαία πράγματα στον αθλητισμό. Σε έχω δει να αγωνίζεσαι και βλέπω ότι έχεις μεγάλη ψυχική δύναμη. Τόσο εγώ όσο και όλοι στην Ομοσπονδία πιστεύουμε πολύ σ’ εσένα. Πίστεψε κι εσύ στον εαυτό σου και να είσαι σίγουρος ότι θα πετύχεις σπουδαία πράγματα, γιατί φαίνεται ότι σ’ αρέσει πολύ και αγαπάς αυτό που κάνεις».

Δεν απάντησα κάτι, μόνο του χαμογέλασα, αλλά τα λόγια του εκείνα μου έδωσαν πολύ μεγάλη δύναμη. Από τότε κάθε φορά που τον έβλεπα τον χαιρετούσα με σεβασμό κι εκείνος μου έδειχνε πάντα την αγάπη και την εκτίμησή του. Είχε πάντα έναν καλό λόγο να μου πει, να ενθαρρύνει την προσπάθειά μου, να με υποστηρίξει.

Τα χρόνια πέρασαν και ξανασυναντηθήκαμε όταν ήταν υποψήφιος για πρόεδρος ενός νέου σχήματος που διεκδικούσε την ηγεσία της Ομοσπονδίας. Ηρθε και μου μίλησε και μου εξήγησε ότι είχε τρομερή διάθεση και όραμα για τον ελληνικό στίβο, ότι ήθελε να πάει τον αθλητισμό ένα βήμα πιο μπροστά, κάτι που πραγματικά το έκανε.

Από κει και πέρα συναντιόμασταν πολύ συχνά, αφού είχε εκλεγεί πλέον πρόεδρος της Ομοσπονδίας. Η πόρτα του ήταν πάντα ανοιχτή και για μένα αλλά και για όλους τους αθλητές. Ενθουσιαζόταν και χαιρόταν πολύ με τις επιτυχίες όλων μας. Αλλά το πιο σημαντικό απ’ όλα ήταν ότι κατάφερε να δημιουργήσει ένα κλίμα ομαδικότητας σε ένα άθλημα, όπως ο κλασικός αθλητισμός, όπου ο καθένας αγωνίζεται ατομικά. Είχαμε γίνει όλοι μια ομάδα, μια οικογένεια. Νιώθαμε την Ομοσπονδία σαν το σπίτι μας. Είχε δημιουργήσει σε όλους μας την αίσθηση ότι εκεί ήταν ο χώρος που θα νιώθαμε προστασία.

Εμένα προσωπικά με στήριζε πάντα σε όλες μου τις προσπάθειες, με βοηθούσε να έχω την καλύτερη προετοιμασία και ενθάρρυνε τις επιλογές μου και τον τρόπο που ήθελα να κάνω αθλητισμό. Ηθελε πάντα να συζητά μαζί μου, να ανταλλάσσουμε απόψεις και να μαθαίνει για τις εμπειρίες που είχα από την προετοιμασία μου, που γινόταν συνήθως στο εξωτερικό. Εξάλλου ήταν αυτός που υποστήριζε ότι έπρεπε να έχουμε τη δυνατότητα να προπονούμαστε σε όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες και αγωνιζόταν μέσα από τη θέση του στην Ομοσπονδία για να εξασφαλίζει για όλους μας τις συνθήκες αυτές που θα αναδείκνυαν το ταλέντο και τις προσπάθειές μας.

Ηταν αυτός που όχι μόνο μας έδωσε τη δυνατότητα αλλά μας παρότρυνε κιόλας να έχουμε χορηγούς.

Είχε ανοιχτό μυαλό και επέλεγε πάντα συνεργάτες που είχαν το ίδιο όραμα με αυτόν: πώς θα πάει ο ελληνικός αθλητισμός ψηλότερα. Ηταν αυτός που πίστεψε στις ικανότητές μας και στο ότι μπορούμε κι εμείς οι έλληνες αθλητές να ανέβουμε στα βάθρα των μεγάλων διοργανώσεων (Ολυμπιακοί, Παγκόσμιοι, Πανευρωπαϊκοί Αγώνες).

Για τον λόγο αυτό διοργάνωνε και στην Ελλάδα αγώνες στα πρότυπα των μεγάλων διοργανώσεων του εξωτερικού, για να έχουμε τη δυνατότητα να συναγωνιζόμαστε με σπουδαίους διεθνείς αθλητές, να βελτιώνουμε την τεχνική μας, να αποκτούμε εμπειρίες.

Και το κατάφερε στον μεγαλύτερο βαθμό από οποιονδήποτε άλλο στην Ελλάδα μέχρι σήμερα. Και παρόλο που έμεινε για πολλά χρόνια στην κορυφή της διοίκησης της Ομοσπονδίας και στα χρόνια του ο στίβος γνώρισε τις μεγαλύτερες διακρίσεις, δεν επαναπαύθηκε ποτέ. Είχε όραμα και όνειρα για τον κλασικό αθλητισμό, το μυαλό του γεννούσε συνεχώς νέες ιδέες. Για το πώς θα πάμε ψηλότερα και πώς θα ξεπεράσουμε την κρίση που βιώνει ο αθλητισμός τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Νιώθω ευτυχής που ήμασταν συνοδοιπόροι στα καλύτερα χρόνια του στίβου, είτε σαν αθλητής είτε σαν συνεργάτης του, αφότου σταμάτησα τον αθλητισμό. Οταν κατάφερα να περνώ περισσότερο χρόνο μαζί του και να συνειδητοποιώ σε κάθε συνάντησή μας την ανεξάντλητη όρεξη που είχε για δουλειά, την ακούραστη προσπάθειά του να αναδείξει η χώρα μας νέους αθλητές που θα ανέβουν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου και θα σηκώσουν την ελληνική σημαία ψηλά.

Ο ελληνικός στίβος και όλοι οι έλληνες αθλητές της γενιάς μου αλλά και οι γενιές μετά από εμένα, του οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Είμαι πολύ λυπημένος που ένας τόσο σημαντικός άνθρωπος έφυγε από τη ζωή έτσι ξαφνικά, με τόσο άδικο και άδοξο τρόπο υποκύπτοντας σ’ αυτή τη φοβερή μάστιγα του κορωνοϊού.

Τρέφω απεριόριστη εκτίμηση και σεβασμό προς τον Βασίλη Σεβαστή. Υπήρξε εξαίρετη προσωπικότητα για την ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και η απώλειά του αφήνει στον στίβο ένα μεγάλο κενό. Η πορεία του και οι ιδέες του θα συνοδεύουν για πάντα τον ελληνικό αθλητισμό.

Θα λείψει πολύ και σ’ εμένα και σε όλους μας, αλλά όλοι μαζί ενωμένοι θα πρέπει να εμπνευστούμε από το έργο του και να προσπαθήσουμε να το συνεχίσουμε σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς.

Θα τον θυμάμαι πάντα με αγάπη.

Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Ο Λάμπρος Παπακώστας είναι παγκόσμιος πρωταθλητής και Ολυμπιονίκης στο άλμα εις ύψος