Πόσοι είναι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι

Πόσοι είναι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, αναρωτηθήκαμε, με έναν φίλο. Λίγοι. Πολύ λίγοι με όλη την κατάσταση, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, με τις απρόβλεπτες συνέπειες του κορωνoϊού. Και πώς μπορεί να είναι περισσότεροι, οι σκεπτόμενοι, όταν έχουν να λύσουν βασικά προβλήματα επιβίωσης καθημερινής, ή άλλες ανάγκες που δημιουργεί η καταναλωτική κοινωνία, στην οποία ζούμε, εν πολλοίς άχρηστες, που όμως συνηθίσαμε να θεωρούμε απαραίτητες. Ετσι πορευόμαστε και είναι δύσκολο να αλλάξουμε συμπεριφορά. Το να εμβαθύνεις σε κάτι και να προχωρήσεις τη σκέψη σου χρειάζεται λίγος κόπος πνευματικός. Είναι ένα είδος άσκησης. Αν την αφήσεις σ’ αφήνει και απαιτείται πιο πολύ να κοπιάσεις. Οπότε γιατί να αναλώσεις φαιά ουσία του εγκεφάλου, όταν θεωρείς ότι όλα είναι λυμένα μέσω του Διαδικτύου που αρκεί να πατήσεις και να σου δώσει διεξόδους από τα προβλήματά σου. Εκτός από τα οικονομικά που σε καταδυναστεύουν καθημερινά και τους επιτήδειους, που με διαφόρους τρόπους, εκμεταλλεύονται την ανέχεια με κάθε τρόπο για να εισπράξουν. Μια κοινωνία-ζούγκλα όπου ο καθένας καιροφυλακτεί εις βάρος του άλλου. Μα πιο πολύ όλοι αυτοί, του κόσμου οι ισχυροί, που η απληστία τους είναι ακόρεστη και χωρίς σταματημό. Χειρότεροι από τα θηρία που όταν χορτάσουν ηρεμούν, σταματούν.

Αυτοί ποτέ και σαν διεθνείς πραματευτάδες, τοκογλύφοι δανείζουν κράτη και λαούς και τους αλυσοδένουν για 99 χρόνια! Και μεις, τους ευγνωμονούμε, για την εκμετάλλευση των αδυναμιών μας να κυβερνήσουμε. Κι αυτό γίνεται από την απελευθέρωσή μας. Ιδια τα πρόσωπα που μας κυβερνούν, ίδια κι αυτοί που μας δανείζουν. Σαν να μην πέρασε μια ώρα.

Κι όταν βρίσκεται κάποιος ανιδιοτελής, όπως ο Καποδίστριας, σπεύδουν να τον δολοφονήσουν, για να συνεχισθεί το γνωστό αλισβερίσι και να ροκανίσουν τα νέα δανεικά. Εξυπηρετεί όμως τους πάσης φύσεως δυνάστες μας, εγχώριους και εξωχώριους, η πνευματική ένδεια, η οποία μας καθιστά ευάλωτους, ελεγχόμενους και χειραγωγούμενους. Ο μη σκεπτόμενος στα χέρια τους είναι ένα άβουλο όργανο, παιχνίδι στα σχέδιά τους. Του δίνουν την εντύπωση ότι είναι ελεύθερος να κινείται, να αυτοσχεδιάζει, ενώ στην ουσία είναι ανελεύθερος στα βασικά κι επικίνδυνα.

Χρειάζεται, επιπλέον, να μάθει να πειθαρχεί, όπως επί κορωνοϊού, χωρίς να ζητά πολλές εξηγήσεις. Με λίγα λόγια να μην πολυσκέφτεται γιατί άλλοι σκέπτονται γι’ αυτόν. Να μην κουράζεται! Ετσι θα συνηθίσει με τη βοήθεια άλλων μέσων, όπως η ελεγχόμενη τηλεόραση, το αθώο ναρκωτικό των πολλών, να σκέπτεται, όταν σκέπτεται, επιδερμικά και να πιστεύει ότι στοχάζεται. Το παιχνίδι, στον πλανήτη Γη, συνεχίζεται, για όσο χρόνο μας έχουν υπνωτισμένους πνευματικά, και μας σέρνουν στον χορό της ανισότητας και της υποταγής. Ο άνθρωπος όμως, από τη φύση του, είναι έλλογο ον και κάποτε κυριαρχεί των ενστίκτων και συναισθημάτων του, εξεγείρεται πνευματικά και κυριαρχεί.

Ο Δημήτρης Παξινός είναι πρώην πρόεδρος Δικηγορικού Συλλόγου Αθήνας