Ωράριο

Σύμφωνα με την κυβερνητική πλευρά με τον όρο «ελαστικό ωράριο» νοείται μια διευθέτηση του χρόνου δουλειάς. Αν μια επιχείρηση έχει αυξημένο όγκο εργασίας κατά τη διάρκεια μιας συγκεκριμένης περιόδου, θα μπορεί να απασχολεί τον εργαζόμενό της – μόνο εφόσον εκείνος συμφωνεί – ως και 10ωρο την ημέρα τότε. Κι αργότερα – το πολύ εντός έξι μηνών – θα οφείλει να του επιστρέψει τις ώρες που εργάστηκε υπερωριακά είτε ως ρεπό είτε σαν ημέρες άδειας. Το εβδομαδιαίο 40ωρο, λένε πηγές του υπουργείου Εργασίας, μένει άθικτο. Στην ανάλυση της αντιπολίτευσης, πάλι, εφόσον καταργείται η έννοια της συλλογικής σύμβασης στο ζήτημα του ορισμού του οκταώρου ανοίγει ο δρόμος για απλήρωτες υπερωρίες και μείωση εισοδήματος. Η απόσταση μεταξύ των δύο προσεγγίσεων είναι μεγάλη. Τόσο μεγάλη που τα αριστερά κόμματα έχουν ήδη πετύχει χάρη σε αυτή μια μικρή νίκη: Το νομοσχέδιο για τα εργασιακά, παρότι πολυδιαφημισμένο, δεν θα κατατεθεί άμεσα. Αιτία ο φόβος για την επίδραση που θα έχουν στην επιδημιολογική εικόνα οι διαδηλώσεις εναντίον του – στις οποίες κανείς δεν αμφιβάλλει πως Περισσός και Κουμουνδούρου θα πρωτοστατήσουν.

Προϋποθέσεις

Για τους μυημένους στα πολιτικά παρασκήνια οι κόκκινες αντιδράσεις είναι εκείνες που προκαλούν την καθυστέρηση, όχι οι συριζαϊκές. Ωστόσο, οι συνομιλητές των κυβερνητικών επιμένουν πως η νομοθέτηση δεν θα αργήσει πολύ ακόμη. Ο αρμόδιος υπουργός υπερασπίζεται τη ρύθμιση λέγοντας ότι έχει θεσμοθετηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, κι εκεί οι εργαζόμενοι την εκμεταλλεύονται προς όφελός τους. Το συντριπτικότερο, βέβαια, επιχείρημα υπέρ της είναι η εργασιακή πραγματικότητα. Σε αυτήν πολλοί δουλεύουν αρκετά παραπάνω από το οκτάωρο χωρίς έξτρα αμοιβή ή τη δυνατότητα να αναπληρώσουν τον ελεύθερο χρόνο που χάνουν. Το σημαντικότερο κατά της είναι πως η ευελιξία που φέρνει ευνοεί τη δημιουργία θέσεων μερικής απασχόλησης σε βάρος αυτών της πλήρους. Εξ ου και όσοι βρίσκονται στη μέση διατείνονται ότι για να αποδώσει θα πρέπει να αυξηθεί πράγματι η παραγωγικότητα και να λειτουργεί περισσότερες ώρες η επιχείρηση, χωρίς όμως να μειωθούν οι μηνιαίοι μισθοί που δίνει. Με άλλα λόγια: εργοδότες και εργαζόμενοι θα πρέπει να υπογράψουν μια τέτοια συμφωνία με καλή πίστη. Και το κράτος να τσεκάρει την ειλικρίνειά τους τακτικά.