NON PAPER

Οι «κουρασμένοι» δεν κουράζονται ποτέ
Κουράστηκα, κουράστηκες, κουράστηκε, κουραστήκαμε, κουραστήκατε, κουράστηκαν. Σε όλα τα πρόσωπα, σε ενικό και σε πληθυντικό. Και σε όλους τους τόνους. Είναι η λέξη που ακούσαμε κατά κόρον τις τελευταίες μέρες. Κουράστηκε, σου λέει, ο κόσμος, οι νέοι, τα παιδιά, οι μαθητές, οι φοιτητές, οι καθηγητές, οι καταστηματάρχες, οι πωλητές – μόνο οι «καθ’ έξη διαδηλωτές» φαίνεται ότι δεν κουράζονται ποτέ αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Συμφωνώ οριζοντίως και καθέτως με την κοινή αίσθηση όχι όμως και με τη λέξη. Η κούραση προϋποθέτει έναν κάματο, ένα άχθος, μια υπεραπασχόληση (εκτός και αν πρόκειται για τη γενιά των πάλαι ποτέ «Τσακαλιών» του Δαλιανίδη που, κατά δήλωσή της, γεννήθηκε κουρασμένη). Οταν λοιπόν μιλάμε για το lockdown, πιο σωστές θεωρώ τις λέξεις «βαριέμαι», «μπάφιασα» που παραπέμπουν περισσότερο σε ψυχική κατάσταση. Η οποία, βεβαίως, είναι εξίσου σημαντική. Πάμε παρακάτω.

Οι μπαφιασμένοι, οι «κουρασμένοι» ή οι όπως αλλιώς «εξεγέρθηκαν» (στην πραγματικότητα, η κούραση προκαλεί παραίτηση όχι εξέγερση αλλά και αυτό είναι μια άλλη ιστορία). Ετσι ήθελαν, έτσι έκαναν. Οι νέοι θέλουν να βγουν, δεν κρατιούνται, όλοι το ξέρουμε αυτό. Την ανυπακοή στα μέτρα, λοιπόν, τη βλέπω ως υποταγή σε μια αναπόφευκτη «συνθήκη ζωής». Οχι ως επαναστατική ή αντιστασιακή πράξη. Οι «επαναστάσεις» (εντός ή εκτός εισαγωγικών) ορίζονται από το όραμα και στο «Πονάτε καραντινάκηδες» με υψωμένο το μεσαίο δάχτυλο, δεν ανιχνεύω κανένα όραμα εκτός από την απεγνωσμένη προσπάθεια κάποιων 45 – 50 plus να δείξουν τζόβενα.

Επειδή κάτι ξέρουμε, κάτι διαβάσαμε, κάτι μάθαμε κι εμείς από επαναστάσεις, αντιστάσεις και αγώνες δεν έχουν τίποτα το επαναστατικό τα καλαματιανά και τα συρτά την Παρασκευή το βράδυ έξω από μπαρ σε πλατεία του Παγκρατίου. Οι πιτσιρικάδες σαλταδόροι της Κατοχής θα κρατούσαν την άδεια κοιλιά τους από τα γέλια αν έβλεπαν τους «επαναστάτες» του 2021 με την κατεβασμένη στο πηγούνι μάσκα. Ενώ οι αντιστασιακοί της χούντας μπορεί και να δάκρυζαν αν έβλεπαν ότι «αντίσταση» σήμερα θεωρείται να φτύνεις και να προπηλακίζεις αστυνομικούς (όπως στη Θεσσαλονίκη) που φαίνεται πως, με ή χωρίς άνωθεν εντολές, δεν αντιδρούν. Ή να πετάς πέτρες σε αστυνομικά αυτοκίνητα ξέροντας ότι, με το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, δεν θα υπάρχουν κυρώσεις. Δεν είναι «ύμνος εις την ελευθερία» να μαζευτούμε σαν τις φώκιες στα βράχια ή σαν τις κάμπιες στα γρασίδια μόλις η θερμοκρασία καβατζάρει τους 18 βαθμούς. Ούτε οι εκατοντάδες νέοι που συμμετείχαν στο πάρτι του ΑΠΘ είναι οι «ελεύθεροι πολιορκημένοι» του Μεσολογγίου όπως, ίσως, φαντασιώνονται. Είναι «καλοκακομαθημένα» παιδιά που διεκδικούν με έναν απολύτως αντιδραστικό τρόπο ένα επίσης απολύτως αναφαίρετο δικαίωμά τους και μια εγγενή ανάγκη τους. Μοιάζει, πραγματικά, με αδιέξοδο.

Πεζοί και φαντασιόπληκτοι
Ο Γιούγκερμαν, στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Καραγάτση, «σπουδάζοντας» τους Ελληνες, διαπιστώνει ότι είναι πεζοί στη φαντασία τους και φαντασιόπληκτοι στην καθημερινότητά τους. Το θυμήθηκα με αφορμή τις αντιδράσεις των καταστηματαρχών σε Θεσσαλονίκη και Πάτρα επειδή δεν τους επιτράπηκε να ανοίξουν τα μαγαζιά του (οι Κοζανίτες, πιο συγκρατημένοι). Μαύρα πανιά στις εισόδους και κηδειόσημα στις βιτρίνες. Εντυπωσιακό για τις τηλεοπτικές κάμερες, ελλειμματικό ως προς την ουσία της επικοινωνιακής του δύναμης.

Μια απορία έχω. Εως την Πέμπτη υπήρχε η εντύπωση ότι δεν θα άνοιγαν τα καταστήματα σε όλη την Ελλάδα και είχαμε, καταναλωτές και επιχειρηματίες, συμφιλιωθεί με αυτήν την ιδέα. Αν δεν άνοιγαν θα είχαμε αυτές τις αντιδράσεις; Ή μήπως η «κατσίκα του γείτονα» βρίσκει τρόπο να μπει στο πλάνο έστω και από την πίσω πόρτα;