Ποδόσφαιρο, η αχίλλειος πτέρνα των δικτατόρων

Θες η δημοφιλία του, θες το δέσιμο των λαών με το άθλημα, θες όμως και η ιδιαίτερη σχέση των ολοκληρωτικών τεράτων με την μπάλα, κάθε φορά που παίρναν την εξουσία κυβερνούσε μαζί τους και η στρογγυλή θεά. Ουγκάντα 1971, κι ένας θηριώδης πρωταθλητής πυγμαχίας στα βαρέα βάρη ανατρέπει τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο με διπλό ελληνικό όνομα, τον Απολο Μίλτον Ομπότε, γράφοντας μία από τις αισχρότερες σελίδες στην παγκόσμια ιστορία.

Οκτώ χρόνια που κυβέρνησε ο θηριώδης μποξέρ, έκανε κυριολεκτικά τη χώρα του σάκο του μποξ. Τριακόσιες χιλιάδες εκτελέστηκαν και εβδομήντα χιλιάδες απελάθηκαν με κριτήρια ρατσιστικά. Μανία του Αμίν, να τρώει το συκώτι των θυμάτων του αμέσως μετά την εκτέλεση. Γιατί έτσι, του λέγαν οι μάγοι, το πνεύμα τους δεν θα επέστρεφε για να ζητήσει εκδίκηση. Αλλο βίτσιο του, να κρατάει στο ψυγείο τα κεφάλια των πλέον επικίνδυνων εχθρών του, με τα οποία κάθε πρωί κουβέντιαζε, τα χλεύαζε και τα έβριζε.

Νοέμβρης του ’76, και η εθνική ομάδα της Ουγκάντα αντιμετωπίζει τον μεγάλο εχθρό της, την Τανζανία. Προσκεκλημένος του στο γήπεδο ο δικτάτωρ της Λιβύης, Μουαμάρ Καντάφι. Τριάντα χιλιάδες κόσμος στην εξέδρα, και ο φανατισμός στα ύψη. Τανζανία και Ουγκάντα τις χωρίζουν ποτάμια αίματος. Το προηγούμενο βράδυ, σε δείπνο στο ξενοδοχείο, ο Νταντά τάζει στους παίκτες από μια φάρμα κατασχεμένη από λευκούς, μαζί με την έπαυλη, και χρήματα που ξεπερνούσαν τα 50.000 δολάρια ο καθένας. Την άλλη μέρα, στο γήπεδο, που το κατέκλυσαν από νωρίς επιλεγμένες φυλές απ’ αυτές που ζούσαν κοντά στα σύνορα της Τανζανίας και που υπέφεραν πολλά χρόνια από τους Τανζανούς, κόχλαζε το πάθος. Με κάθε τρόπο, προσπαθούσαν να τρομοκρατήσουν τους Τανζανούς. Ηρέμησαν μόνον όταν ο εκπρόσωπος της FIFA τούς απείλησε με μηδενισμό.

Στο παιχνίδι και στο πρώτο ημίχρονο, θες τα μεγάλα πριμ, θες η αφόρητη πίεση, όλα αυτά κάναν τα πόδια των Ουγκαντέζων να μη σηκώνονται. Αποτέλεσμα, οι καλύτεροι Τανζανοί να προηγηθούν 2-0 στο ημίχρονο. Ασυγκράτητος ο Αμίν, γκρεμίζει την πόρτα των αποδυτηρίων, μπαίνει μέσα και ανακοινώνει στους εμβρόντητους Ουγκαντέζους ότι αν χάσουν θα ‘χουν να κάνουν με τον ίδιο προσωπικά. Ο, μεθερμηνευόμενον, θα τους σκότωνε με τα ίδια του τα χέρια. Εάν κέρδιζαν, θα παίρναν τα τριπλά απ’ ό,τι τους έταξε.

Στο τέλος του αγώνα, οι Ουγκαντέζοι αρνούνταν να πάνε στα αποδυτήρια και παρακαλούσαν παρέμβαση του εκπροσώπου της FIFA για να προστατευτούν. Αργά το βράδυ, τους παρέλαβε ένα φορτηγό του στρατού και από τότε ουδείς έμαθε για την τύχη τους. Λέγεται ότι του προπονητή και του αρχηγού της ομάδας έφαγε τα συκώτια τους. Ο ίδιος ο Αμίν Νταντά, χρόνια μετά, έλεγε ότι «εκείνη την ημέρα γνώρισε τη μεγαλύτερη ταπείνωση της ζωής του. Το ποδόσφαιρο όμως ποτέ δεν τον μίσησε».