ΚΑΜΕΡΕΣ

Τιτιβίσματα

Εσείς ξέρατε ότι η Προεδρική Φρουρά έχει λογαριασμό στο Twitter; Κι όμως – και μάλιστα είναι λογαριασμός με προσωπικότητα. «Πάντα οι εχθροί ήταν τρεις, τέσσερις, ακόμα και πέντε φορές περισσότεροι. Τίμια αναλογία για κάθε Ελληνα, τίμια στιγμή για να μείνει στην Ιστορία», έγραψε για τον εορτασμό των 200 ετών από την Επανάσταση. Και την ώρα της παρέλασης ειδοποίησε για την εμφάνιση των ευζώνων λίγο πριν ακουστεί ο χαρακτηριστικός ήχος από τα τσαρούχια: «Αν ακούτε να έπεσε ο ρυθμός της μπάντας, είναι γιατί ερχόμαστε».

Καθαριότητα

Μια από τις πιο όμορφες στιγμές της παρέλασης ήταν η επανεμφάνιση του ιππικού, έπειτα από 81 χρόνια. Τα άλογα, βέβαια, ζώα είναι και επισημότητες δεν υπολογίζουν, με αποτέλεσμα να αφήσουν πίσω τους ίχνη. Η κατάσταση, ωστόσο, είχε προβλεφθεί: δύο καταλλήλως εξοπλισμένοι και πανέτοιμοι υπάλληλοι καθαριότητας βγήκαν γρήγορα και αποφασιστικά στον δρόμο. Λίγα δευτερόλεπτα μετά η Λεωφόρος Αμαλίας ήταν τόσο καθαρή όσο όταν η παρέλαση ξεκίνησε.

Μαξιλαράκια

Τόσο στη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο όσο και στη στρατιωτική παρέλαση, οι θέσεις που προορίζονταν για τον πρίγκιπα Κάρολο και την Καμίλα διακρίνονταν πιο εύκολα απ’ όλες, καθώς ήταν κατάλληλα εφοδιασμένες με αναπαυτικά μαξιλαράκια πλάτης. Αρκετή ώρα πριν από την έναρξη της παρέλασης, μάλιστα, μαζί με τα μαξιλάρια ο άνθρωπος της βρετανικής ασφάλειας τοποθέτησε και μια λευκή κουβέρτα δίπλα στη θέση της δούκισσας της Κορνουάλης. Η οποία, τελικά, αποδείχθηκε ιδιαίτερα χρήσιμη, μιας και το κρύο, ειδικά στην έναρξη της παρέλασης, ήταν τσουχτερό.

Διασυνδέσεις

Στο νέο κτίριο της Πινακοθήκης, ο Κάρολος εντυπωσιάστηκε από τον πίνακα του Θεόδωρου Βρυζάκη, «Το στρατόπεδο του Καραϊσκάκη». Υπάρχουν όμως κι άλλοι που θα του κέντριζαν το ενδιαφέρον. Το έργο «Στην ταράτσα» (1987) του Ιάκωβου Ρίζου, απεικονίζει έναν αξιωματικό που απαγγέλλει σε δύο νεαρές γυναίκες με φόντο την Ακρόπολη. Μοντέλο για τον αξιωματικό φέρεται ότι ήταν ο αδελφός του παππού του, πρίγκιπας Νικόλαος. Ο Νικόλαος, από τις πιο ιδιαίτερες πριγκιπικές φιγούρες, το 1935 αποποιήθηκε το κληροδοτημένο Βασιλικό Θέατρο υπέρ του ελληνικού δημοσίου και λίγο καιρό πριν πεθάνει βάφτισε τον μικρό Κώστα, γιο του στενού του φίλου Γεώργιου Σημίτη, ο οποίος όταν μεγάλωσε έγινε ένας από τους πιο πετυχημένους πρωθυπουργούς της χώρας.