Ξεμπερδέματα {CR}

Οποιος αστυνομικός δρα παράνομα, παράτυπα ή καταχρηστικά να ελεγχθεί. Τελεία.

Οποιος πολίτης δρα παράνομα, παράτυπα ή καταχρηστικά να ελεγχθεί. Τελεία.

Εφόσον συμφωνήσουμε πως την παρανομία, την παρατυπία ή την κατάχρηση, των μεν ή των δε, θα διαπιστώσουν τα αρμόδια όργανα της πολιτείας. Οχι ο περαστικός με το κινητό, ούτε ο συνάδελφος της βάρδιας, ούτε ο ακτιβιστής υπηρεσίας.

Τα είπαμε; Τα είπαμε.

Αλλά θα πούμε και κάτι άλλο. Πως εκατέρωθεν αξιοκατάκριτα περιστατικά δεν συνιστούν λόγους να καταργηθεί η διαμαρτυρία, ούτε να παραιτηθεί η αστυνομία.

Ολοι αντιλαμβανόμαστε ότι η χώρα είναι αντιμέτωπη με ένα ευρύτερο σχέδιο αποκεντρωμένης κι οργανωμένης αναταραχής που υποκινείται από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους.

Το ερώτημα είναι αν η αστυνομία έχει κάποια μέθοδο να το αντιμετωπίσει.

Διότι φυσικά δεν αποτελεί μέθοδο να πλακώνει και να πλακώνεται στις πλατείες, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα.

Από την άλλη κανείς δεν δικαιούται να αφήσει ανεξέλεγκτα διάφορα αντικοινωνικά στοιχεία που σουλατσάρουν σε δρόμους και πλατείες  φωνάζοντας «Γεννήθηκα στις 17 Νοέμβρη» ή «Εξω οι μπάτσοι από τις γειτονιές μας».

Οχι φυσικά επειδή λένε ανοησίες αλλά επειδή το σουλάτσο (μεταξύ άλλων) επιβαρύνει την υγειονομική κατάσταση.

Μόνο που η αντιμετώπισή τους θέλει τρόπο.

Νομίζω ότι η κυβέρνηση και γενικότερα η πολιτεία έχουν υποτιμήσει ένα πράγμα: δεν έχουμε να κάνουμε με δέκα ή εκατό ταραξίες.

Αλλά με ένα υπαρκτό, έστω και μικρό, κομμάτι της κοινωνίας που έχει αυτονομηθεί από κάθε πλαίσιο αναφοράς ή κανονικότητας και περιφέρει δωρεάν τη βία, την πρόκληση και την ανυπακοή από πεδίο σε πεδίο.

Στα Πανεπιστήμια, τις πλατείες, τις διαδηλώσεις, τον Κουφοντίνα, τις καταλήψεις, το πέναλτι της Κυριακής.

Είναι (σχηματικά) οι ίδιοι. Δεν είναι πολλοί. Αλλά αποτελούν μια παραβατική μάζα αρκετή να συντηρεί μικρές και διάσπαρτες εστίες έντασης και σύγκρουσης.

Ακόμη περισσότερο που (για κάποιον λόγο) ποτέ δεν καταδικάζονται κι ούτε ένας τους δεν βρίσκεται στη φυλακή.

Δεν νομίζω φυσικά ότι απειλούν τη δημοκρατία. Σίγουρα όμως απειλούν την κοινωνική ειρήνη, την υγεία και την ασφάλεια των πολιτών.

Οποιος κάνει πως δεν τους βλέπει εθελοτυφλεί. Αλλά όποιος δεν ξέρει πώς να τους αντιμετωπίσει θα πρέπει να βρει άλλη δουλειά.

Πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχουν ζήσει ανάλογα φαινόμενα με μικρές αλλά επικίνδυνες ομάδες ταραχοποιών.

Ολες βρήκαν κάποιον τρόπο να τους ελέγξουν αποτελεσματικά χωρίς να καταργήσουν τη δημόσια τάξη αλλά ούτε και το κράτος δικαίου. Χαρακτηριστικό είναι πώς ξεμπέρδεψαν οι Γάλλοι με τα «κίτρινα γιλέκα» και οι Γερμανοί με τους ξενόφοβους νεοναζί.

Πόσο δύσκολο λοιπόν είναι να ξεμπερδέψουμε κι εμείς;