Ευθύνες

Nα διευκρινίσουμε κατ’ αρχάς για τι μιλάμε – ή μάλλον για τι ΔΕΝ μιλάμε. Δεν μιλάμε για μια συγκέντρωση υπέρ του Κουφοντίνα, γενικά ο Κουφοντίνας δεν έχει σχέση με την ιστορία μας, άρα είναι εκτός θέματος και η αναφορά της κυβερνητικής εκπροσώπου στη στάση του Τσίπρα απέναντι στον Κουφοντίνα. Δεν αποκλείεται βέβαια σε μια διαδήλωση κατά της αστυνομικής βίας να παρεισφρήσουν και οπαδοί του Κουφοντίνα, οπότε η εκπρόσωπος θα θεωρήσει ότι δικαιώθηκε – αλλά θα κάνει λάθος.

Δεν μιλάμε ούτε για τη σύζυγο του Πρωθυπουργού. Το ότι η Νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ μοίραζε σχετικά τρικάκια στην πλατεία της Νέας Σμύρνης δεν έχει επίσης σχέση με την ιστορία μας, άλλωστε ούτε η κυβερνητική εκπρόσωπος απέδωσε στο γεγονός αυτό την αιτία των όσων συνέβησαν στη συνέχεια. Η αιτία ήταν η αντίδραση στην προκλητική συμπεριφορά ορισμένων αστυνομικών απέναντι σε φιλήσυχους πολίτες που δεν τηρούσαν τα μέτρα για τον κορωνοϊό.

Και αυτό που συνέβη στη συνέχεια είναι το άγριο, σαδιστικό και εκδικητικό ξύλο που έφαγε τουλάχιστον ένας πολίτης, όπως φαίνεται στα βίντεο που κυκλοφόρησαν ευρύτατα στα σόσιαλ μίντια. Στα βίντεο δεν φαίνεται, αντίθετα, η επίθεση που φέρεται να έκαναν νωρίτερα 30 αντιεξουσιαστές στους αστυνομικούς, όπως υποστήριξε η αστυνομία, επανέλαβαν υπάκουα ορισμένα μέσα ενημέρωσης, δεν επανέλαβε όμως περιέργως ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη στις χθεσινές του δηλώσεις. Σύμφωνα με τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, στην πλατεία σημειώθηκαν «επεισόδια» όπου τραυματίστηκαν δύο αστυνομικοί, ενώ για το περιστατικό άσκοπης βίας εναντίον ενός συλληφθέντος – του οποίου αποκαλύφθηκε παρατύπως στη συνέχεια και η ταυτότητα – θα διεξαχθεί έρευνα για να αναδειχθεί η αλήθεια.

Το κακό είναι ότι, όπως προκύπτει και από τη δήλωση του Νίκου Αλιβιζάτου που από υπερβάλλοντα ρομαντισμό πίστεψε κάποια στιγμή ότι θα μπορούσε να συμβάλει στη βελτίωση της κατάστασης, δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε πολλές άλλες περιπτώσεις αστυνομικής βίας τις τελευταίες δεκαετίες. Η αλήθεια δεν αναδείχθηκε, ευθύνες δεν αποδόθηκαν, συγγνώμες δεν ζητήθηκαν. Ευλόγως λοιπόν μπορεί να υποθέσει κανείς ότι θα κουκουλωθούν οι ευθύνες τόσο για τα συγκεκριμένα «επεισόδια» (η ΕΛ.ΑΣ. τα χαρακτήρισε «συμπλοκές») όσο και για την πολύκροτη υπόθεση Ινδαρέ που αναμένεται να φτάσει αυτόν τον μήνα στα δικαστήρια.

Δύο τα συμπεράσματα. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όπως και οι περισσότεροι προκάτοχοί του, τείνει να υποβαθμίζει τις ευθύνες των οργάνων που παρανομούν, επενδύοντας στην ανάγκη των πολιτών για νόμο και τάξη. Η κυβέρνηση, αντί να περιοριστεί στη διαβεβαίωση ότι η παραβατική συμπεριφορά θα παταχθεί και το κράτος δικαίου θα ενισχυθεί, προσπαθεί να αλλάξει τη συζήτηση και να τη στρέψει σε πεδία που, λόγω της τραγικής στάσης της αντιπολίτευσης, γνωρίζει ότι την ευνοούν.

Με άλλα λόγια, το πρόβλημα δεν είναι η αστυνομοκρατία, στους δρόμους ή στα πανεπιστήμια. Είναι η επικίνδυνη, η ακατανόητη έλξη της ασυμμετρίας.